30-10-2012 | ... en alles
Gisteravond zat hij bij De Wereld Draait Door en won de hele studio voor zich met zijn charme. Eddy Terstall regisseerde de trailer voor zijn boek en Joost Zwagerman en Robert Vuijsje dragen hem op handen. Programmamaker en journalist Teun van de Keuken noemt hem zelfs de Nederlandse Bukowski, óf Céline. Zijn debuutroman ‘Eus’ moet haast wel geweldig zijn, toch? ‘Eus’ is een semi-autobiografische schelmenroman. Dus is de hoofdpersoon ‘Eus’ net als de schrijver Özcan Akyol van Turkse komaf en woont hij in het Oosten van het land. Zijn vader Turis is een nare alcoholist die zich niet echt om zijn drie zoons bekommert. Het enige wat hij belangrijk vindt, is dat zijn jongens geld verdienen, zodat hij dat niet hoeft te doen. Dus als Eus van school voor het goede doel moet collecteren, ziet Turis dat als een manier om zelf geld te verdienen, zoals Eddy Terstall heel leuk heeft verfilmd in de boektrailer; Turis krijgt het zowaar voor elkaar om met gefingeerde rugklachten afgekeurd te worden, en loopt juichend over straat. Nu hij niet meer naar de fabriek hoeft om te werken, heeft hij meer tijd om te drinken en meer tijd om zijn zoons te terroriseren. Moeder doet haar best om haar zoons te beschermen, maar zelf gaat ze ook gebukt onder het onvoorspelbare gedrag van deze tiran. Aanvankelijk wil Turis dat zijn zoons gaan ‘studeren’, aan het MBO. Iets met economie. Daar kunnen ze rijk mee worden en het is goed voor zijn aanzien. Je zou dan ook verwachten dat hij trots is als Eus bij de Cito-toets hoog genoeg scoort om naar het atheneum...read more
29-10-2012 | ... en alles
Publiciteit heeft de biografie van Van den Ende volop. Logisch, want het verhaal van het straatschoffie dat miljardair werd, spreekt tot de verbeelding. Maar een goed verhaal maakt nog geen goed boek, dus de grote vraag is nu, is deze biografie de moeite van het lezen waard? Het verhaal wordt chronologisch verteld, met af en toe een uitstapje naar het heden of verleden. Dus begint het boek in 1942, het jaar dat Johannes Adrianus van den Ende wordt geboren. Kleine Jopie was geen hoogvlieger, dus moest hij van zijn ouders naar de ambachtsschool. Als timmerman zou hij niet rijk worden, maar wel voor zijn familie kunnen zorgen. Rijk en succesvol worden was sowieso geen optie, want wie in die tijd voor een dubbeltje geboren was, zou nooit een kwartje worden. En iedereen legde zich daarbij neer. Joop echter niet. Hij wilde geen timmerman worden, maar entertainer. Als als klein jongetje regelde hij voorstellingen en hij ging aan de slag als conferencier. Op steun van zijn ouders hoefde hij niet te rekenen, die vonden de entertainmentindustrie maar niks. Alle mannen daar waren immers homo, dus dat was geen omgeving voor hun zoon. Joop luisterde naar zijn ouders, maar ook naar zijn eigen hart. Dus toen hij klaar was op de ambachtsschool, ging hij al decorbouwer aan de slag en werkte in zijn vrije tijd als conferencier en richtte een theaterbureautje op. Voor wie denkt dat het succes Van den Ende aan is komen waaien, is dit gedeelte in het boek het meest interessant. Joop van den Ende heeft namelijk keihard gewerkt. Maar ook echt hard. Zeven dagen per week, minimaal...read more
22-10-2012 | ... en alles
Prinses Paulina is een van de droevigste romans die ik onlangs heb gelezen. Droevig, maar ook mooi. Mark Traa baseerde zijn verhaal op waargebeurde feiten over het kleinste vrouwtje van Nederland die als kermisattractie door haar ouders door heel Europa gesleept werd. Mark Traa heeft ervoor gekozen om het verhaal vanuit het perspectief van de moeder van Paulina te schrijven, Maria. Ze wordt geboren in het kleine dorp Ossendrecht en weet al als klein kind hoe haar leven eruit zal komen te zien. Bij de nonnen zou ze leren huishouden en naaien, daarna zal ze met een jongen uit Ossendrecht trouwen en kinderen krijgen. Haar zoons zullen bij hun vader in de leer gaan, haar dochters zullen bij de nonnen leren huishouden en naaien, om vervolgens met een jongen uit het dorp te trouwen en kinderen te