01-04-2013 | ... en alles
Voor Amerikanen is ‘Els’ maar een moeilijke naam. Dus als de barista bij de Starbucks vraagt hoe ze heet, liegt ze dat ze Amy heet. De echte Amy is min of meer een vriendin van haar, dat is een dakloze vrouw die ze vaak tegenkomt als ze een stukje gaat joggen in haar woonplaats, New York. New York is een stad die tot de verbeelding spreekt. Els komt er al van jongs af aan omdat haar vader er woont, maar als ze besluit er zelf te gaan wonen, leert ze de metropool op een heel andere manier kennen. In ‘Bij Starbucks heet ik Amy’ beschrijft ze hoe het is om in de stad te wonen en dat doet ze behoorlijk leuk. Het boek is niet zozeer een beschrijving van de stad, maar meer van haar leven in de stad. Els Quaegebeur werkt als columniste en journaliste en heeft dus de luxe om dagen door de stad te zwerven, met iedereen te praten en opvallende plaatsen op te zoeken. Niet alleen beschrijft ze dit, maar ze durft het ook aan om de lezer een kijkje te geven in haar privéleven. Ze emigreert naar NY om samen te gaan wonen met haar nieuwe grote liefde Len, maar ze is bang dat het mis gaat. AL haar eerdere relaties zijn immers ook allemaal stuk gelopen. Len heeft dezelfde ervaringen en deelt haar angst en allicht daarom, werkt het. Min of meer, althans. Na een paar maanden samenwonen besluit Els dat ze beter een poosje apart kunnen wonen, om ervoor te zorgen dat ze samenblijven. En zo verhuist ze van Tribeca naar Brooklyn....read more
28-03-2013 | Kleur & Cultuur
We weten allemaal hoe Arabieren en/of moslims zijn. Enge baardmannen die oorlog willen, vrouwen die onderdrukt worden en tienerjongens die opgroeien voor galg en rad. Ergens weten we heus wel dat dit de uitwassen zijn en niet de norm, en Hassnae Bouazza helpt ons in ‘Arabieren kijken’ nog wat verder de goede kant op, door ons een inkijk te geven in het alledaagse leven van de Arabier; de Henk en Ingrid van het verre Oosten. Al meteen in haar voorwoord, geeft Bouazza me een klap in mijn gezicht. Omdat ik het nieuws op de voet volg, vind ik dat ik alles weet van de ‘gewone’ alledaagse Arabier. Maar je mening baseren op basis van de uitwassen die je op televisie ziet en waar je over leest in de krant, is hetzelfde als ‘Oh Oh Cherso’ en ‘Barbie’s Baby’ kijken en dan menen dat je exact weet hoe ‘de Nederlander’ eruit ziet. De Arabische Henk en Ingrid houden zich heus wel bezig met politiek en wereldse zaken, maar meer nog laten ze zich – net als wij – beïnvloeden door hun favoriete televisieprogramma’s. Soaps zijn onlosmakelijk verweven met de levens van de gewone Arabier, en slimme scenarioschrijvers kaarten alle maatschappelijke problemen aan. Ook zijn er talloze praatprogramma’s, waar vrouwen – met en zonder hoofddoek – praten over huiselijk geweld, polygamie, feminisme, gedwongen huwelijken, de laatste mode en roddelen over sterren. Hier in het Westen zijn talentenjachten mateloos populair, zo ook in het Oosten. Endemol heeft ontzettend veel programma’s verkocht wereldwijd, en dus ook aan de ‘enge moslims’. De Egyptische versie van The Voice heeft exact hetzelfde format als de onze....read more
18-03-2013 | Sekse
Ik ken twee vrouwen. Ze zijn intelligent, aardig en grappig. Ik vind ze mooi. Toevallig zijn ze alle twee ontzettend slank, haast mager. Niet omdat ze zich uithongeren, maar ze hebben een ranke bouw en blijkbaar een snelle stofwisseling. Door hun gebrek aan flinke billen, een ronde buik en een enorme voorgevel, zijn zij volgens sommige mensen geen échte vrouwen. Want échte vrouwen hebben een buikje en een kont. Het schoonheidsideaal in de media is – ondanks de inspanningen van Dove – nog altijd een ontzettend slanke vrouw. Van ranke modellen met geen grammetje vet te veel, tot de jaloersmakende Doutzen Kroes en Kate Upton, die wel vorm hebben, maar geen lillende of kwabbige stukjes. Ik vind ze beeldig. Maar het is nu eenmaal zo dat modellen qua figuur niet representatief