19-09-2012 | ... en alles
Lotte is smoorverliefd op haar buurjongen Jurriaan. Hij is een veelbelovende muzikant en iedereen weet zeker dat hem een gouden toekomst wacht. Helaas heeft het leven andere plannen in petto en eindigt Jurriaan berooid in Thailand. Decennia later besluit Lotte hem op te zoeken. Lotte en Jettie zijn niet alleen buurmeisjes, maar ook dikke vriendinnen. Zo dik dat Lotte de deur bij de familie Houtkoper plat loopt, tot grote ergernis van meneer Houtkoper. Maar Lotte is niet erg onder de indruk van het norse gebrabbel van de vader van haar beste vriendin, helemaal als ze op haar elfde realiseert dat ze voor het eerst verliefd is. Op Jurriaan. En hij is al achttien én de broer van Jettie. Een onmogelijke puberliefde en allicht daarom heeft het zo’n indruk op Lotte gemaakt. Niet veel later verliest ze Jurriaan uit het oog. Hij moet in dienst en vertrekt naar het buitenland. Lotte gaat verder met haar leven en pas decennia later besluit ze hem op te zoeken. Jettie en Jurriaan hebben dan al jaren geen contact meer – ruzie om de erfenis, dus het enige wat Lotte weet, is dat hij met een Thaise samenwoont en altijd om geld verlegen zit. In Thailand en Cambodja heeft Jurriaan verschillende ‘gezinnen’, die rekenen op zijn financiële steun. Ze noemen hem liefkozend ‘Papa Jaan’ en kleden hem uit waar hij bij staat. Hij weet het ook wel, maar toch kan hij niet zomaar bij ze weglopen. Hij weet dat hij niet lang meer heeft en zijn families geven hem wel veel warmte en liefde. Elk jaar met de feestdagen zoekt Lotte Jurriaan op en...read more
10-09-2012 | Kleur & Cultuur
Natuurlijk kun je gewoon naar Bali gaan en daar drie weken in de zon liggen. Maar je kunt ook net als Pepijn Vloemans naar de Hoorn van Afrika gaan; Sudan, Ethiopië, Somaliland, Djibouti en Eritrea. Over deze bizarre reis heeft Vloemans een alleraardigst boek geschreven; Wat hebben we weer genoten. Een duidelijke motivatie om naar dar verdomhoekje in Afrika te vertrekken, heeft Vloemans eigenlijk niet. Hij heeft behoefte aan mislukken. En waar kun je beter mislukken dan in de Sudanese woestijn, waar niemand het ziet? Wat de aantrekkingskracht van de Hoorn van Afrika vergroot, is dat het het tegenovergestelde is van Nederland. Wij leven in een land waarin alles geregeld is. Vanaf je geboorte tot je dood hoef je je eigenlijk nergens echt zorgen om te maken. Vrijheid is hier zo vanzelfsprekend dat we de ruimte hebben om ons ontzettend druk te maken over nietszeggende dingen. Zo niet in Sudan of Ethiopië. Daar zijn de meest eenvoudige dingen een uitdaging. De belangrijkste reden voor Ethiopiërs om te gaan studeren is omdat ze op de universiteit drie maaltijden per dag krijgen. Af en toe haakt Vloemans aan bij andere reizigers of komt in contact met expats. Deze mensen lijken allemaal een duidelijk doel te hebben. De een wil van Noord-Afrika naar Zuid-Afrika reizen met een auto of een fiets, de ander wil vrede en welvaart brengen, de derde wil zoveel mogelijk drugs gebruiken. Vloemans heeft niet echt een doel en daardoor is hij compleet vrij. Hij heeft geen route uitgestippeld, heeft geen haast, geen planning. Door deze vrijheid is hij minder opgefokt dan andere reizigers waar hij mee in contact...read more
31-07-2012 | Psyche
