Het gemiddelde niveau van de Nederlandse literatuur is aardig. De meeste boeken die verschijnen zijn prima, maar blijven je niet echt bij. Allicht daarom was het lezen van Meisje van glas van Frank Gunning zo’n verademing. Echt alles aan deze roman klopt, en na het lezen blijft het verhaal nog lang door je hoofd rondspoken…
Kleine Eva
Het leven van Eva is pittig. Ze is geboren met situs inversus, waardoor haar hart aan de verkeerde kant van haar lijf zit en ze allerlei gezondheidsklachten heeft. Eva gaat ziekenhuis in en uit, en wordt door haar ouders enorm voorzichtig behandeld.
Op haar zeventiende is Eva het zat om altijd maar voorzichtig te doen. Dus gaat ze op kamers, ze vind teen ruimte in hetzelfde pand als het revalidatiecentrum waar ze behandeld wordt. Ze krijgt een relatie met Erik, en even, heel even, lijkt ze net een normaal meisje.
Trauma
En dan doet Gunning iets knaps. Het grote trauma van Eva is namelijk niet haar ziekte, maar iets heel anders. (Wat dat dan is, ga ik natuurlijk niet verklappen.) Ze houdt haar trauma goed verborgen voor de mensen om haar heen, en als Erik per toeval ontdekt dat Eva een geheim heeft, wordt ze gedwongen om de waarheid onder ogen te komen.
Flo
In plaats van dat Gunning ervoor kiest om de lezer direct deelgenoot te maken van het trauma, en netjes uit te leggen wat er precies is gebeurd, introduceert hij een nieuw personage; Flo.
Aanvankelijk is het niet duidelijk wat deze jonge kraker met het trauma van Eva te maken heeft, maar al snel blijkt dat hij op twee wel heel bijzondere manieren met haar verbonden is.
Maar Gunning neemt de tijd om eerst het personage van Flo goed neer te zetten. Las ik de hoofdstukken over de jonge Flo eerst ietwat ongeduldig (“Wat is er nou met Eva!!?!”) voor ik het wist, zat ik helemaal in zijn verdrietige wereld.
Strijdvloed
Een van de oorzaken van het verdriet van Flo (en daarmee indirect van Eva…) is Strijdvloed. De wrede zoon van de oude jonkheer H.U. Kampvliet van Beurden. Het is bewonderenswaardig hoe ontzettend goed Gunning dit personage neer heeft gezet. Strijdvloed is namelijk geen stereotype engerd, nee, een complexe engerd met vele facetten, die zo bij jou in de straat zou kunnen wonen.
Wederom haalt Gunning een knappe stunt uit, het derde deel wordt namelijk niet vanuit het perspectief van Strijdvloed verteld, maar uit dat van zijn vader. Hierdoor begrijp je pas echt hoe het trauma van Eva tot stand heeft kunnen komen, en hoe de levens van verschillende mensen met elkaar vervlochten kunnen zijn.
Mooie droevigheid
Het gevolg? Een prachtig droevig verhaal, met ontzettend veel verschillende facetten. Mooi, meeslepend, ontroerend, ziek, frustrerend… Meisje van glas is zo’n zeldzame roman die je meerdere keren kunt lezen, en blijft verrassen.
Ik neem dan ook mijn hoed af voor Frank Gunning, Meisje van glas is hoe literatuur hoort te zijn. Het verhaal vermaakt niet alleen, maar raakt je ook en zet je aan het denken. Tel daarbij op dat Gunning prachtige parelzinnen maakt, zonder ooit teveel woorden te gebruiken, en je hebt een boek dat zomaar een klassieker zou kunnen worden.
Doe jezelf een gunst, koop Meisje van glas, zonder jezelf een weekendje af en geniet.
Meisje van glas van Frank Gunning krijgt vijf van de vijf roze kogels.
Wil jij dit boek lezen? Via deze link kun je Meisje van glas van Frank Gunning bij Bol.com bestellen.