zijn voor de ‘gewone’ vrouw of de ‘doorsnee’ vrouw. Het is immers zo dat er meer vrouwen zijn die níet de maten hebben voor modellenwerk, dan wél. En als je als vrouw naar een modeshow kijkt, een reclame voorbij ziet komen of een glossy leest, dan valt je gelijk één ding op; jouw lichaam lijkt niet op dat van de vrouwen in de media. En blijkbaar kunnen veel vrouwen dan maar op twee manieren reageren; 1. Ze zijn chronisch op dieet en sporten als een idioot omdat ze ook slank willen zijn; 2. Ze roepen dat zij wél een echt vrouwenlichaam hebben en de meisjes in de media niet. De laatste groep heeft immers twee erwtjes op een plankje, geen heupen en een platte buik, dus zijn het geen echte vrouwen. Ik weet eerlijk gezegd niet welke reactie...read more
04-03-2013 | ... en alles
Ik weet niet wat er in het water zit in Scandinavië, maar de Noorderlingen lijken alleen maar meer spannende thrillers van een hoog niveau op te leveren. Corpus Deliciti is het debuut van de Zweed Elias Palm, in het dagelijks leven werkzaam als forensisch patholoog. In zijn eerste boek staat Ella Andersson centraal, die toevallig ook als forensisch patholoog werkt en in Corpus Delicti een bijzondere zaak voor haar kiezen krijgt. Het zijn lastige tijden voor Ella. Ze moet onder ogen zien dat haar relatie voorbij is en omdat ze amper contact heeft met haar familie, staat ze er alleen voor. Ze houdt van haar werk, maar het is wel zwaar, omdat haar afdeling chronisch onderbemand is.Als ze een zelfmoordgeval op haar tafel krijgt, ziet ze aanvankelijk dan ook over het hoofd dat er iets niet klopt aan het lichaam. Was het wel zelfmoord? Of is deze jongen door iemand opgehangen? Ook haar collega Simon heeft een interessant geval, bij een huisje is een skelet in de grond gevonden. Er zijn boomwortels doorheen gegroeid, dus het gaat niet om een recent geval. Al snel blijkt dat het skelet van een man is, en hij is met geweld om het leven gebracht. Simon pakt de zaak goed op, maar Ella bemoeit zich er stiekem achter de schermen mee. Ze komt er namelijk per toeval achter dat de dode man iets met haar familie te maken heeft… Haar vader is bij een brand omgekomen, maar er wordt nooit over hem gepraat. Pas nu ze bijna 40 is, gaat Ella eindelijk vragen stellen en ontrafelt ze een duister familiegeheim. Alleen zijn er...read more
18-02-2013 | ... en alles
Na het succes van de 50 tinten grijs, verschijnen er maandelijks nieuwe ‘erotische thrillers’. Zo ook ‘Als ik jou was’ van Lisa Renee Jones. Dit is het eerste deel in een trilogie, waarin een jonge vrouw kennis maakt met BDSM. Het lijkt een slap aftreksel van 50 tinten, maar Jones kan – in tegenstelling tot E.L. James – wél schrijven. De buurvrouw van Sara, Ella, is een groot fan van het televisieprogramma Storage Wars, waarin mensen via een veiling opslagruimtes kopen waarvan de huur al een poos niet is betaald, en de eigenaar niet bereikt kan worden. In een van de opslagruimtes heeft Ella een stapel dagboeken gevonden van ene Rebecca. Deze Rebecca schrijft voornamelijk over de opwindende seks die ze heeft met haar minnaar. Maar al snel loopt het uit de hand en wordt Rebecca bang. Haar minnaar speelt smerige machtsspelletjes met haar, maar Rebecca kan er niet mee stoppen. Als Ella onverwacht weg moet, geeft ze de dagboeken en de sleutel van de opbergruimte aan Sara. Sara raakt helemaal in de ban van de boeken en besluit Rebecca op te sporen, omdat ze bang is dat haar iets is overkomen. Ze komt erachter waar Rebecca werkt, en gaat daar langs. Rebecca vindt ze niet, zij is met onbetaald verlof en niemand weet waarheen, maar de eigenaar van de galerie waar Rebecca werkte, biedt Sara wel een baan aan. Deze knappe man heeft behoorlijk autoritaire trekjes, en al snel heeft Sara het idee dat hij de man is uit het dagboek. In de galerie leert ze de mysterieuze en wereldberoemde kunstenaar Chris kennen. Ze valt direct als een...read more
