Haruki Murakami – De Olifant Verdwijnt

Haruki Murakami – De Olifant Verdwijnt

Tags:

deolifantverdwijnt“Wéér een Murakami review Judith?”
“Jahaaaaaa, maar hij is ook zo goed, dat moeten de bezoekers van PiBu ook weten!”

Het is nog geen obsessie. Nog niet. Dit is ook voor het eerst dat ik blij ben met mijn drukke schema, ik heb simpelweg de tijd niet om elke dag Murakami te lezen, anders zou ik het zo doen.

Schreef ik hier nog dat Murakami niet zo goed is in korte verhalen, daar moet ik nu keihard op terug komen. De Olifant Verdwijnt bevat zes korte verhalen en ze zijn alle zes briljant. Voor deze review heb ik geprobeerd mijn favoriet uit te kiezen, maar ik kan het niet. Elk verhaal is anders, elk verhaal heeft een andere insteek, de enige overeenkomst die ze hebben is dat ze briljant zijn en het Murakami wederom is gelukt om je mee te slepen in zijn vreemde maar toch zo aannemelijke wereld. Een overval op een McDonalds, een dansende dwerg, kleine TV People die met tv’s sjouwen, een rijkaard die als hobby schuurtjes in brand steekt, een olifant die spoorloos verdwijnt en opwindvogels. Het klinkt vreemd, maar zodra je ogen over de pagina’s vliegen, is het allemaal verdomd aannemelijk.

Het enige punt van kritiek wat ik kan bedenken is dat deze bundel slechts 190 pagina’s heeft. Wat eigenlijk ook wel weer fijn is, want nu kostte mijn Murakami-verslaving me maar een halve dag.

Lees hier een korte samenvatting van de verhalen en een fragment.

De tweede broodjesroof
Een pas getrouwd stel zit in hun appartement met een lege koelkast. Hun honger is onvoorstelbaar groot en ze hebben alleen wat bier en vier zompige biscuitjes. Hij weet niet waarom, maar hij vertelt zijn vrouw over de overval op een bakkerij die hij jaren terug heeft gepleegd. Gevolg? Om hun honger te stillen en kosmische rekeningen te vereffenen gaan ze een broodjeszaak overvallen. Helaas is er midden in de nacht niet zo snel een broodjeszaak te vinden en eindigen ze bij een McDonalds.

TV People
TV People zijn te onderscheiden van normale mensen door hun geringe lengte. Ze zijn ongeveer 20 tot 30 procent kleiner, maar ze zijn proportioneel kleiner. verkleind dus. Kinderen en dwergen zijn ook klein, maar niet proportioneel klein. Op een dag brengen ze bij een man een nieuwe Sony kleurentelevisie naar binnen, zonder een woord te zeggen. Ze verschuiven van alles in zijn appartement, maar zijn normaal zo oplettende vrouw zegt er niets van als ze thuis komt, ook niet over de nieuwe TV. Als hij ze ook op zijn werk tegenkomt en ook daar niemand reageert op deze verkleinde mensen, vraagt hij zich af of de rest van de wereld de TV people wel ziet.

De dansende dwerg
Dit verhaal is het meest sprookjesachtige verhaal uit de bundel en misschien toch iets meer mijn favoriet dan de rest. De hoofdpersoon werkt in een fabriek waar ze olifanten maken. Omdat je natuurlijk niet zomaar een olifant kan maken, gebruiken ze de onderdelen van een olifant om daar meerdere onderdelen van te maken. In een van de fabriekshallen werkt een bloedmooi meisje, maar hij is allicht te gewoontjes voor haar. Gelukkig wil de rare dansende dwerg uit zijn droom hem wel helpen haar te veroveren. Op een aantal voorwaarden natuurlijk.

Schuurtjes in brand steken
Na het dromerige De Dansende Dwerg is dit verhaal weer heel erg ‘normaal’. Het verhaal gaat over de vriendschap tussen een man en een vrouw en op een dag neemt zij haar nieuwe liefde mee. Deze nieuwe liefde is een echte heer, niet onbemiddeld ook. Na een paar goede joints bekent deze heer echter dat hij er een nogal vreemde hobby op na houdt, schuurtjes in brand steken. Eenzame vervallen schuurtjes, die niemand zal missen.

De olifant verdwijnt
Het titelverhaal van deze bundel is bijzonder charmant. Uit een olifantenhuis verdwijnt een olifant, samen met zijn verzorger. Echter is de deur nog op slot, ligt de zware ketting van de olifant er nog (ook op slot) en zijn er nergens sporen te vinden. Uiteraard heeft Murakami hier weer een gelaagdheid aan weten te brengen, waardoor het verhaal na twee keer lezen nog nieuwe inzichten over dit mysterie oplevert.

Opwindvogels en dinsdagse vrouwen
Een fragment;

Quote:

‘Stel je voor dat je van een meisje houdt en je komt erachter dat ze zes vingers heeft,’ hervatte ze het gesprek. ‘Wat zou jij dan doen?’
‘Ik verkocht haar aan een circus.’
‘Echt waar?’
‘Tuurlijk niet, ik maak maar een grapje,’ zei ik verrast.
‘Ik geloof dat het niets uit zou maken.’
‘Ook niet als je kinderen het konden erven?’
Ik dacht hier een poosje over na.
‘Nee, ik denk echt niet dat het iets uit zou maken. Ik bedoel, zes vingers – zo’n handicap is dat toch niet?’
‘En als ze nou eens vier borsten had?’
Daar dacht ik ook een poosje over na.
‘Dat weet ik niet,’ zei ik.