Ik zag een filmpje over Facebook dat mij aan het denken heeft gezet. Over hoe de posts van het ‘schijnbaar’ enorm vrolijke leven van de één, wellicht voor de ander een ontevreden, naar gevoel en onnatuurlijk gedrag teweeg kan brengen. Om er bij te kunnen blijven horen. Nu denk ik dat veel mensen wel weten dat de blije posts geen 24/7 weergave van de werkelijkheid zijn. En dat het leven niet iedere dag vol jolijt kan zijn. Maar hoe serieus neem jij het digitale leven van een ander?
Blijheid
Op Facebook is iedereen blij. De berichten zijn blij. Zo ook die van mij. Want ik hou van blije onzin. Vooral van onzin. Facebook zie ik dan ook als gein. Ik post niet vaak iets met de locatie erbij. Ik ben dan altijd bang dat er mensen die in de buurt zijn ook even gezellig langskomen. En misschien, hoogstwaarschijnlijk, wil ik dat niet. Als ik bijvoorbeeld een goed gesprek met iemand aan het voeren ben. Of met iemand op date ben. En wat kan het een ander eigenlijk ook schelen waar ik me bevind.
Maar blij is goed. Want de meeste mensen weten ook wel dat een gezellige foto een moment weergeeft. Facebook is een leuk speledingetje, waar je lol mee maakt. En af en toe laat zien hoe fijn je het hebt. Ik zie zelden, nooit eigenlijk, een selfie van een behuild gezicht met uitgelopen make-up met de nieuwe status ‘single’ en daarbij het onderschrift ‘Ik vind er vandaag niks aan, het is uit en ik zie het even helemaal niet meer zitten’.
Maar door alle blijheid en al het getoonde succes, zijn er dus blijkbaar mensen die de digitale levens van anderen ècht vergelijken met het, in hun ogen minder leuke, eigen leven. En dat is heel vervelend.
Werkelijkheid
Als je de berichtgevingen van anderen inderdaad zo ziet en het dus op je overkomt dat anderen een ondenkbaar bizar fijn en druk en enorm sociaal leven hebben, omdat hij of zij om het kwartier zo ongelooflijk veel leuke ondernemende dingen laat zien, denk dan even rustig goed na. Als jij zelf een dag of drie heel veel leuke dingen aan het doen bent, met enorm leuke mensen, waar je mee kan lachen, de dagen vult en boeiende gesprekken voert, heb je dan tijd om het allemaal aan de wereld te laten zien? Wil je dat?
En nog sterker, heb je er zin in? Maar vooral, is het dan echt wel zo gezellig, of wil je stiekem dat je net als de anderen die het misschien om diezelfde reden doen, laten weten dat jij je enorm vermaakt? Omdat je, totaal onnodig dus eigenlijk, niet wil achterblijven op de rest.
Ik post ook met enige regelmaat dingen hoor, vind ik leuk, gezellige ongein delen. Maar ook post ik bijvoorbeeld een foto van een boek. Dan lees ik dus. Thuis. In mijn eentje. Of ik fotografeer mijn televisie. Met daarop een film die ik al zesduizend keer gezien heb. Ik zit, net als jij en de meeste mensen, namelijk niet iedere avond in een restaurant. Of met een glas wijn in gezelschap van zestien mensen.
Laat je leven dus vooral niet door Facebook leiden. Of lijden.
Als je nou, net als de hoofdpersoon in het onderstaande filmpje, gevoelig bent voor wat mensen presenteren op hun digitale uithangbord en jij jouw eigen geluk en situatie er aan meet of denkt te moeten meten, vergeet dan niet dat zij er waarschijnlijk voor het grootste deel van de week hetzelfde bijzitten als jij. Met gewone dingen. En werk. Soms saaie dingen. Vervelende dingen ook. Dingen uit een doorsnee leven dus.
Dingen die niemand deelt op Facebook. Want dan zou Facebook denk ik ook niet lang meer bestaan. En niet zo’n vrolijke blauwe kleur hebben. En behalve sadisten zou niemand zou de omhoog gestoken duimpjes meer gebruiken. En dan zou niemand meer zoveel ‘waardevolle vrienden’ hebben.
Leuk
Wij mensen zien nou eenmaal graag leuke dingen. Leuke linkjes naar leuke filmpjes. Leuke teksten. Leuke uitstapjes met leuke foto’s. Leuke relaties met leuke etentjes. Leuke feestjes met leuke gekke mensen. In leuke lollige verkleedsituaties. Blijf dat vooral ook doen als je er zin in hebt. En blijf het ook lekker posten. Want dat is gewoon leuk!
En als kijker, blijf er gerust naar kijken. En neem het met een even leuke korrel zout. Want weet vooral, en vergeet dus niet dat wat je digitaal ziet, natuurlijk nooit de volledigheid van een leven weergeeft.
