Eigenlijk heeft de dood geen plek in onze moderne Westerse maatschappij. We hebben het veel te druk met anti-aging en ten volle te leven, om stil te staan bij de dood. Ergens ook logisch, want er is niets leuks aan sterven. Maar als je er nou wél eens over gaat praten, kunnen je een hoop vervelende verrassingen bespaard blijven.
1. Door het bespreekbaar te maken wordt de dood minder eng
Juist doordat we niet over de dood praten, blijft het een abstract en ‘eng’ iets. Onbekend maakt onbemind, dus door vaker over de dood te praten, raak je er meer vertrouwd mee. Deze gesprekken hoeven niet eens heel dramatisch te zijn, (als ik nadenk over de dood van mijn geliefde, word ik al snel een zielig hoopje mens) je kunt ook op een open en nieuwsgierige manier praten over de dood en alles wat erbij komt kijken.
Is er een sterfgeval in je omgeving die jou niet persoonlijk raakt? Sta open voor de mensen die wel rouwen en luister naar hun verhalen. Iedereen rouwt op zijn/haar eigen manier, maar zo ontdek je wel alvast een beetje wat je te wachten staat.
Want vergis je niet, afscheid nemen is niet alleen loodzwaar en pijnlijk, maar kan ook heel mooi zijn. Zo heb ik ondanks mijn continue gesnotter en dikke rode ogen genoten van het afscheid van mijn oom. We zaten het hele weekend met de familie in zijn huis, tussen zijn spullen. Niet alleen werden er praktische zaken geregeld en herinneringen opgehaald, er werd ook hysterisch gehuild, gelachen en hardop gevloekt. Was ik zaterdagochtend nog compleet overstuur, boos en bang, zondagavond was ik alleen maar verdrietig en voelde ik me omringd met liefde.
Want je kunt de dood vervloeken en ontkennen, maar niemand ontsnapt eraan. Het is een luguber onderwerp, maar praat er eens over met de mensen die belangrijk voor je zijn. Hierdoor leer je langzaam te accepteren dat je vroeg of laat afscheid moet nemen, wordt de dood minder eng en is de klap (hopelijk) ietsjes minder heftig.
2. Regel de praktische zaken en deel je wensen
Niemand weet wat er gebeurt na de dood. We hebben allemaal onze eigen ideeën, maar weten doen we het niet. Afhankelijk van wat jij denkt wat er gebeurt, is het belangrijk om na te denken over wat je wilt na je dood.
Ben je van mening dat je lichaam intact moet zijn voor het hiernamaals? Laat dan registreren dat je geen orgaandonor wilt zijn en breng je naasten hiervan op de hoogte. Of denk je juist dat er na de dood niets is, en interesseert het je niet wat er met die zak botten en vlees gebeurt? Sta dan bijvoorbeeld je lichaam af aan de wetenschap.
Wat je ook wilt, zorg ervoor dat het geregeld is en dat mensen op de hoogte zijn. Rouwen is al zwaar genoeg, zonder dat je discussies moet voeren over de laatste wens van de overledene, en aan het bekvechten bent over of het nou een crematie of een begrafenis moet worden. Ruzies over erfenissen en de inhoud van de uitvaart komen in alle kringen voor…
Denk niet alleen na over wat jij wilt, maar vraag het ook aan de mensen om je heen. Wat willen zij? Wat moet jij allemaal regelen als ze er opeens niet meer zijn? Natuurlijk is het niet leuk om met je geliefde te bespreken waar hij/zij begraven wilt worden, maar het is nog minder leuk als jij plots dit soort keuzes moet maken als hij/zij onverwacht is weggevallen.
3. Je beseft nog beter hoe belangrijk het is om te leven voordat je sterft
Ook al weten we dat we allemaal dood gaan, we handelen er niet naar. Pas als we een doodvonnis als terminale kanker of een andere ziekte krijgen, snappen we pas echt we dat we sterfelijk zijn.
Door vaker over de dood te praten, besef je beter dat het leven eindig is, en dat je niet eeuwig de tijd hebt. “Leef elke dag alsof het je laatste is” vind ik zelf een behoorlijk vervelend motto, want niet iedereen kan elke dag voluit leven. Wel kun je het besef van je sterfelijkheid als stok achter de deur gebruiken. Laat je die ruzie doorsudderen of ga je het uitpraten?
Juist als je met de dood wordt geconfronteerd, merk je hoe kort het leven eigenlijk is. En het is geheel aan jou om te bepalen wat je met deze tijd wilt doen.
Een leuk onderwerp is het niet, maar wel een belangrijke. Door ruimte te maken voor de dood, besef je dat je eerst moet leven.
Wat denk jij dat er gebeurt na de dood? Heb je al iets geregeld? En praat je er überhaupt wel eens over?
