Op de kaft van ‘Strak Blauw’ staat te lezen dat het boek is genomineerd voor de Dioraphte Jongeren Literatuurprijs 2013. Vaak als boeken worden genomineerd voor dit soort prijzen, kun je aannemen dat het een goed boek is. Toch was ik na het lezen van de laatste pagina niet helemaal overtuigd.
Laura werkt als fotografe en woont samen met haar geliefde An, die ook een creatief beroep heeft als actrice en zangeres. De twee zijn al een poosje samen en alles lijkt goed te gaan, maar heel langzaam verandert Laura. Ze trekt zich terug, heeft moeite met haar werk en is bozig en verdrietig.
Ze zoekt steeds ruzie met An, die op haar beurt haar best doet om Laura een beter gevoel te geven. Ook Dirk, een wederzijdse vriend, maakt zich zorgen om Laura. Helaas voor Dirk en An hebben hun gezamenlijke inspanningen geen effect. Sterker nog, Laura vindt de bemoeizucht van de twee alleen maar vervelend en trekt zich steeds meer terug.
Totdat het mis gaat. Ze verdwijnt, vindt An en verdwijnt weer. Ze mag van Dirk een paar dagen in het vakantiehuisje van zijn familie zitten, op het platteland. Hier kan ze aansterken en uitrusten. Zowel Dirk als An komen langs en net als zij denken dat het beter gaat met Laura, gaat het gruwelijk mis…
Renée van Marissing kan echt goed schrijven, dat is het punt niet. Vooral als Laura alleen is, lukt het Van Marissing heel goed om de chaos en vervreemding in haar hoofd te beschrijven. Maar toch pakte het verhaal me niet. Zelf heb ik er een hekel aan als auteurs teveel informatie weggeven, liever denk ik zelf na over de motieven van de personages. Van Marissing lijkt juist te weinig weg te geven.
Na de laatste pagina kon ik wel gissen naar wat er mis is met Laura, maar andere zaken bleven een compleet raadsel voor me. Zo was het voor mij volstrekt onbegrijpelijk dat Laura en An zo lang een relatie hebben gehad. Omdat ook Laura op gegeven moment niet snapt waarom de mooie en geweldige An haar leuk vindt en het boek voornamelijk uit haar perspectief is geschreven, tast je als lezer in het duister.
Het hele boek heeft een aangenaam tempo, maar naarmate het aantal pagina’s afneemt, neemt het tempo toe. Zo erg, dat de laatste pagina een beetje een klap in je gezicht is. Er wordt langzaam toegewerkt naar een grandioze ontknoping, maar de ontknoping was net iets te bizar en daardoor niet in lijn met de rest van het boek.
Toch was ‘Strak blauw’ een fijne leeservaring. Ik vond het een verademing om over een lesbisch stel te lezen, zonder dat hun seksuele geaardheid een thema is. Laura heeft toevallig een vriendin in plaats van een vriend, en klaar. Ook lukt het Van Marissing om de lezer aan het denken te zetten. Niet alleen over wat er ‘mis is’ met Laura, maar ook over zijn/haar eigen leven, werk en vriendschappen.