krijgen. Om eerlijk te zijn, vindt Maria dit vooruitzicht niet eens zo erg. Zo is de wereld nu eenmaal. En toen ontmoette ze Michiel, de zoon van de timmerman. Michiel wil niet in een klein kotje in Ossendrecht wonen, hij heeft grootse plannen voor zichzelf en Maria. Na twaalf jaar huwelijk en zes kinderen, wonen ze in een klein kotje in Ossendrecht en komen met moeite rond. En dan dient kind nummer zeven zich aan. Tijdens een februaristorm stort hun kleine huisje in en moeten ze noodgedwongen tijdelijk in een fabriekshal gaan wonen. Daar wordt de kleine Paulina Johanna geboren. Het is direct duidelijk dat er iets ‘mis’ is met hun jongste dochter. Ze is klein. Heel klein. Tegen alle verwachtingen in, blijft Paulina in leven. Als ze anderhalf is, is ze nog...read more
15-10-2012 | ... en alles
Ton van Dijk draait al een paar decennia mee als onderzoeksjournalist en in die jaren heeft hij heel wat indrukwekkend werk verricht. In Sterke verhalen zijn niet alleen zijn beste reportages opgenomen, maar schrijft hij ook over hoe het hem altijd lukte om iets tot op de bodem uit te zoeken. Omkopen, verleiden, liegen, stelen: anything to get the story. Het boek is gelukkig geen random collectie van artikelen, Van Dijk geeft uitgebreide achtergrondinformatie en schrijft ook over journalistiek in het algemeen. Niet alleen bezingt hij het mooiste vak van de wereld, maar hij legt ook haarfijn uit hoe makkelijk luie journalisten fouten kunnen maken. Lui is Van Dijk zeker niet. Allicht daarom heeft hij het ook zo ver geschopt en zoveel mooie reportages gemaakt. Zo wilde hij een stuk schrijven over ‘Het beest van Appingedam’, oorlogsmisdadiger Siert Bruins. In plaats van een beetje rond te bellen, stapte hij in de auto, reed naar het verre Vlagtwedde en Bourtange en werd bij een broer van Siert uitgenodigd op de koffie, om vervolgens uitgebreid met moeder Bruins te praten. Vervolgens kon hij Siert vrij makkelijk opsporen in Duitsland en hem interviewen. In 1978 schreef hij voor het eerst over Siert en in 2010 voor het laatst. Als een van de enige journalisten in Nederland had hij écht door hoe Siert was. Geen meedogenloos ‘beest’ zoals hij door de rest van de media beschreven werd. Juist door in Siert zijn achtergrond te duiken, kon Van Dijk zijn acties in het juiste perspectief plaatsen. Net zo indrukwekkend is de reportage over politiecorruptie in Amsterdam in de jaren ’70. Door deals te sluiten met huisdealers,...read more
01-10-2012 | ... en alles
Vorig jaar schreef ik dat het eerste deel in de trilogie De verborgen Universiteit naar meer smaakte, veel meer. Het heeft ruim een jaar geduurd, maar eindelijk is deel twee verschenen; het levende labyrint. Lees hier de recensie over het eerste boek in deze trilogie. Deze recensie over ‘het levende labyrint’ bevat mogelijke spoilers over het eerste deel. ***Veel tijd om bij te komen van haar avonturen tijdens het eerste semester aan Untraceable University (UU) heeft Alexa Westerhof niet. Ze brengt de Kerstvakantie door in Nederland, bij haar moeder. Ze hebben veel te bepraten over het verleden van haar vader, Richard Grenville, en de reden waarom hij na de verwekking van Alexa nooit meer iets van zich heeft laten horen. Maar veel tijd om in haar verleden te duiken heeft ze niet, wil ze terug naar UU kunnen, zal ze toch echt haar tentamens moeten halen. De vakantie vliegt dan ook voorbij en voor ze het weet, is ze weer terug op UU. Het valt haar zwaar. Ze heeft zoveel vragen over wat ze mee heeft gemaakt terwijl ze gevangen zat in het magische boek van Sam Eastman, maar niemand lijkt daar antwoord op te willen geven. Zelfs professor Matthews niet, terwijl ze toch het idee had dat hij haar vriend was. Door magister Jones wordt ze op het matje geroepen en hij verbiedt haar om zich met andere dingen dan haar studie bezig te houden. Ook professor Rafiel is weer zijn afstandelijke zelf, dus Alexa heeft het idee dat ze er alleen voor staat. Helemaal als haar beste vriend Sander een vriendinnetje krijgt en zich alleen nog maar met haar...read more
