Steffie is net afgestudeerd in het Griekse en Romeinse krijgswezen, als ze besluit om als pianostemmer te gaan werken. Niet alleen vanwege haar voorliefde voor piano’s, maar meer omdat ze weet dat ze in haar expertise voorlopig geen werk krijgt. Al blijkt al snel dat het niet haar toekomst is waar Steffie zich druk om moet maken, maar haar verleden.
De ondertitel van Wolfskwint is De geschiedenis van een gestoord gezin. Een geschiedenis waar Steffie liever niet bij stil staat. Als Steffie drie jaar oud is, gooit haar moeder een suikerpot in het gezicht van haar vader, en wordt ze door de politie afgevoerd naar het gesticht. Dit is de oudste herinnering die Steffie aan haar moeder heeft.
Haar moeder blijft in het gesticht, en de spaarzame keren dat ze naar huis komt, hopen Steffie, haar broertje, zusje en vader dat ze zo snel mogelijk weer weggaat. Tegen de tijd dat Steffie als pianostemmer aan het werk gaat, heeft ze haar moeder min of meer uit haar leven weten te verbannen. Ze denkt nooit meer aan haar en ze negeert de wanhopige schreeuwen om aandacht van haar moeder.
Tot ze bij iemand thuis een piano aan het stemmen is, en er plots een gestoorde man op haar af komt rennen. Steffie pakt haar spullen en gaat naar huis. Dit kleine incident blijkt het eerste te zijn in een reeks gebeurtenissen, die haar dwingen om met andere ogen naar het verleden te kijken.
Was haar moeder wel echt zo gek? Waarom bleef ze in het gesticht wonen en kwam ze nooit naar huis? En wat was precies de rol van haar vader in de gekte van haar moeder? De pijnlijkste vraag bewaart ze voor het laatst; in hoeverre heeft zij bijgedragen aan de gekte, het pijn en verdriet van haar moeder?
Bibi Dumon Tak heeft geen lichtzinnig thema gekozen voor Wolfskwint. En door haar schrijfwijze komt alles keihard binnen. Verwacht geen uitvoerige beschrijvingen en overpeinzingen, maar een verhaal dat rechtstreeks binnenkomt. De auteur gebruikt geen woord te veel om aan de gekwelde Steffie overtuigend gestalte te geven.
Want niet alleen haar verleden is een puinhoop, haar heden is dat ook. Ze is getrouwd met een man waar ze eigenlijk niet van houdt, en de belangrijkste reden om bij hem te blijven, is omdat ze niet alleen durft te zijn. Het vergt dan ook ontzettend veel moed, om eindelijk de waarheid onder ogen te durven zien.
En die waarheid is heftig. Omdat Dumon Tak vanuit het perspectief van Steffie schrijft, denk je als lezer al vrij snel te weten hoe de vork in de steel zit; moeder was gek, en Steffie en haar broer en zusje hebben mazzel dat hun vader voor ze kon zorgen. Het spreekt ook voor zich dat ze geen behoefte hadden aan contact met een gestoorde vrouw; dan maar geen moeder.
Helaas heeft Steffie (en dus ook de lezer) het mis. Dankzij mensen uit het verleden van haar moeder, en een schokkend psychiatrisch dossier, lukt het Steffie om een compleet beeld te schetsen van haar moeder; grijs, in plaats van zwart-wit.
En hoe meer je leest over haar moeder, hoe beter je als lezer Steffie begrijpt. Je bent bijna geneigd om in het boek te kruipen en Steffie te geven wat ze zo miste in haar jeugd; warmte en troost.
Wolfskwint is geen lichte kost, maar leest wel ontzettend makkelijk weg. Diep respect voor Bibi Dumon Tak, die tussen alle zware woorden toch een bepaalde lichtheid aan heeft weten te brengen. Het verleden van Steffie is deprimerend, maar haar verhaal geenszins. Niet omdat er een happy end komt, waarbij iedereen elkaar huilend in de armen valt en elkaar vergeeft, maar omdat Steffie vat krijgt op haar heden en toekomst, juist door haar deprimerende verleden eindelijk onder de loep te leggen.
Dit indrukwekkende boek krijgt vijf van de vijf roze kogels; ik kan hier werkelijk niets negatiefs over schrijven.
