De stakkers van de maatschappij

De stakkers van de maatschappij

Tags:

Moeten we daar nou medelijden mee hebben of ze, net als de rest doet, kapot negeren? Dat vind ik nou moeilijk.Er zijn van die momenten dat ik heel snel medelijden heb met mensen. Eigenlijk is dat niet goed, want vaak weet ik het naadje van de kous niet en is het dus misschien helemaal niet de moeite waard om bedroefd te worden over de situatie van de ander.

Je kent het misschien wel: je bent op een bijeenkomst, een congres of een expositie, en één van de sprekers staat de hele avond in een hoekje van de zaal voor zich uit te staren, te knikken en glimlachen naar voorbijgangers, maar niemand spreekt hem aan en hij stapt uiteindelijk ook niet op iemand af.

Is hij dan de grote sukkel, omdat hij geen uitstraling heeft of zelf geen actie onderneemt? Kennen al de andere aanwezigen deze persoon en weten dus dat hij een loser is met wie niemand een gesprek aan wil knopen omdat hij vervolgens de rest van de avond aan je blijft plakken? Weet iedereen dat hij ooit betrokken is geweest bij een verschrikkelijk voorval, waarbij door zijn toedoen iemand om het leven is gekomen? Hij heeft in ieder geval het lef om te spreken voor een publiek en blijkbaar was het de moeite waard om zijn onderwerp op de agenda te zetten.

Ik krijg dan altijd de neiging om nou juist met die persoon te gaan praten en zijn boek te kopen. Om dan tot de ontdekking te komen dat hij misschien overkomt als een loser, maar in het echt een zeer sympathieke persoon is met veel ervaring, maar wel een beetje schuchter tijdens één-op-één gesprekken. Soms kom ik ook tot de ontdekking dat ik een fout heb gemaakt en ook beter op een afstandje had kunnen blijven, hem observerend vanuit mijn ooghoeken, conclusies trekkend over zijn persoonlijke score op de schaal van mislukking. Het blijkt dan zo’n type dat maar blijft praten en praten, vooral over zichzelf, zijn ervaringen, zijn standpunten en het hoe en waarom daarvan. Dan krijg ik spontaan dorst, honger of een volle blaas, zodat ik kan vertrekken, om nooit meer weder te keren.

joker

Medelijden heb ik ook met jochies op straat die met elkaar in gevecht raken. Een rugzak met schoolspullen wordt over straat geslingerd en het doelwit van de aanval blijft achter met een enkele trouwe makker, een gescheurde trui, een kras op zijn wang en zere schenen. Het zou kunnen dat dit zijn verdiende loon was, omdat hij een rotzak is die het leven van anderen zuur maakt. Maar daar twijfel ik dan meteen aan en er vormt zich een knoop in mijn maag. Ik zou de auto uit kunnen stappen, hem een bemoedigend klopje op de schouder kunnen geven. Dat doe ik niet.

Je hebt ook van die kinderen die enorm hun best doen om aardig te zijn. Wanneer een ander wordt gevraagd het speelgoed in de kamer netjes op te ruimen, begint juist hij direct orde te creëren in de chaos. Ook is hij de eerste die “dankjewel” zal zeggen, beleefd is tot je er misselijk van wordt. Hij volgt zijn vriendje of neefje op de voet, wil overal bij zijn, lijkt opgelaten. Ik krijg dan meteen het idee dat hij op school misschien wel buitengesloten wordt, wie weet juist door zijn goede gedrag en vriendelijke koppie, waardoor hij buitenschools probeert te profiteren van elke aansluiting die hij kan krijgen met leeftijdgenootjes. En ik geef ‘m een extra aai over z’n bol.

Wie weet draaf ik door en is de achtergrond of situatie van deze personen in werkelijkheid helemaal niet meelijwekkend te noemen. Maar of ik nou spoken zie of niet, ik denk dat het altijd beter is om vriendelijk te doen tegen iedereen en zelf te ontdekken of dat de moeite waard is of niet.

photo credit: Ruben™ via photopin cc