De onverschrokken lafaard is eigenlijk zo’n roman waarover je geen recensie wilt schrijven. Hoe minder je weet over dit boek voor je gaat lezen, hoe beter. Dan word je namelijk net als ik compleet verrast door het tragikomische verhaal van weduwnaar Bram.
Komt een vrouw bij de dokter
Man en vrouw zijn samen stapelgekdolgelukkig. Vrouw krijgt kanker. Relatie wordt slechter. Vrouw gaat dood, man blijft alleen achter en raakt een beetje de weg kwijt.
Nee, De onverschrokken lafaard is geen goedkope Kluun-ripoff, ook al lijkt de korte samenvatting anders te suggereren. Vergeet deze vergelijking dus direct, want Bram is een veel boeiender hoofdpersonage dan Stijn.
Bij Bram begrijp je ook al vrij snel waarom hij zich zo verschrikkelijk nors, nukkig en asociaal gedraagt na de dood van zijn geliefde Ronja, want Ronja was een van de weinige mensen die niet op de shitlistvan Bram stond.
Jeugdliefde
Al direct aan het begin van het verhaal, leer je dat de relatie tussen Ronja en Bram echt bijzonder is. Al samen sinds hun zestiende, kan niets of niemand tussen de twee komen. Bram twijfelt dan ook nooit aan hun toekomst, met Ronja wordt hij oud. Helaas voor Bram wordt Ronja nog niet eens dertig…
Door middel van mooie flashbacks laat Meijer zien hoe de relatie tussen de twee ontstaan is, en dan Ronja en Bram met zijn tweeën een front vormen tegen de buitenwereld. Us against the world, baby!
Logisch dus dat Bram doorslaat na haar dood. Nu moet hij in zijn eentje tegen die klotewereld knokken, en dat is lastig als jonge weduwnaar. Iedereen vindt je namelijk zielig en confronteert je continu met de dood van je geliefde. Maar Bram houdt van aanpakken, dus lost hij deze problemen op door te verhuizen, zijn baan op te zeggen en simpelweg de telefoon niet meer op te nemen als de moeder van Ronja belt.
Onverschrokken lafaard
Je zou Bram een wegloper, een lafaard kunnen vinden. Maar als langzaam aan duidelijk wordt wat er in de periode voor Ronja haar dood is gebeurd, en onder wat voor omstandigheden Bram is opgegroeid, valt het kwartje. Bram is namelijk niet zo moeilijk in zijn complexiteit, en valt voor de goede lezer makkelijk te doorzien.
Twitter
Zo ook door Zwaan, een 22-jarige studente die Bram via Twitter leert kennen. Tijdens urenlange DM-sessies stort hij zijn hart bij haar uit over Ronja en hoe kut alles is, terwijl Zwaan deelt hoe ze worstelt met haar depressies en ondanks alles toch door blijft gaan. Bram heeft voor het eerst sinds de dood van Ronja normaal contact met iemand, en voor het eerst praat hij.
Tot Zwaan lastige vragen gaat stellen. Want ook Zwaan heeft allang al door dat het rouwproces van Bram niet helemaal gezond is. Dus doet Bram wat hij altijd doet, hij loopt weg. Hij verwijdert zijn Twitterprofiel en probeert te vergeten dat Zwaan ooit bestaan heeft.
Klein verhaal
De onverschrokken lafaard is een mooi klein verhaal. De facto gebeurt er weinig, Bram haat immers alles en iedereen, dus hij is of thuis, of op zijn werk, maar er speelt heel erg veel. Vooral in zijn gesprekken op Twitter met Zwaan.
En dat is dan ook het enige nadeel aan deze roman, de Twittergesprekken met de dubbele @-mentions steeds, lezen niet lekker. Gelukkig wisselen Bram en Zwaan op den duur mailadressen uit, wat vooral voor de lezer heel erg fijn is.
Ondanks de loodzware last die Bram met zich meedraagt, is De onverschrokken lafaard minder zwaar op de hand dan je zou verwachten met zo’n thema. Niet alleen dankzij het nieuwsgierige optimisme van Zwaan, maar ook omdat Bram best grappig is in zijn gemopper op de wereld. Extra sterk is de verrassende plotwending aan het eind van het boek, waar ik jullie helemaal niets over wil vertellen.
De onverschrokken lafaard is lekker leesvoer en dankzij het hoge verteltempo van Meijer, is het boek uit eer je het doorhebt. En dan blijf je nog even rondlopen met Bram en Ronja in je hoofd, want ondanks alles, waren ze een ontzettend mooi stel. Dit boek krijgt vier van de vijf roze kogels.
Wil jij dit boek lezen? Via deze link kun je De onverschrokken lafaard van Rianne Meijer bij Bol.com bestellen.
