Men neme een hardwerkende single vrouw, met deadlines die haar om de oren vliegen, een zoon van vijf jaar oud, inclusief alles wat daarbij komt kijken, liefde en verslaving voor dingen die niet altijd even goed zijn voor een mens en een partij humor. Oh, en veel zelfspot. Nou, dan krijg je mij al een heel eind mee in je verhaal. En dat lukte Suus Ruis, moeder van Caesar (5 jaar), freelance journalist en auteur van twee eerdere romans, dan ook enórm met haar nieuwste boek ‘Wat ze je niet vertellen over mama zijn’.
In ‘Wat ze je niet vertellen over mama zijn’ vertelt Ruis op openhartige en humoristische wijze over haar ervaringen en bevindingen van het moederschap, gecombineerd met haar drukke werk. Maar dan werkelijk met echt álles eromheen, erop en eraan. En oprecht, dus niet altijd even subtiel en gepolijst. Een verademing! Ze laat niets onbeschreven. Van haar afkeer van poepende vriendjes (van haar zoon) in haar huis en haar chronisch tijdgebrek, tot de situaties met haar ex en het verdriet dat ze voelt als haar kind in pijn verkeert. Haar zoontje Caesar is dan ook de grote kleine hoofdrolspeler.
Voor moeders is het boek waarschijnlijk een feest der herkenning. Ik ben geen moeder. Dus geen herkenning. Maar dat maakt totáál niets uit. Tijdens het lezen van het eerste hoofdstuk moest ik wel even wennen. Dat moet ik vaak. Ook bij films. Ik moet erin komen. En dat was ook nu het geval bij het eerste hoofdstuk dat over de oppas gaat. Bij het tweede hoofdstuk begonnen mijn mondhoeken al snel te krullen. En vanaf de daarop volgende verhalen zat ik er volledig in en kwam ik er niet meer uit. (Het eerste stuk heb ik naderhand dan ook gelijk nog een keer gelezen).
Het boek bestaat uit 56 hoofdstukken, waarin zij uiteenlopende situaties van haar ervaringen als moeder beschrijft. Over ziek zijn, andere moeders, de overspelige ex, rommel en chaos, onzekerheid, oma’s, overbezorgdheid, werk, school en schoolplein, te duur en onverantwoord speelgoed, noem maar op en het staat er in. En altijd met Caesar in de spotlights van liefde. Maar ook de liefde voor haar werk, sigaretten en cola light wordt niet onder stoelen of banken geschoven. Tevens behoort Twitter tot haar vaste verslavingen en dan vergeet ze nog wel eens dat ze opvoedkundige verplichtingen heeft.
De meeste ouders hoor je niet vaak over dit soort dingen. Nooit eigenlijk. Hier hoor je Ruis juist vaak over. En hoe. Ze beschrijft haar twijfels, onzekerheden en ‘onhandigheden’ (h)eerlijker dan (h)eerlijk, maar daarnaast vertelt ze dan óók wel weer erg graag, zonder enige schroom, over waar ze super goed in is. Naast de vele ontzettend leuke, vlot geschreven verhalen, verwijst ze ook regelmatig naar haar jeugd. Met behoorlijk ingrijpende gebeurtenissen. Naast die omgekrulde lachende mondhoeken, had ik ook enkele malen de haren op mijn arm rechtovereind staan. Kippenvel. Bijzonder en mooi.
De grootse liefde voor haar kind is, door het hele boek heen, overduidelijk. En nee, dat wordt niet vermoeiend beschreven. Prettig juist. Lief ook. Naast de erg grappige momenten, dacht ik als lezer namelijk ook heus wel eens: ‘Nou mevrouw Ruis, die situatie had je toch wel anders aan kunnen pakken, ondanks alle drukte, dat weet ík zelfs’. En soms zou ik ook die smartphone wel eigenhandig uit haar handen willen rukken en haar streng de les willen lezen. Maar die niet te meten liefde voor Caesar, die zij keer op keer uit, is juist zo hartverwarmend en overstelpend… Zelfs de vijfjarige heeft daar zo zijn mening over.
De balans, tussen hoe Suus Ruis zichzelf niet altijd even serieus neemt, wat énorm geestig is, de breekbare beschrijvingen uit haar jeugd en hoe zij het moederschap uiteindelijk op haar eigen manier toch prima onder controle blijkt te hebben, maakt dit boek voor mij volwaardig. Ik las het dan ook in één ruk uit, lachend! En echt, ook voor vrouwen zonder kinderen, mannen en wie dan ook, is dit boek een aanrader. Want ik had dan niet de herkenning, maar ik heb wel enorm van dit boek genoten.
En als iemand in je omgeving nou bijvoorbeeld zwanger is, of net bevallen, dan zou ik gewoon dit boek cadeau geven, in plaats van het zoveelste rompertje. Hier heeft een kersverse moeder echt veel meer aan.
‘Wat ze je niet vertellen over mama zijn’ krijgt van mij 4 dikke roze kogels en is te bestellen bij Bol.com.
