Het debuut van Paul Harding, Kwikzilver is overladen met prestigieuze prijzen, waaronder de Pulitzer Prize. Hooggespannen verwachtingen dus voor Enon, waarin een vader de dood van zijn dochter niet kan verwerken.
Charlie Crosby (achterkleinzoon van Howard Crosby uit Kwikzilver) is getrouwd met Sue en de trotse vader van Kate. Ze wonen met zijn drieën in een oud huisje in Enon, een klein dorpje waar zijn familie al generaties lang woont. Ook al is Charlie is schilder, klusjesman en hovenier niet echt een maatschappelijk succes, hij is gelukkig.
Tot Kate op dertienjarige leeftijd een auto-ongeluk krijgt en ter plekke overlijdt. Charlie ziet zijn hele leven instorten, helemaal als nog geen twee weken later zijn huwelijk ook over is. Niet omdat Sue een harteloos secreet is, maar omdat Kate hun bindende factor was en Charlie Sue wegjaagt.
Van het een op het andere moment is Charlie alleen. Vlak voordat Sue vertrekt, slaat hij zijn hand kapot tegen de muur. Zijn hand is gebroken en hij krijgt pijnstillers. Al snel komt Charlie erachter dat het heel erg lekker is om pijnstillers met alcohol te mixen en zo komt hij enigszins zijn dagen door.
Overdag slaapt hij zijn roes uit, ’s nachts zwerft hij door Enon. Hij zit vaak op het kerkhof, niet alleen bij het graf van Kate, maar ook bij dat van zijn ouders en grootouders. Hij zwerft door de bossen, langs het meer, ziet plekken waar hij als kind heeft gelopen en waar hij met Kate is geweest.
De dokter weigert hem nog langer pijnstillers voor te schrijven, omdat ze bang is dat hij verslaafd raakt. Maar ze is te laat, Charlie is al verslaafd. En zo verandert hij in een paar maanden van een gerespecteerd lid van de samenleving naar een liegende en stelende junk. De aftakeling gaat rap. Zijn dochter was zijn grootste liefde, en ze is weg. Net als Sue.
En ook al weet je dat er geen happy end aan dit boek komt (Kate komt niet op wonderbaarlijke wijze weer tot leven) gloort er toch hoop aan de horizon. En dat komt door Enon en haar bewoners. Het is geen magisch verhaal, de rouw van Charlie is hard en pijnlijk, maar Paul Harding heeft dit proces op magische wijze begrepen.
Charlie reist niet alleen door de nacht, maar hij draagt zijn hele geschiedenis en die van Enon met zich mee. En het voordeel van de bodem raken is dat je alleen nog maar omhoog kunt; het kan alleen maar beter (of minder slecht worden). Net als in Kwikzilver heet Paul Harding ook nu weer fragmentarisch een verhaal gebouwd, met veel sprongen naar het verleden. Het verleden waarin Kate nog leefde, maar ook het verleden waarin Kate nog geboren moest worden.
En wat een prachtig verhaal is Enon. Ondanks het heftige thema, is het geen heftig of zwaarmoedig verhaal. Zonder afbreuk te doen aan de pijn en het verlies van Charlie, weet Harding alles in het juiste perspectief te zetten, door prachtige zinnen aaneen te rijgen. Complimenten ook voor de vertaler, Lidwien Berkmann, haar vertaling doet het verhaal goed tot zijn recht komen.
Van Kwikzilver was ik niet zo gecharmeerd, en dat boek is met prijzen overladen. Enon is veel mooier en veel beter, dus ik hoop dat Harding wederom lof en prijzen zijn kant op krijgt gegooid. Hij kan ik elk geval al trots vertellen dat zijn boek op Pinkbullets vier van de vijf roze kogels heeft gekregen!
