Als vrouw ben je altijd bang dat als jij het niet doet, het niet gebeurt. Of je doet het maar weer, omdat je anders voor de zoveelste keer moet gaan zeuren en vragen om hulp. En wat willen we nou liever dan het zeurstigma ontkrachten?
Wij onderdanige vrouwen. We varen gedwee mee op de stroom die gecreëerd wordt door de mannen om ons heen.
In de dagelijkse bepaling van de tijdsbestedingen heeft de man behoorlijk wat in de pap te brokkelen. Vaak zonder dat hij zich daar bewust van is, jij als vrouw voelt dit waarschijnlijk zo. Lekker laten brokkelen zou je kunnen zeggen, maar toch klopt er af en toe iets niet. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar dat komt mijns inziens soms doordat wij vrouwen vaak automatisch daadkrachtiger zijn in het op ons nemen van taken. Bijvoorbeeld: na het eten zit je elkaar nog even tonnetje rond aan te kijken, al uitbuikend zie je de vieze vaat en de etensresten vragen om opgeruimd te worden. Als vrouw zijnde sta je op en je begint af te ruimen -mits je hiervoor niet een te luie zeug bent- en af te wassen, of alles in de vaatwasser te zetten. De aanwezige kerel slaat nog even de krant open of loopt vast naar de woonkamer om plaats te nemen op de bank of in de hangstoel voor de televisie. Hier heeft hij al een voorsprong: de afstandsbediening is van hem, hij kiest de zender uit. De bewust gekozen zender zal dan vaak toevallig net een sport- of autoprogramma uitzenden. Jij voelt je vervolgens niet geroepen om erbij te komen zitten, dus rommelt nog maar een beetje aan.
Als vrouw kies je er dus voor om de handen uit de mouwen te steken. Niet zozeer omdat de man dat niet doet, maar wees eerlijk, het komt maar zelden voor dat een man zonder al eerder herhaaldelijk te hebben aangedrongen, zelf de touwtjes in handen zal nemen om de boel op te ruimen en jou lekker voor de televisie te laten hangen.
Als vrouw ben je altijd bang dat als jij het niet doet, het niet gebeurt. Of je doet het maar weer, omdat je anders voor de zoveelste keer moet gaan zeuren en vragen om hulp. En wat willen we nou liever dan het zeurstigma ontkrachten?
Mannen storen zich niet zo gauw aan de agenda van een ander wanneer ze zelf hun eigen plan trekken of spontaan zin hebben om iets te gaan doen. Ze doen het gewoon. Of ze volgen hun eigen instinct, of een vriend belt en weg zijn ze! En daar heb ik respect voor, want ik vind het vaak knap moeilijk om juist níet met Jan en alleman rekening te houden bij het plannen en uitvoeren van een activiteit. Vrouwen denken, overwegen en hannesen vaak langer voordat ze tot een keuze komen. Als ik de keuze maak om rustig te gaan zitten en me in een leesboek te verdiepen, gaat altijd door mijn gedachten wat de ander doet, of we dat samen kunnen doen of dat ik zou kunnen helpen. Wat dat betreft ben ik een sociaal dier en daar kan ik me wel eens aan storen. Want ik verwacht op mijn beurt daarom ook weer van anderen dat ze overal rekening mee houden (met mij dus), wat regelmatig op een teleurstelling uit kan draaien.
Het kan best vermoeiend zijn om bij alles wat je doet te overwegen wat de ander zou willen doen, of je keuze te laten beïnvloeden door de vraag of de ander dat dan ook wel ziet zitten.
Mannen kunnen hele egoïstische keuzes maken: hij heeft nú zin om een film te kijken en het zal hem een worst wezen of jij als vrouw daar op dat moment ook mee kunt leven. Let op: ik heb het hier niet alleen over de man in de zin van levenspartner. Neen, ik heb het over de man in het algemeen, van broer of echtgenoot tot vader. Ik weet niet of het herkenbaar is, maar de mannen in mijn omgeving gaan sporten wanneer ze willen sporten, ze kijken televisie wanneer ze televisie willen kijken en lezen een boek wanneer ze daar de rust voor hebben. En denk maar niet dat ze bij het doorhakken van die ieniemienie-knopen ook maar een seconde denken aan de afwas die nog gedaan moet worden, de plee die stinkt alsof je er drie voetbalelftallen een week overheen hebt laten plassen, de boodschappen die nog gedaan moeten worden, het eten dat nog gekookt moet worden of de behoefte van de vrouw om iets gezellig samen te doen.
