‘Vroeger had je geen ADHD, toen liet je de kinderen gewoon buitenspelen zodat ze hun energie kwijt konden.’
‘Vroeger had je geen ADHD, toen liet je de kinderen gewoon buitenspelen zodat ze hun energie kwijt konden.’
Een uitspraak, echt een typische uitspraak gemaakt door mensen die geen flauw benul hebben van wat ADHD nou eigenlijk inhoudt. Van die mensen die zeggen dat ADHD tussen de oren zit, dat discipline en training wel helpen om zo’n kind te laten opletten. Van die mensen die roepen dat je je niet mag verschuilen achter de stempel ADHD.
Het klopt, ADHD zit tussen de oren. Net zoals een psychose of manische depressie, ADHD zit tussen de oren. Het is een ‘foutje’ in de hersenen, die ervoor zorgt dat je meer alfa golven hebt dan ‘normaal’. Alfa golven zijn hersengolven die zeer actief zijn als je ontspannen bent of slaapt. Niet erg gezond dus, als die actief zijn als je juist niet ontspannen moet zijn. Maar ook niet gek toch? Dat, wanneer je meer alfa golven hebt als je wakker bent, je minder oplet en je meer met andere dingen bezig bent, zoals dagdromen en fantaseren? Want nachtdromen, daar heeft nog nooit iemand straf voor gehad, toch?
Ik heb ADD. Of eigenlijk ADHD, maar als ik dat zeg krijg ik rare gezichten ‘jij bent toch niet hyperactief?’ Klopt, als een bus! Maar ADHD is niet alleen maar hyperactiviteit. Er komt zoveel meer bij kijken. Die hyperactiviteit? Dat is het topje van de ijsberg! En nee, ik ben niet hyperactief. Hooguit als ik ergens opgewonden over ben. Maar ik houd me altijd wel in, ik weet dat het niet gewaardeerd wordt als ik me opwind. Dan ben ik hyperactief, dat kun je toch niet maken zeg?
Ik heb ADD, ik heb Attention Deficit Disorder. Die H, die staat voor Hyperactivity. Die heb ik dus niet. Maar de alfa golven, het dagdromen, het niet kunnen opletten hoe hard ik ook mijn best doe: check, check, check! Bingo! Maar ik probeer er mee te leven hoor, echt waar. Ik doe echt mijn best!
Mijn agenda staat bomvol dingen die ik zou vergeten als ik ze niet opschreef. Simpele dingen als de huisarts bellen omdat ik al weken last heb van mijn knie, de dierenarts bellen omdat de poes al weken overgeeft, mijn fiets ophalen omdat die is weggeknipt nadat ik hem vergat van het station op te halen. Een vriendin keek ooit in mijn agenda. ‘Schrijf je echt álles op?’ vroeg ze verwijtend. Ik schaamde me wat, wist ik veel dat niet iedereen dat deed.
Op school kunnen mensen me soms drie keer dingen uitleggen. En ik weet dat ik niet dom ben, want als ik het in een goed moment zou horen, snapte ik het echt wel. Maar als ik niet wakker ben, als mijn alfa golven mijn hoofd domineren, dan kun je me nog vijf keer uitleggen waarom 1 + 1 twee is. Met mijn hoofd in een droomwereld, snap ik dat toch helemaal niet.
En het is zo vaak, zo moeilijk. De wereld draait maar door, de tijd tikt maar verder, de dagen strijken gewoon voorbij. Als ik een dagje niet helder ben, dan heb ik pech. Als ik iets continue vergeet, is het mijn eigen stommiteit. Als ik dat tentamen niet heb kunnen leren omdat ik geen concentratie had, had ik maar gewoon beter mijn best moeten doen.
Alsjeblieft mensen, vergeet niet, dat wanneer je tegen iemand zegt dat ADHD tussen de oren zit, je daar mensen mee kwetst. Want wat je eigenlijk zegt is dat we gestoord zijn, aanstellers en eens ‘normaal’ moeten doen, dat we gewoon beter ons best moeten doen. Probeer je eerst eens te verdiepen in wat het nou eigenlijk inhoud in plaats van afkeurend te kijken en heel vies ‘hyperactief’ uitspreken. Doe eens on-oppervlakkig, daar ga je echt niet dood van.
