23-04-2013 | ... en alles
In mei 2010 schreef ik een jubelende recensie over het eerste deel van de memoires van schrijver en hedonist Theo Kars. Na veel te lang wachten is eindelijk deel twee verschenen, waarin hij schrijft over zijn leven tussen 1965 en 1991 – haast nog boeiender dan het eerste deel. Het vorige deel eindigde met een cliffhanger; Kars had samen met zijn vrienden fraude gepleegd en met de opbrengsten van het geld waren ze een literair tijdschrift gestart. Een tijdschrift uitgeven en ontspannen kunnen leven kost nogal veel geld, dus besluit Kars samen met Van Houten een nieuw plan te bedenken om op eenvoudige wijze veel geld te ‘verdienen’. Hun ideeën lopen op niets uit en uiteindelijk besluiten ze weer te frauderen met spaarbankboekjes. Helaas paardrijlaars lopen ze tegen de lamp en worden ze gearresteerd. Vervolgens breekt een belachelijke episode aan in het leven van Kars, (en zeer boeiende hoofdstukken voor de lezer!) hij komt in de gevangenis. Zowel de politie als de officier van justitie weten zich geen raad met deze intelligente jongens van goede komaf. Kars & kornuiten lijken in niets op het geboefte waar zij dagelijks mee werken en dat zorgt voor behoorlijk wat frustratie. Vooral omdat Kars geen spijt heeft van zijn daad. Er is niemand persoonlijk benadeeld en hij had het geld nodig om goed te kunnen leven. Dit roept bij de officier van justitie zoveel weerstand op, dat het Kars niet eens is toegestaan om zijn vriendin Mux op visite te laten komen. Na wat aanvankelijke paniek, ontdekt Kars dat het eigenlijk prima vertoeven is in de gevangenis. Hij heeft tijd om na te...read more
22-04-2013 | ... en alles
Vorig jaar verscheen de thriller Week 36, het debuut van Sofie Sarenbrant. In haar nieuwste thriller ‘In jouw plaats’, volgen we dezelfde mensen en zijn er inmiddels 16 jaar verstreken sinds de gebeurtenissen uit ‘week 36’. Het voordeel hiervan is dat je weet hoe het Agnes en Johanna verder is vergaan, het nadeel is dat deze recensie een dikke spoiler bevat over de afloop van ‘week 36’. Sla deze recensie dan ook over als je die thriller nog wilt lezen! Zestien jaar na de ontvoering van Agnes en de verdwijning van haar zoontje Adam, is er veel veranderd. Agnes is nog samen met Tobbe, maar hun huwelijk is allang al niet meer goed. Hun leven draait om de zorg voor hun dochter Nicole, die alleen maar weet dat haar broertje is verdwenen, maar geen flauw idee heeft van het hoe en wat. Tobbe zit vast in een uitzichtloze baan en Agnes is nog altijd op zoek naar Adam. Tegelijkertijd heeft ook de beste vriendin van Agnes, Johanna, het zwaar. Haar man heeft haar verlaten en zij en haar dochter begrijpen niet waarom. Johanna vindt gelukkig al snel troost in de armen van een andere man, helaas is de man in kwestie Tobbe – de man van haar beste vriendin. Agnes heeft er geen idee van dat ze door haar man en beste vriendin bedrogen wordt, en richt zich alleen maar op Nicole en Adam. Tot ze er genoeg van heeft. Ze besluit te accepteren dat Adam is verdwenen en niet meer terug komt. Nicole begrijpt dit besluit van haar moeder niet en besluit zelf op onderzoek te gaan. Midden...read more
15-04-2013 | Psyche
Op de kaft van ‘Strak Blauw’ staat te lezen dat het boek is genomineerd voor de Dioraphte Jongeren Literatuurprijs 2013. Vaak als boeken worden genomineerd voor dit soort prijzen, kun je aannemen dat het een goed boek is. Toch was ik na het lezen van de laatste pagina niet helemaal overtuigd. Laura werkt als fotografe en woont samen met haar geliefde An, die ook een creatief beroep heeft als actrice en zangeres. De twee zijn al een poosje samen en alles lijkt goed te gaan, maar heel langzaam verandert Laura. Ze trekt zich terug, heeft moeite met haar werk en is bozig en verdrietig. Ze zoekt steeds ruzie met An, die op haar beurt haar best doet om Laura een beter gevoel te geven. Ook Dirk, een wederzijdse vriend, maakt zich zorgen om Laura. Helaas voor Dirk en An hebben hun gezamenlijke inspanningen geen effect. Sterker nog, Laura vindt de bemoeizucht van de twee alleen maar vervelend en trekt zich steeds meer terug. Totdat het mis gaat. Ze verdwijnt, vindt An en verdwijnt weer. Ze mag van Dirk een paar dagen in het vakantiehuisje van zijn familie zitten, op het platteland. Hier kan ze aansterken en uitrusten. Zowel Dirk als An komen langs en net als zij denken dat het beter gaat met Laura, gaat het gruwelijk mis… Renée van Marissing kan echt goed schrijven, dat is het punt niet. Vooral als Laura alleen is, lukt het Van Marissing heel goed om de chaos en vervreemding in haar hoofd te beschrijven. Maar toch pakte het verhaal me niet. Zelf heb ik er een hekel aan als auteurs teveel informatie...read more
