Wat is belangrijker; status of integriteit? Anderen iets gunnen of al het goede voor jezelf willen? Ik denk dat de antwoorden op deze vragen voor menigeen voor de hand liggen, maar jammer genoeg zijn er een hoop mensen op deze aardkloot die hun eigen hachje boven alles stellen, die niet kunnen toegeven dat je een goede prestatie hebt geleverd of die denken dat het hele universum om hun eigen miezerige ego draait.
Persoonlijk heb ik een flinke hekel aan mensen met ego’s. Voornamelijk wanneer ze eigenlijk geen zak voorstellen. Dat ze dit zelf eigenlijk ook wel weten en deze wetenschap vervolgens omzetten in een verbitterd en achterbaks handelen, vind ik ronduit verwerpelijk. Wanneer je een ander, een ander die hard zijn best doet en misschien wel beter werk levert dan jij, het licht in de ogen niet gunt, ben je behoorlijk tekort geschoten in je leven. Maar besef je vooral goed dat je daar zelf je hele leven bij bent geweest en wellicht moet leren een bepaalde tevredenheid te bereiken wanneer je ouder wordt.
Ik ben er in de afgelopen maanden achter gekomen dat tevredenheid, zelfs geluk, vele malen belangrijker is dan hoge cijfers. Status. Perfectionisme. Tevreden zijn met dat wat je doet, de mensen die je omringen, de mogelijkheden die je hebt en alles wat je leert, is veel essentiëler en belangrijker dan altijd maar tegen anderen willen opboksen. Beter willen zijn. De hoogste resultaten willen bereiken. Mijn vader leerde me ooit dat het proces belangrijker is dan het resultaat. Een waarheid als een bus. De mooie ervaringen die je opdoet en de waardevolle dingen die je leert, zijn belangrijker dan het feit dat je een zes hebt gekregen, in plaats van de acht die je eigenlijk wilde. Zeker onder moeilijke omstandigheden.
En ben ik tevreden? Ja. Ondanks alles wat er is gebeurd afgelopen half jaar, kan ik zeggen dat ik tevreden ben. Gelukkig zelfs, ook al voel ik me nog zo vreselijk moe en uitgeblust. Dat is van voorbijgaande aard. De woorden ‘het komt wel goed’ kan ik eindelijk weer aanhoren, omdat het ook werkelijk goed lijkt te komen. En wanneer je dit soort zaken meemaakt in je leven, besef je je des te meer dat niets of niemand eigenlijk ook maar iets voorstelt. Het hoeft niet allemaal altijd maar beter, harder, hoger of mooier.
Als je gelukkig bent met wat je doet en wat er om je heen gebeurt, valt status in het niet. Zijn ego’s alleen nog maar pathetisch. Kan je tegenslagen beter het hoofd bieden. Het gaat om tevredenheid, niet om status. Om geluk, niet om de beste zijn. En om je dierbaren dichtbij je hebben en houden, niet je gemoedstoestand laten bepalen door mensen, of zaken, die er eigenlijk maar weinig toe doen.
