Over de Tweede Wereldoorlog zijn enorm veel indrukwekkende boeken geschreven. Stijn van der Loo levert met ‘Slopers’ een geweldig en meeslepend boek af over de ogenschijnlijk saaiere periode na de Tweede Wereldoorlog; de wederopbouw.
De gebroeders Pek hebben een bedrijf in sloop- en terrazzowerkzaamheden. Vlak na de oorlog valt er genoeg te slopen maar het lukt de broers maar net om henzelf en hun personeel aan het werk te houden. De naamloze hoofdpersoon is de jongste broer Pek, en ook al staan beider namen op de gevel, hij is de geen die het bedrijf draaiende probeert te houden, terwijl de oudste Pek liever grietjes regelt en zeurt om geld voor bloemen en cadeautjes voor zijn meisjes. Het is dan ook geen verrassing dat de jonge en serieuze Pek vaak het gevoel heeft dat hij beter af was geweest als enig kind – een heftige constatering waarmee Van der Loo de roman opent.
Naarmate het verhaal vordert, denk je steeds terug aan deze zin en geef je de jonge Pek haast gelijk, echter is zijn grote broer zo’n charmeur, dat je hem al snel in je hart sluit, ook al werkt hij onvoldoende mee in het bedrijf en lijkt hij niet in te willen zien wat er allemaal moet gebeuren om het bedrijf draaiende te houden.
Het personeel van de gebroeders Pek bestaat uit twee man, een pony en de zwakzinnige Tinus, die ze gratis bij de pony kregen. Slopers Vollemondt en Volcker kunnen slopen als geen ander, maar elk hebben ze hun eigenaardigheden die het werk van de gebroeders Pek soms wat moeilijker maakt. Maar toch werkt het op de een of andere manier, en blijft het bedrijf bestaan, mede dankzij meneer Perrer, die het geld uit de wederopbouwpot beheert en de broers af en toe wat klussen geeft, omdat hij ooit een band hand met hun veel te jong gestorven moeder.
En zo kabbelt het leven in hun kleien dorpje gestaag voort. Maar als de kermis naar het dorp komt -hét evenement van het jaar – begint de jongste broer langzaam maar zeker zijn grip op de mensen om hem heen te verliezen en gebeuren er vlak achter elkaar een aantal ingrijpende incidenten, waardoor hij gedwongen wordt om na te denken over zijn verleden, het heden en de toekomst – mits hij nog een toekomst heeft…
Van der Loo is niet alleen schrijver, maar ook muzikant. Allicht daarom doet dit boek denken aan een geweldig klassiek stuk. De muziek begint rustig en bescheiden, langzaamaan komen er meer instrumenten bij, wordt het tempo opgebouwd en hoor je dat er toegewerkt wordt naar een grootse finale. En als dan de laatste paukenslag geklonken heeft en nog na trilt in je oren, vraag je je af wat er is gebeurd, wat je zojuist hebt meegemaakt.
‘Slopers’ is een dieseltrein. Het boek komt langzaam op gang (zonder saai of langdradig te worden) en als het verhaal eenmaal echt loopt, is er geen stoppen meer aan en word je compleet overdonderd. De verhaallijn hakt er in, de personages zijn driedimensionaal en gaan in je hart zitten, en passant krijg je nog een geschiedenisles en ieder personage heeft zijn eigen verhaal. Alles wat een schrijver goed kan doen, heeft Van der Loo goed gedaan in dit boek.
‘Slopers’ krijgt dan ook vijf van de vijf gouden kogels en ik raad iedereen aan om dit boek te lezen.
