Lieve schat,
Papa en mama zijn nu al een tijdje bij elkaar. In ieder geval lang genoeg om jou al in elkaar gezet te kunnen hebben. Als we dat hadden gewild. Het schijnt een natuurlijk verschijnsel te zijn om na het trouwfeest meteen kindjes te produceren. Maar jouw pap en mam zijn blijkbaar een nogal onnatuurlijk echtpaar. “Maar wil je dan echt nóóit? Ik kan me niet voorstellen hoe iemand geen kinderwens kan hebben, wat egoïstisch”, zeuren bemoeizuchtige mensen weleens tegen mama. Ik zal het proberen uit te leggen, kind.
Al heel jong, ik was zelf nog klein, had ik al het gevoel geen mama te willen worden. Meisjes speelden handjeklap op school waarin ze hun wensen voor de toekomst mochten uiten en ik hoorde negen van de tien keer “Ik wil mama worden. Kindjes. Heel veel” Ik vroeg me toen al af of ze niets beters te doen hadden. Mama was ook geen poppenkind. Ze vond het toen al een heel gedoe als die meisjes met poppenwagens, flesjes, slabbetjes en een “echt-poepende” Baby Born liepen te zeulen.
Je moeder hoorde toen nog vaak het “het-komt-nog-wel” riedeltje. Meisjes willen kindjes. Klaar. Zo werkt het in deze wereld. En mama al die jaren maar bang zijn dat ze dan misschien toch geen vrouw was… Want “het” kwam niet. Ze vond de situaties op de wereld vaak zelf al kut genoeg, hoe kan iemand dat een kind aan willen doen? En vroeger vonden mama’s dates dat natuurlijk geen probleem, dat waren zelf nog baby’s. Maar zo op de helft van mijn twenties vonden de meneren dat toch raar, zo’n niet-barende mevrouw. Totdat ze Hem ontmoette: jouw papa. Precies zoals jouw oma altijd zei: op ieder potje past een dekseltje lieverd, ook al is het potje misschien wat eigenaardiger dan andere potjes.
Maar waaróm dan niet? Want mama’s situatie is rooskleurig: de juiste man, een leuk huisje, gezond, gezellig en ze is nog sexy ook. Ze hoort de meest vreemde redenen waarom ze jou wél zou moeten nemen (“dan zit je later alleen in een bejaardenflat!”) en er is zelfs al eens gevraagd of ze misschien wel wil, maar het niet kán.
Lieverd, ik ga eerlijk tegen je zijn, want als ik iets niet zou doen is het liegen tegen mijn eigen fantasiekind. Mama heeft lang geleden besloten erover na te denken tot haar dertigste. Dat vind ik oud genoeg om te twijfelen. En als je ergens over twijfelt moet je het niet doen, laat staan als je iets echt niet wilt.
Maar tussen jou en mij: het gaat ‘m niet worden, al ben je nog zo prachtig. Je zult moeten kiezen voor een andere mam, er zijn zoveel dames die op een mooi, lief kind wachten zoals jij. En ik geef je gelijk dat je al zolang op mij wacht. Ik zou een godin van een moeder zijn. Ik hou niet van baby’s, dus dat wordt even doorbijten, maar daarna ga ik met je naar de speeltuin, kinderboerderij, pretpark en ik schmink je in wat je maar wilt.
Ik zou naar je luisteren, je leren hoe je opstaat als je keihard op je bek bent gegaan en er voor je zijn wanneer je me nodig hebt. Ik zou als moeder nog steeds hot zijn, dus we zouden samen stappen zodat jij denkt dat je moeder cool is en ik kan zien wat je uitspookt. Ik zou je leren dat juist de kleine dingen in het leven ertoe doen en jij zou me belachelijk maken, omdat je op mij lijkt en ik ook zo was. Ik zou je altijd laten huilen van het lachen en jij zou mij uiteindelijk met trots dragen naar mijn graf.
Maar mama begint er niet aan. Niet nu. Niet in dit leven. Mama zal zelf nooit volwassen worden en de zorg en verantwoording over een kind bezorgt haar een acute epilepsieaanval. En ja, misschien is mama egoïstisch en kiest ze voor zichzelf. Haar vrijheid. En haar carrière. Maar voor alles is een tijd en een plaats. Wij samen is simpelweg niet meant to be. Dus lieve schat, pak je geweldige bos krullen, je karamelkleurige huid, wat extra haar voor op je tanden en je houten hart. Pak het in en neem het mee naar een mama die niet kan wachten op je komst. En misschien, in een volgend leven…
