Boekrecensie: Plastic Panda’s – Bas Haring

Eind vorig jaar deed Bas Haring veel stof opwaaien met zijn boek Plastic Panda’s, waarin hij pleit voor het opheffen van de natuur. Alle natuurliefhebbers waren direct van slag en boos op Haring. Controversieel is het boek zeker, maar is Plastic Panda’s ook fijn om te lezen?

Om eerst maar een misverstand recht te zetten, ook al staat het heel groot op de kaft, Haring pleit niet voor het opheffen van de natuur. Hij onderzoekt hoe nuttig biodiversiteit is en stelt dat het niet erg is om daar in te schrappen. Of je nu 200 verschillende grassoorten hebt of 100, dat maakt niet zo heel veel uit. Dito voor vliegen, vissen, honden, tomaten en vlinders.

Uitsterven is in onze beleving verschrikkelijk en we doen er alles aan om zeldzame diersoorten te behouden. Maar heeft de natuur nu echt zo’n optater gekregen door het uitsterven van de dodo, de Pyerenese steenbok en de Madeira houtduif? Die dieren zelf hebben absoluut geen last van het uitsterven, vooral wij, de mens, heeft daar problemen mee.

En nu heeft de Madeira houtduif niet echt een hoge aaibaarheidsfactor, de panda heeft dat wel. Maar als je maar één soort bamboe lust, enorm kieskeurig bent in je partnerkeuze, vruchtbaarheidsproblemen hebt en maar een jong in de vier jaar voort kunt brengen, vraag je er dan niet een beetje om om uit te sterven?

Bas Haring is filosoof en geen bioloog. En dat is ook de grootste kritiek op het boek, dat Haring zijn stellingen niet voldoende onderbouwt met feiten. Haring besloot dan ook een brief te sturen naar de Kijk, om te reageren op deze kritiek. Ook al is hij geen afgestudeerd bioloog, dit is niet zijn eerste boek over biologie en hij is voldoende ingevoerd in het onderwerp, om erover te filosoferen.

En dat is wat Haring doet in Plastic Panda’s. Hij is heel voorzichtig in zijn woordkeuze, onderzoekt, denkt en filosofeert. En dit alles heeft hij op zeer toegankelijke wijze beschreven, met de nodige humor. Daarnaast is het boek bezaaid met prachtige foto’s en tekeningen en achterin is uiteraard een uitgebreide bronnenlijst opgenomen. Toegankelijker kan een ingewikkeld onderwerp volgens mij niet gepresenteerd worden.

Dus om mijn eigen vraag te beantwoorden; ja, Plastic Panda’s is een fijn boek om te lezen. Wel heb ik er lang over gedaan, want het is geen boek wat je in een ruk van kaft tot kaft uitleest. Haring presenteert immers zo’n nieuwe kijk op de natuur en onze relatie daarmee, dat je enorm veel nieuwe informatie voorgeschoteld krijgt.

Plastic Panda’s krijgt vier van de vijf roze kogels en is interessant voor iedereen, natuurliefhebbers én -haters.