Waarom wantrouwen we automatisch mensen?

Afgelopen zaterdagavond belandde ik op Utrecht Centraal station en was ik genoodzaakt een tijd op mijn trein te wachten, vanwege de alomtegenwoordige omleidingen op ons spoornetwerk. Alle winkeltjes waren dicht. Gegeten had ik al. Een half uur op het perron gaan staan wachten vond ik geen aantrekkelijk optie. Dus ben ik op een bankje gaan zitten. Wat er toen gebeurde… Verdiept in mijn telefoon, word ik me opeens bewust van iemand naast me die zo nu en dan een kreun, kraak of gemompel uitstoot. Afgeleid, kijk ik nieuwsgierig op naar wie ik dan naast me heb zitten. Een zigeunerachtige vrouw. Ze lijkt ouder dan ze is, waarschijnlijk omdat ze behoorlijk flink gebouwd is en geen verzorgd uiterlijk heeft. Het geluid dat ze produceert is onverstaanbaar, maar ze lijkt toch daadwerkelijk een boodschap over willen brengen. Op mij. “Amsterdam.” Oké. Sorry? “Trein Amsterdam.” U wilt met de trein naar Amsterdam? “Ja, hoe laat?” Ik zal het even voor u opzoeken, nu ik mijn telefoon toch in mijn hand heb. “Perron.” Laat dat er toevallig bij staan! 5a mevrouw. “Lift.” Ik begin de codetaal te begrijpen en er duidelijke volzinnen in te herkennen. Of ze dus met de lift naar beneden kan om op het perron te komen. Ik vermoed van wel ja. “Kom mee.” Maar, mevrouw, ik kan de lift vanuit hier aanwijzen. Kijk, daar is ‘ie. “Kom, lift bellen.” Nou, vooruit, we gaan samen de lift bellen. Ondertussen sta ik op en gaat het volgende door mijn hoofd: stel dat ze lokaas is en al haar zigeunerkinderen en -kleinkinderen verdekt opgesteld staan door de hele stationshal, om zo’n dutsel...read more

Migreren kost tijd, migreren kost energie

Welke kant je ook op emigreert, emigreren is nog niet zo makkelijk! Je zou misschien denken dat emigreren vanuit Nederland naar bijvoorbeeld Marokko lastiger is dan vanuit Marokko (of Frankrijk) naar Nederland. Dat is eigenlijk niet waar. Wanneer je enorm gewend bent aan een bepaalde manier van omgang met je medemens of een bepaalde manier van werken en dit slaat ineens tussen de 45 en 180 graden om, sta je voor een enorme uitdaging. Jij, als nieuweling in dit andere land met deze andere cultuur, zal moeten veranderen. Je zult je moeten aanpassen. Want je kunt niet van de zogenoemde inlanders verwachten dat zíj voor elke nieuweling die het land en bedrijf binnen komt pas op de plaats maken en volledig rekening houden met zijn vermogen om zich aan te passen. Aan de basis van die verandering die in jezelf plaats moet vinden, ligt het loslaten van bepaalde gewoontes en de aan de cultuur ten grondslag liggende logica waar je zo vertrouwd mee bent. Als je zelf de keuze hebt gemaakt om naar een bepaald land te vertrekken en überhaupt zelf de keuze hebt gemaakt om te vertrekken, kun je je waarschijnlijk al neerleggen bij een groot aantal verschillen. En je hebt je vast al voor kunnen bereiden. Als je emigreert ben je verplicht om je referentiekader te wijzigen. Of beter gezegd: uit te breiden. Als je te sterk vasthoudt aan alles wat je gewend bent, zul je nooit volledig, psychisch, kunnen emigreren. In gedachten ben je nog bij je oude thuis. Begrijp me niet verkeerd, het is ook goed om juist je oude vertrouwde normen, waarden en gewoontes...read more

Waarom rennen kinderen wel en volwassenen niet?

