Dit boek ligt morgen pas in de winkel, maar PinkBullets heeft het alvast mogen lezen en daar zijn we blij mee!
Liefdesverdriet is de lichtste vorm van smart, hield hij zich voor, doorgaans niet meer dan ordinair sentiment. Vergeleken met de echte rampen in het leven, zoals herseninfarcten, wiegendood en kettingbotsingen in de mist, is het niets anders dan luxe aanstellerij voor mensen die onvervalst leed bespaard is gebleven. Hebben zij ook eens wat te janken.
Job ging naast haar op de bank zitten en ze praatten. Hoe het ‘nou’ met hem was, en ‘nou’ met haar. Het gesprek ging goeddeels langs hem heen en hij durfde haar nauwelijks aan te kijken, bang dat ze zou zien hoeveel hij nog van haar hield.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Hans Hogenkamp heeft met ‘Dingen die op liefde lijken’ een briljante roman afgeleverd. Met een beetje tegenzin begon ik te lezen (het is immers geen Murakami) maar bij pagina 11, waar bovenstaande quote valt te lezen, was ik verkocht.
Job is acht jaar samen met Karin, heeft twee kinderen en is selfmade miljonair. Met de verkoop van zijn datingsite heeft hij miljoenen verdiend en sindsdien doet hij weinig. Hij is tevreden met zijn leventje en heeft weinig klachten, tot hij voor My Magazine geïnterviewd wordt door de beeldschone Zanne. Hij wordt hopeloos verliefd op haar en al snel beginnen ze een relatie. Zijn gevoelens voor haar zijn zo heftig, dat hij besluit bij Karin weg te gaan.
Echter houdt de relatie met de grillige Zanne geen stand en dit doet hem meer pijn dan hij durft toe te geven. Lachte het leven hem eerst nog toe, plotsklaps is hij co-ouder, knapt zelf zijn nieuwe huis op en schrijft zich in op een concurrerende datingsite. Terwijl hij zijn leven weer op orde probeert te krijgen, schrijft hij een uitgebreide brief aan Zanne, waarin hij hun maanden samen en het uiteindelijke verval probeert te reconstrueren.
In het boek worden de hoofdstukken over de periode na de breuk afgewisseld met fragmenten uit de brief naar Zanne, waardoor je als lezer een steeds duidelijker beeld krijgt van wat er precies is gebeurd en waar het mis ging. Het boek gaat met recht over dingen die op liefde lijken.
Hogenkamp heeft een prettige schrijfstijl en weet schijnbaar moeiteloos de vinger op de zere plek te leggen wat betreft de relatie tussen Job en Zanne, maar ook wat betreft relaties in het algemeen. Zanne komt over als een fladderaar, iemand die niet wil knokken voor een relatie. Job neemt dit haar kwalijk, terwijl hij Karin weigert nog een kans te geven en samen te knokken voor hun relatie. Zonder te vervallen in vergezochte metaforen en clichés, weet Hogenkamp dit verhaal zo realistisch neer te zetten dat je er helemaal in meegezogen wordt en de pijn en vertwijfeling van Job in je nestelen.
Iemand die zo goed emoties over weet te brengen en subtiel gebruik maakt van ironie en humor, is een groot schrijver. Daarom krijgt ‘Dingen die op liefde lijken’ vier van de maximaal vijf roze kogels.
