Als de 35-jarige Harold Wezeman onverwacht overlijdt, laat hij zijn familie, vrienden en collega’s ontredderd achter. Ze zoeken steun bij elkaar, maar hoe kun je elkaar steunen, als de enige persoon die je verbond, er niet meer is?
Emma is al jaren de beste vriendin en collega van Harold. Ze werken samen bij het festival Walhalla. Elk jaar opnieuw lukt het ze om een geweldig meerdaags festival uit de grond te stampen, onder de bezielde leiding van hun directeur Elmer.
Victor is een jeugdvriend van Harold en hij kijkt vaak met een mengeling van afgunst en afkeuring naar het leven van Harold. Victor is keurig getrouwd en heeft een nette baan, en gaat haast elk weekend met een ander stel eten, samen met zijn vrouw. Harold is vrijgezel, heeft een onconventionele baan en lijkt nogal weinig verantwoordelijkheid te hebben voor een volwassen man.
En dan, als Harold er niet meer is, zijn Emma en Victor plots de aangewezen personen om de vader van Harold, Jan, te helpen met het organiseren van een afscheidsdienst, mensen op de hoogte brengen van het overlijden en alle praktische zaken als zijn huur opzeggen en het huis leeghalen. Daarnaast gaat Emma op zoek naar de mysterieuze Aimée, het meisje waarvoor Harold zowaar eindelijk de bovenverdieping van zijn huis opruimde en een bed kocht.
Ongemerkt vormen ze een club. Een rouwclub. Hun rouw is het enige wat ze bindt en meer niet, dus irritaties liggen als snel op de loer. Er wordt gediscussieerd over ‘wat Harold had gewild’ en haast lijkt er een wedstrijd te ontstaan over wie het nu het zwaarst heeft met het verlies. Tegelijkertijd moet er ook gewoon gewerkt worden, want de volgende editie van Walhalla staat voor de deur, en het festival kan moeilijk afgeblazen worden omdat een van de medewerkers er niet meer is.
Je zou het niet verwachten, maar ‘De rouwclub’ is geen deprimerend boek. Ik heb gelachen, bijna gehuild en me kapot geërgerd aan bepaalde personages. Vooral de tante van Harold, Ria, zorgt voor een vrolijke noot, al ziet ze dat zelf heel anders.
In elk hoofdstuk laat Tuinman een andere nabestaande centraal staan en langzaam maar zeker krijg je als lezer een duidelijk beeld van Harold en de impact die hij had op het leven van zijn vrienden, familie en collega’s.
Het is een fijn beeld om over te lezen. Harold was leuk en de mensen om hem heen zijn allemaal verschillend en moeten het nu met elkaar zien te rooien. Aanvankelijk komen ze samen in het huis van Harold en hebben ze het druk met praktische zaken, maar als de dienst erop zit en de sleutels van het huis zijn ingeleverd, begint het echte werk; rouwen.
Wat Tuinman heel duidelijk maakt in deze roman, is dat rouwen een individuele actie is en dat iedereen op zijn eigen manier rouwt. Sommige mensen worden uit elkaar gedreven door het verdriet, andere mensen vinden juist elkaar. En hierdoor sluit je de roman dicht met een fijn gevoel. Ja, verlies is een verschrikking, maar het leven gaat door, met vallen en opstaan. En voor een aantal personages heeft de dood van Harold ze iets ontzettend moois gebracht.
‘De rouwclub’ van Vrouwkje Tuinman krijgt vier van de vijf roze kogels.
