In mei 2010 schreef ik een jubelende recensie over het eerste deel van de memoires van schrijver en hedonist Theo Kars. Na veel te lang wachten is eindelijk deel twee verschenen, waarin hij schrijft over zijn leven tussen 1965 en 1991 – haast nog boeiender dan het eerste deel.
Het vorige deel eindigde met een cliffhanger; Kars had samen met zijn vrienden fraude gepleegd en met de opbrengsten van het geld waren ze een literair tijdschrift gestart. Een tijdschrift uitgeven en ontspannen kunnen leven kost nogal veel geld, dus besluit Kars samen met Van Houten een nieuw plan te bedenken om op eenvoudige wijze veel geld te ‘verdienen’. Hun ideeën lopen op niets uit en uiteindelijk besluiten ze weer te frauderen met spaarbankboekjes.
Helaas paardrijlaars lopen ze tegen de lamp en worden ze gearresteerd. Vervolgens breekt een belachelijke episode aan in het leven van Kars, (en zeer boeiende hoofdstukken voor de lezer!) hij komt in de gevangenis. Zowel de politie als de officier van justitie weten zich geen raad met deze intelligente jongens van goede komaf. Kars & kornuiten lijken in niets op het geboefte waar zij dagelijks mee werken en dat zorgt voor behoorlijk wat frustratie. Vooral omdat Kars geen spijt heeft van zijn daad. Er is niemand persoonlijk benadeeld en hij had het geld nodig om goed te kunnen leven.
Dit roept bij de officier van justitie zoveel weerstand op, dat het Kars niet eens is toegestaan om zijn vriendin Mux op visite te laten komen. Na wat aanvankelijke paniek, ontdekt Kars dat het eigenlijk prima vertoeven is in de gevangenis. Hij heeft tijd om na te denken, te rusten en te schrijven. En zo vindt Kars de manier om makkelijk geld te verdienen; hij gaat van zijn pen leven.
In de gevangenis schrijft hij zijn debuutroman, ‘De vervalsers’. Na zijn vrijlating breekt er een fijne periode aan in zijn leven. Hij verdient geld door te schrijven, verbreekt zijn relatie met Mux en trouwt met Karin. Karin is een zeldzaam meisje, en zij heeft er alle begrip voor dat Kars niet monogaam kan en wil zijn. Sterker nog, ze moedigt hem aan om avontuurtjes te hebben en hoort hem er graag over vertellen. Karin is zelfs zo relaxed, dat ze het alleen maar leuk vindt als Kate bij hen komt wonen. Kars heeft nu een vrouw en een vaste vriendin, de twee kunnen geweldig met elkaar overweg, én ze hebben er beide geen bezwaar tegen dat Kars af en toe een ‘erotisch avontuur’ heeft met een andere vrouw.
De drie hebben een mooi leven en vertoeven geregeld op Ibiza. Maar ook aan dit geluk komt een eind… Karin blijkt schizofreen, het geld raakt op en hij voelt zich nu meer ‘gevangen’ dan toen hij in de gevangenis zat.
Net als in het eerste deel van zijn memoires, schrijft Kars ook nu weer open en eerlijk over zijn leven. En ook nu heeft hij me er weer niet van weten te overtuigen dat hij een slecht mens is, al begrijp ik wel steeds beter waarom hij veel weerstand oproept bij mensen. De paar principes die hij heeft zijn heilig en hij doet geen concessies. Zijn grootste doel is fijn leven; genieten. Daar is geld voor nodig, en als zijn romans niet meer goed verkopen, moet hij op zoek naar een nieuwe manier om aan geld te komen en zijn leven zo in te kunnen richten als hij dat wil, niet zoals de maatschappij van hem verlangt.
Aan het eind verklapt hij dat het hem is gelukt om op illegale wijze aan veel geld te komen. Wat hij heeft gedaan, lezen we pas in het derde en laatste deel van zijn memoires. En om eventuele strafvervolging te voorkomen, verschijnen die memoires pas na zijn dood. Oei. Natuurlijk wens ik Kars een nóg langer en gelukkiger leven toe, maar zijn memoires zijn heerlijk om te lezen. Tussen de eerste twee delen zat haast al drie jaar, en ik hoop niet dat ik nog tien jaar moet wachten op het derde deel.
Maar ook als het op de dood aankomt, zwemt Theo Kars tegen de stroom in. Hij wil niet lijdzaam wachten tot de dood hem verrast, maar als hij het mooi vindt geweest, wil hij zelf de dood opzoeken. In het oude Griekenland en Rome was zelfmoord een nobel iets, als je niets meer kon bijdragen aan de maatschappij, was je tijd gekomen. En eigenlijk is de verheerlijking van zelfmoord niet eens een verrassing. Op geheel eigenzinnige wijze heeft hij altijd zijn leven zo in kunnen richten als hij het wilde, dus waarom ook zijn dood niet?
Ik hoop dan ook dat Kars – zoals beloofd – tot op de laatste dag doorgaat met schrijven en tot die tijd geniet. Ik amuseer me zolang wel met de eerste twee delen van zijn memoires, want Kars schrijft zo boeiend, dat deze twee boeken de moeite van het herlezen meer dan waard zijn.
Het tweede deel van ‘Memoires van een slecht mens’ krijgt net als het eerste deel de maximale score van vijf roze kogels. Wederom trek ik een halve kogel af, omdat ik geen idee heb hoe lang ik moet wachten op het derde deel.
