Heleen Mees is econome, juriste en publiciste. Al jaren verschijnt ze in de media om over economie en/of feminisme te praten, en maakt ze zich sterk voor ambitieuze vrouwen. Helaas voor Mees is haar hele imago vandaag in een klap veranderd; vanochtend werd ze in New York opgepakt omdat ze haar ex zou stalken. Velen smullen van dit schandaal, en ik zie vijf “wijze” lessen die wij nu kunnen leren. 1. Vrouwen zijn golddiggers en lelijke mannen kunnen niet aantrekkelijk zijn De ex van Heleen Mees, Citigroep econoom Willem Buiter, is geen knappe man. Ook geen lelijkerd, maar met zijn 63 jaar ziet hij eruit als een doorsnee ‘oude man’, terwijl Mees er op haar 44e behoorlijk patent uitziet. Twitteraars en reaguurders wereldwijd raken hiervan in de war. Wat ziet de aantrekkelijke powervrouw Heleen Mees in de ietwat suffe Buiter? Hij is rijk, dus Mees móet wel een golddigger zijn! Het kan natuurlijk niet zo zijn dat Buiter intelligent, welbespraakt en charmant is, en dat Mees daarvoor is gevallen. 2. Ontzettend veel mensen zijn helderziend Een van de eerste berichten over de arrestatie verscheen op NY Daily news. Erg veel staat er niet in het artikel; Mees is opgepakt, ze heeft duizenden mails gestuurd in twee jaar tijd – niet alleen aan Buiter, maar ook aan zijn vrouw – sommige mails waren seksueel getint (iets met ballen zuigen en masturbatiefoto’s) en in andere mails waren bedreigend. Sappige details, maar bij lange na niet het hele verhaal. Toch blijkt dat veel mensen – zonder Buiter of Mees te spreken – precies weten wat er aan de hand is. De een...read more
Batterijen marketeers vergaderen dagelijks urenlang over hoe ze de wereld keer op keer decolletés, nipple slips en beaver shots kunnen voorschotelen zonder dat het lijkt dat ze dat daadwerkelijk aan het doen zijn. Sex sells immers. Maar niet als het seks heet. Daarom zijn shampooreclames, MTV Grind, de Miniplaybackshow en de Pussy Cat Dolls bedacht. In Denemarken is een andere oplossing gevonden. De oplossing is bedacht door ene meneer Blachman, de Simon Cowell dan wel Henkjan Smits van Denemarken. Waarom al die moeite doen als je toch al weet wat de kijker eigenlijk wil zien? Blachman zet gewoon een blote vrouw voor de camera. En voor de kijkcijfers wordt er dan een beetje over die vrouw gepraat. Nou ja, gepraat. Ze wordt beoordeeld. Eigenlijk net zoals bij de voorrondes van Idols. Mooie tieten, uitgezakte kont, lekkere zaadvragende ogen en een goede pijpbek. Volgende! Het mooiste is dat de juryleden, Blachman en een roulerende sidekick, onooglijke types zijn. Blachman schijnt jazzmuzikant te zijn en ziet er quasimoeilijk intellectueel uit, met kale kop, doorleefd voorhoofd, strak pak en overhemd dat net een knoopje te ver openstaat. Om er toch nog redelijk vanaf te komen laat hij zich vergezellen door mensen die bij de voedselbank nog geweigerd zouden worden. De ene keer een dikke volgetatoeëerde Aziaat en de andere keer een bejaarde uitgezakte seksuoloog met een, I kid you not, ooglapje. De vrouwen die voor Blachman poseren moeten braaf een rondje lopen of zich omdraaien naar gelang de aanwijzingen. Ondertussen mogen ze niks zeggen. De mannen praten daarentegen aan één stuk door, over de filosofische betekenis van schaamhaar, over de pracht...read more
De vrouw over de man: “Hij heeft donkere krullen, is een kop groter dan ik en hij is zóóóó grappig!” De man over de vrouw: “Ze is echt een schatje, lekker wijf ook, goeie tieten!” Fran Lebowitz zei ooit: “For a woman to say a man is funny is the equivalent of a man saying that a woman is pretty” Volgens de Britse journalist Christopher Hitchens zijn vrouwen niet grappig. De grappigste vrouwen zijn volgens hem zwaar, lesbisch of Joods. Of een combinatie van deze drie… Zijn uitspraken in het artikel in de Vanity Fair onderbouwt hij niet alleen door te putten uit eigen ervaring, maar ook door te verwijzen naar verschillende onderzoeken die gedaan zijn naar de verschillen in de humor van vrouwen en mannen. Conclusie: vrouwen zijn trager bij het begrijpen van humor, zijn blijer ALS ze het begrijpen. Wel zijn ze sneller dan mannen in het herkennen als iets niet grappig is. Maar hoe zit dat met het produceren van humor? Claudia de Breij is dit jaar de winnaar van de Poelifinario, de cabaretprijs voor de theatermaker met het meest indrukwekkende programma van het seizoen en Paulien Cornelisse won de Neerlands Hoop 2010 een cabaretprijs voor de theatermaker met het grootste toekomstperspectief. Vorig jaar had HP/De tijd het al over een opmars van vrouwelijke cabaretiers, omdat er toen maar liefst drie vrouwen werden genomineerd. Dat vrouwen niet grappig zijn, is dus een cliché dat maar eens doorbroken moet worden. Dat vrouwen op een andere manier grappig zijn klopt wel. Daar waar mannen veel gebruik maken van “agressive humor” die vaak ten koste van anderen gaat, willen...read more