Het kan zo bevrijdend voelen, rennen alsof je nog kind bent, gewoon omdat je daar zin in hebt. Of omdat je snel op je bestemming wilt zijn. Of gewoon, omdat het kan. Als kind renden we van hot naar haar, waarom doen we dat nu niet meer? Zijn we te oud en serieus geworden voor zulke belachelijke uitspattingen? Op een gegeven moment in ons leven stoppen we ermee bepaalde dingen te doen. Ik vraag me af waarom, want in mijn geval leek het me eigenlijk energie te geven én ik had de energie er ook vóór. Ik dacht laatst eens aan rennen. Zo hard als je kan, om zo snel mogelijk op de plek van bestemming te komen. Toen ik klein en jonger was, speelde ik met mooi weer buiten en zocht regelmatig vriendinnetjes op die in de buurt woonden. Als er dan gegeten moest worden, rende ik snel naar huis om netjes op tijd te zijn en als het dan heel erg mooi weer was, wilde ik ook weer snel terug naar buiten. Verder spelen met de buurtkinderen met een volle maag. Nooit last van gehad als ik daar zo over nadenk. Ook dat is nu anders, maar dat is een ander onderwerp. Zo gauw ik dus permissie had om van tafel te gaan, sprong ik op en rende ik als een wervelwind naar het vriendinnetje. Het was drie straten verder en ik was er dus in een wip. Het was zo makkelijk, ik dacht er niet over na en ik kan me ook niet herinneren helemaal buiten adem te zijn toen ik aankwam. Toen ik wat ouder...read more

Ik houd van Marokko, ik haat Marokko

Ik houd wel van Marokko, ik houd niet van Marokko. Ik houd wel van Marokko, ik houd niet van Marokko. Een land vol tegenstrijdigheden, zelfs binnenin mij kolken de wateren in verschillende richtingen en gevoelens druisen tegen elkaar in. Een lampje ging afgelopen weekend in mijn hoofd branden en scheen licht over de situatie, waarna ik tot de volgende, tweeledige constatering kwam. Marokko is een mooi land. Erg mooi zelfs. Als je op vakantie gaat of even echt van je vrije tijd wilt genieten als je hier woont, heeft het land veel te bieden. Bergen, bossen, woestijn, grote steden, kleine dorpjes en zee, zon en strand. Wat voor type vakantie je voorkeur ook heeft, in Marokko komt iedereen aan zijn trekken. Aan de andere kant, als je er woont, zijn toeristische vakantiegevoelens regelmatig ver te zoeken. In de grote stad, waar veel te veel mensen wonen met veel te weinig manieren, waar veel te veel auto’s rijden, veel te veel gaten in de weg zitten, veel te veel nare luchten je neus bereiken en veel te veel dingen teveel geld kosten terwijl het dat niet waard is en niet in de juiste verhouding staat tot de hoogte van de salarissen, raak ik soms best gefrustreerd. Dat maakt van Marokko geen minder mooi land, maar van het dagelijkse leven wel een ongezonde en stressvolle routine. Afgelopen weekend stapte ik in Marrakech uit de auto. Toen ik vervolgens de weg overstak – correctie: over rende om auto’s, brommers en fietsen te ontwijken – en de medina inliep was ik de verrotte lucht die er hing en de smerige straten plotseling spuugzat....read more

De stakkers van de maatschappij

Moeten we daar nou medelijden mee hebben of ze, net als de rest doet, kapot negeren? Dat vind ik nou moeilijk.Er zijn van die momenten dat ik heel snel medelijden heb met mensen. Eigenlijk is dat niet goed, want vaak weet ik het naadje van de kous niet en is het dus misschien helemaal niet de moeite waard om bedroefd te worden over de situatie van de ander. Je kent het misschien wel: je bent op een bijeenkomst, een congres of een expositie, en één van de sprekers staat de hele avond in een hoekje van de zaal voor zich uit te staren, te knikken en glimlachen naar voorbijgangers, maar niemand spreekt hem aan en hij stapt uiteindelijk ook niet op iemand af. Is hij dan de grote sukkel, omdat hij geen uitstraling heeft of zelf geen actie onderneemt? Kennen al de andere aanwezigen deze persoon en weten dus dat hij een loser is met wie niemand een gesprek aan wil knopen omdat hij vervolgens de rest van de avond aan je blijft plakken? Weet iedereen dat hij ooit betrokken is geweest bij een verschrikkelijk voorval, waarbij door zijn toedoen iemand om het leven is gekomen? Hij heeft in ieder geval het lef om te spreken voor een publiek en blijkbaar was het de moeite waard om zijn onderwerp op de agenda te zetten. Ik krijg dan altijd de neiging om nou juist met die persoon te gaan praten en zijn boek te kopen. Om dan tot de ontdekking te komen dat hij misschien overkomt als een loser, maar in het echt een zeer sympathieke persoon is met veel...read more