11-04-2013 | ... en alles
Ruim 70 jaar geleden brak de Tweede Wereldoorlog uit. Een bijzonder goed gedocumenteerde oorlog, want er verschijnen nog altijd jaarlijks boeken over deze zwarte bladzijde in onze geschiedenis. Je zou kunnen denken dat inmiddels alle verhalen wel verteld zijn, maar niets is minder waar. Mom Wellenstein zat gevangen in Kamp Amersfoort en heeft eindelijk zijn ervaringen gepubliceerd. In maart 1942 kwam Mom op 22-jarige leeftijd terecht in Kamp Amersfoort, omdat hij betrokken was bij het Delfts studentenverzet. Als hij naar het politiebureau moet komen, verwacht hij eigenlijk weinig problemen. De politie lijkt overtuigd te zijn van zijn onschuld, maar de Sicherheitsdienst wil het verhoor herhalen. Mom wordt opgesloten in de gevangenis in Scheveningen en wordt na twee maanden overgeplaatst naar Kamp Amersfoort, het eerste officieuze concentratiekamp in Nederland. Het is maart 1942, en het gros van de Nederlanders heeft nog helemaal geen weet van de wreedheden die nazi’s ook op Nederlands grondgebied begaan. Het verblijf in de gevangenis in Scheveningen was in vergelijking pure luxe, in Kamp Amersfoort draait het om overleven. Alle ‘gevangenen’ moeten loeizwaar werk verrichten en krijgen stelselmatig te weinig voedsel. Direct na zijn vrijlating schrijft Wellenstein al zijn ervaringen op, om zo correct mogelijk vast te kunnen leggen hoe het was om in zo’n kamp te moeten leven. Natuurlijk is het schokkend om over de wreedheden te lezen, maar het meest intrigerend vond ik de uitleg van Wellenstein over ‘organiseren’. Omdat er in het kamp een chronisch tekort was aan alles, was iedereen continu druk bezig met organiseren. Niet alleen voedsel, tabak, kleding en een minder slechte plek om te slapen, maar ook betere werkomstandigheden...read more
08-04-2013 | ... en alles
Sylvia Witteman is grappig. Ze schrijft altijd over herkenbare zaken en weet dit zo te brengen dat je doodnormale dingen opeens heel raar gaat vinden. Of bijzonder. Of grappig. Voor het theater schreef ze het stuk ‘De Huisvrouwmonologen’ en het script is ook in boekvorm te krijgen.Gijsje is 27 jaar, gewenst kinderloos, heeft smetvrees en is accountmanager bij een reclamebureau, waar ze een campagne voor een ‘revolutionair’ schoonmaakmiddel moet bedenken. Haar moeder Elise is 63, pensionado en komt tot de schokkende constatering dat ze blut is. Met als gevolg dat ze gaat gokken en veel te dure kleren koopt. Hun nichtje Saskia is 41, en is ontslagen bij een krant, dus besluit thuis als freelancer aan de slag te gaan. Dit freelancen bestaat voornamelijk uit de zorg voor haar drie kinderen, klagen over het huishouden, rotzooien met haar minnaar en veel drinken. De drie dames komen geregeld samen om over hun levens te praten en zijn het vaak chronisch oneens. Vooral de spanning tussen moeder Elise en dochter Gijsje is vermakelijk. Elise vindt zichzelf een goede moeder, omdat ze Gijsje zo lekker vrij en zonder conventies heeft opgevoed – compleet anders dan haar eigen opvoeding, waar een goedgevulde linnenkast voor je uitzet het hoogste doel was. Gijsje had echter liever een thuisblijfmoeder, die samen met haar thee zou drinken om over het leven te kletsen, in plaats van een moeder die in Afrika verschillende mannen oppikt en voornamelijk bezig is met haar eigen ontwikkeling. Ondertussen slooft Saskia zich uit voor haar kinderen, door voor iedereen een aparte maaltijd te koken en lieve briefjes in hun lunchtrommels te doen. Maar...read more
