Hoe meer ik lees van Murakami, hoe meer ik er van overtuigd raak dat deze man niet van deze planeet komt. Hoe het hem lukt om in elk boek weer verrassend te zijn en niet in te boeten aan briljantie is mij een raadsel.
Norwegian Wood is het verhaal van Watanabe. Of eigenlijk van Watanabe, Naoko, Kizuki en Midori. De mooie Naoko en Kizuki groeien samen op en krijgen verkering. Watanabe zit bij Kizuki op school en al snel zijn ze vaak met zijn drieën op stap. Watanabe en Kizuki gaan als mannen onderling ook vaak samen op stap, maar de keren dat Watanabe en Naoko samen zijn, voelt het vreemd aan. Naoko praat niet graag en Watanabe is een luisteraar, dus vaak lopen ze gewoon zwijgend rond. Als Kizuki na een avondje poolen met Watanabe geheel onverwacht zelfmoord pleegt, is dit uiteraard een grote klap voor Naoko en Watanabe. Kizuki blijft voor altijd 17, terwijl de andere twee ouder worden en gaan studeren. Af en toe komen Naoko en Watanabe nog samen en lopen dan samen zwijgend door Tokio, omdat ze niet praten over het enige wat hen echt bindt; Kizuki. Terwijl het Watanabe lukt om aardig door te leven -samen met zijn nieuwe vriend Nagasawa gaat hij geregeld op vrouwenjacht- valt het leven Naoko steeds zwaarder en laat ze zich opnemen in een speciale kliniek, waar mensen simpelweg helen door zich af te zonderen van de wereld en samen in hun eigen levensonderhoud te voorzien door groente en fruit te telen.
Hij en Naoko schrijven elkaar brieven en hun vriendschap verdiept zich. Als hij haar besluit te bezoeken -onder het toeziend oog van de kamergenote en vriendin van Naoko, Reiko- kan hij niet langer ontkennen dat hij van Naoko houdt. De liefde is wederzijds, maar omdat ze emotioneel nog labiel is, vraagt ze of hij op haar wil wachten. Eenmaal terug in Tokio valt hem dat zwaar.
Hij wordt ongelukkig van zijn leven op de universiteitscampus en besluit een huis te huren, waar hij samen met Naoko kan wonen als ze weer beter is. Echter gaat het niet goed met Naoko. Ze is ook niet meer in staat Watanabe zijn brieven te beantwoorden, dus doet Reiko dat voor haar. Reiko houdt Watanabe op de hoogte van de situatie van Naoko en de vriendschap tussen de twee verdiept zich. Als Watanabe dan ook in gewetensnood komt, doordat hij is gevallen door de mooie en eigenzinnige Midori, lucht hij zijn hart bij Reiko. Zij antwoord hem het volgende;
“Midori lijkt me een leuk meisje. Afgaande op wat je schrijft, kan ik me goed voorstellen dat je je tot haar aangetrokken voelt. Ik begrijp ook dat je tegelijkertijd iets voor Naoko voelt. Dat is geen misdaad of wat dan ook. Dat komt in deze grote, wijde wereld heel vaak voor. Het is hetzelfde als wanneer je op een fraaie dag in een bootje een mooi meer op gaat en je zowel de lucht als het meer mooi vindt.”
Helaas is het voor Watanabe niet zo simpel als Reiko het beschrijft en als de keuze op een dag voor hem wordt gemaakt, stort hij in en gaat op reis. Zowaar loopt dit boek bitterzoet af en ligt Watanabe in het laatste hoofdstuk in de armen van zijn geliefde.
Norwegian Wood (naar het nummer van de Beatles, wat Reiko vaak speelt op haar gitaar omdat het het lievelingsnummer is van Naoko) heeft wederom een bepaalde intensiteit waar ik mijn vinger niet precies op kan leggen. Dit boek bevat meer seksscènes dan ik normaal gewend ben van Murakami, maar ook hier lukt het hem om een gelaagdheid in te brengen waardoor je als lezer zo’n scène steeds anders ervaart. Na het lezen over de seks van Watanabe en zijn one-night stands, voel je je zelfs slechts als lezer leeg en gebruikt. Terwijl de scènes met Naoko en Midori juist diepe en warme gevoelens oproepen. Het moge inmiddels duidelijk zijn, Murakami is een ware woordkunstenaar. Ook al heeft het boek deprimerende thema’s, het is een feest om te lezen. Al zal ik nooit wennen aan het onbestemde gevoel wat ik altijd heb als ik weer een van zijn meesterwerken uit heb.
