Literaire snob als ik ben, dacht ik alle literaire genres wel te kennen. Fout. Bizarro fiction is nieuw voor me. Dit genre streeft er naar raar, fascinerend, uitdagend maar ook leuk te zijn. Ass Goblins of Auschwitz is raar en fascinerend, maar ik twijfelde aanvankelijk of ik het ook wel leuk zou vinden om te lezen.
Eerlijk is eerlijk, na het eerste hoofdstuk twijfelde of ik wel verder wilde lezen over de Siamese tweeling Otto en zijn broer. Of zoals ze in Auschwitz genoemd worden; 1001 en 999. Echter is de bizarre fantasiewereld van auteur Cameron Pierce zo bizar en fascinerend, dat ik wel door móest lezen. Raar of niet, het is een goed geschreven boek.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de broer van Otto, die we als lezer alleen meer leren kennen bij zijn Auschwitz-naam; 999. Voor de ass goblins kwamen, woonden Otto en zijn broer samen met alle andere kinderen in Kidsland. Het was een fijne en gelukkige plaats, waar zelden problemen waren. Het grootste probleem van de Siamese tweeling was een andere Siamese tweeling; Frannie en Frannie 2. Frannie is geweldig, Frannie 2 doodeng.
Op een dag komen zonder waarschuwing de ass goblins binnen vallen. Alle kinderen die niet meteen vermoord worden, worden naar Auschwitz gebracht, waar ze de hele dag in de speelgoedfabriek moeten werken. Hun eten bestaat uit de huid van overleden kinderen en hun eigen organen. Die organen worden op aparte wijze aan ze geserveerd door toilet toads. Hoe precies moet je zelf maar lezen. Als de hoofd ass goblin -Adolf- weg is, besluiten een aantal wetenschappers experimenten uit te voeren op de kinderen en krijgen Frannie, Frannie 2, Otto en zijn broer een kans om te ontsnappen…
Je begrijpt al, dit is niet echt een alledaags verhaal. De ass goblins zijn niet alleen monsters, zo zien ze er ook uit. Vieze wezens, die eigenlijk niet meer zijn dan een enorme kont op pootjes, met zieke hobby’s als Shit Slaughter, beter bekend als SS.
Kortom, dit is een onvervalste bizarro-roman.
Raar? Check.
Fascinerend? Check.
Uitdagend? Check.
Leuk om te lezen? Ja. Tussen alle vuiligheid door zit best wat humor, maar als je niet van ranzige verhalen houdt, moet je niet aan dit boek beginnen. Ik hou wel van ranzige verhalen, dus krijgt dit boek vier van de maximaal vijf roze kogels. Dit was in elk geval een leeservaring om nooit meer te vergeten.
