Waarschuwing, dit is een ranzig verhaal. Mensen met een zwakke maag (lees: mannen) willen dit niet lezen.
Er bestaan vrouwen die ’s ochtends opstaan, merken dat ze ongesteld zijn geworden, er een kittig tamponnetje in proppen en verder gaan met hun leven. Deze vrouwen zie je ook altijd in die hyperblije en uitermate irritante maandverbandreclame’s. (Heeft u de nieuwe slogan van Always al gezien? Have a happy period. Always.) Helaas bestaan er ook vrouwen zoals ik, die midden in de nacht krimpend van de pijn wakker worden, hun dekbed optillen en een waar slagveld aantreffen. Huilend sleep je jezelf naar de badkamer om met je ondergoed aan onder de douche te staan. Ondergoed wassen heeft geen zin, zoveel bloed komt er nooit meer uit. Vervolgens haal je je bed af, probeer je je eventuele partner niet wakker te maken of te vermoorden en draai je midden in de nacht een was. Vervolgens sleep je jezelf huilend naar de keuken om half kotsend een cracker naar binnen te proppen, want je extraheavy pijnstillers mag je niet op een lege maag slikken. Waarom weet ik niet precies, maar een maagperforatie kan onmogelijk pijnlijker zijn dan een baarmoeder die vrolijk alle kanten op draait om het baarmoederslijmvlies los te persen.
Ongelukkig staar je naar het plafond terwijl je wacht tot de pijnstillers beginnen te werken. Een nieuwe wee dient zich aan en je rent naar de wc. Net op tijd ga je zitten en je kijkt naar beneden. Vol verbazing zie je hoe er een klonterige sliert baarmoederslijmvlies uit je normaal zo geliefde geslachtsorgaan bungelt. Seks? Nooit meer. Na een tweede perswee valt het hoopje baarmoederslijmvlies in de pot. Langzaamaan al high van de pijnstillers lijkt het wel een beetje op een kinderarmpje. Allicht ben ik niet elke maand ongesteld, maar heb ik gewoon een spontane abortus. Have a happy period. Always.
Vloekend en huilend sleep je jezelf de trap weer op, over drie uurtjes gaat je wekker en moet je werken. Gelukkig ben je een uur voor de wekker gaat alweer wakker omdat je maandverband vol is en het bloed tussen je dijen gutst. “Waarom gebruik je dan geen tampons?” De eerste dagen kan ik ze niet in, omdat ze door de weeën naar buiten worden geperst en de laatste dagen kan ik ze niet in omdat het pijn doet om zo’n enorm ding in een gortdroog… nou ja, je snapt me wel.
Na het douchen probeer je er enigszins toonbaar en coherent uit te zien, maar dat is lastig omdat al je bewegingen trager zijn dan normaal. Eenmaal op je werk kruip je in een rustig hoekje en bid je heel hard dat iedereen je vandaag met rust laat. Helaas gooit outlook meteen roet in het eten met een opdringerige melding dat je straks moet vergaderen. Fuck. Vlak voor de vergadering nog even je maandverband verversen om genante situaties te voorkomen. Natuurlijk loopt de boel uit en je doet wanhopig je best om je ‘ik luister, interessant verhaal’ gezicht in de plooi te houden, terwijl je niet weet hoe je moet zitten omdat de weeën uitstralen naar je rug. Na afloop wil je meteen naar het toilet rennen omdat je maandverband wéér ververst moet worden. Helaas moet de manager nog even iets met je bespreken…
Terwijl hij maar doorwauwelt over het belang van correct uitgevoerd resourcemanagement moet je de neiging bedwingen om niet met al je kracht op zijn neus te slaan. Het is maar goed dat het in Nederland niet zo heel erg makkelijk is om aan wapens te komen, want het lijkt je opeens best aantrekkelijk om met twee machinegeweren de open kantoortuinen te terroriseren. Zouden vrouwelijke Jihad-strijders soms geronseld worden tijdens hun menstruatie?
Rechtopstaan wordt steeds moeilijker en je voelt het bloed alweer langs je dijen sijpelen als er een stuk baarmoederslijmvlies uit wordt geperst. Snel snauw je je manager af en probeer je jezelf te fatsoeneren op het toilet. 11.00 ’s ochtends, nog maar een paar uur te gaan. Have a happy period. Always.
Voor alle vrouwen die bovenstaand verhaal herkennen moet er een menstruatieverlof in het leven geroepen worden. Niet alleen vrij van je werk, maar even van het leven in haar algemeenheid. Geen vriendinnen die je bellen en leuke dingen met je willen doen en vervolgens een preek afsteken dat zij wel gewoon doorgaan met leven als ze ongesteld zijn. Fijn voor je dat jij niet zo extreem menstrueert, maar daar kan ik niets mee. Stik in je kittige tamponnetje, trut.
Geen liefdevolle partner die je probeert te ontzien, maar toch wel alles fout doet. Geen afgeladen supermarkten, geen (schoon)ouders die bij willen kletsen, geen sociale verplichtingen, niets. Tijdens je menstruatieverlof hoef je alleen maar met je dekentje op de bank te liggen en huilfilms te kijken. Eten wordt gebracht en de bezorger zet dat netjes voor de deur neer, zodat je hem niet onder ogen hoeft te komen. Gewoon een of twee dagen verlof van het leven, tot de ergste pijn voorbij is. En daarna, ja, daarna wil ik wel vrolijk doorleven en bloeden tegelijk. Have a happy period. Always.