Timemanagement is hot. We hebben het allemaal super druk en haast iedereen worstelt met zijn/haar agenda. Geregeld hoor ik mensen smeken om meer uren in een dag. Het lijkt een welvaartsziekte, maar 2000 jaar geleden al schreef Seneca in ‘De lengte van het leven’ dat we meer dan genoeg tijd hebben, maar dat we het allemaal verspillen aan nutteloze zaken. Lucius Annaeus Seneca (± 4 v.Chr. – 65)was een Romeins schrijver en filosoof. Hij bekleedde belangrijke posities in Rome ten tijde van keizer Nero en kwam zo in aanraking met veel rijke en belangrijke mensen, die allemaal klaagden over de tijd. Niet alleen stoorde Seneca zich aan de mensen om hem heen, ook de ‘grote mannen’ uit het verleden waren voor hem een bron van ergernis. Zo was Cicero een groot politicus en advocaat, maar hij klaagde voornamelijk over zijn consulaat, dat door zoveel mensen werd opgehemeld en hem alleen maar tijd kostte. Politici komen er sowieso bekaaid vanaf bij Seneca. Ze lijken haast allemaal alleen maar een goede baan te willen hebben, zodat ze een mooi grafschrift krijgen bij hun dood. Ze werken niet eens zozeer, maar wachten meer totdat ze van hun rust en vrijheid mogen genieten. En dat is tegen het zere been van Seneca. Waarom zou je tot je pensioen moeten wachten tot je mag genieten van rust en vrijheid? Wie zegt dat je überhaupt zo lang blijft leven? Volgens Seneca hoef je helemaal niet te wachten, maar moet je nu je leven anders aanpakken. Niet je tijd verspillen met nevenfuncties, alleen maar voor de eer. Niet uren naar de kapper gaan om je haar...read more
03-07-2012 | ... en alles
Als ouder wil je niets liever dan jouw kind jouw normen en waarden meegeven. Zo ook de ouders van Carmen en Ale. Alleen hebben zij de ‘pech’ dat hun ouders rebellen zijn, dus worden ze meegesleurd door Zuid-Amerika en helpen ze hun ouders met hun werkzaamheden in het verzet. Toen Augusto Pinochet aan de macht kwam in Chili, moesten Carmen en haar familie naar Canada vluchten. Carmen en haar zusje bouwden daar al snel een nieuw leven op, met veel vriendjes en vriendinnetjes. Ze dachten veilig te zijn, maar hadden er geen weet van dat hun moeder een rebel was, met verregaande plannen om terug te keren naar Zuid-Amerika en te helpen Pinochet ten val te brengen. Hun vader blijft achter en hun stiefvader wacht op ze in Zuid-Amerika. Ze reizen heen en weer tussen Bolivia, Peru en Argentinië. Steeds als Carmen en haar zusje net ergens gesetteld zijn, gebeurt er weer iets en moeten ze vluchten. In veel van hun woonplaatsen doen ze net alsof ze een middenklasse gezin zijn, en ze doen zo min mogelijk politieke uitspraken. Iedere keer weer moeten Carmen en Ale zich een nieuwe identiteit aanmeten, een nieuwe familiegeschiedenis uit hun hoofd leren en nieuwe leugens vertellen. Met het strijken van de jaren nemen de moeder en stiefvader van Carmen steeds meer risico en het komt geregeld voor dat de meisjes achterblijven bij een oppas (ook iemand uit het verzet) en ze maar moeten afwachten wanneer hun ouders terug komen, als ze nog terugkomen. Op haar achttiende neemt Carmen een opmerkelijke beslissing; ze gaat ook bij het verzet, samen met haar vriend. Ze trouwen...read more
26-06-2012 | ... en alles
Het lijkt haast wel alsof er echt alleen nog maar goede thrillers uit Scandinavië komen. De nieuwste toevoeging is Thomas Enger, en met ‘Schijndood’ laat hij zien dat hij niet onder doet voor zijn bekendere genregenoten. Twee jaar geleden brak er brand uit in het huis van journalist Henning Juul. De enorme littekens op zijn gezicht zijn voor hem echter een peulenschil; zijn zoontje overleefde de brand niet. Na twee jaar druk te zijn geweest met revalideren en rouwen, gaat Henning eindelijk weer aan het werk. Hij keert terug bij zijn oude werkgever, 123nieuws, als misdaadverslaggever. Hij valt direct met zijn neus in de boter; er is een gruwelijke moord gepleegd. Een jonge vrouw is gegeseld en gestenigd, maar op de persconferentie laat de politie behoorlijk weinig los. Dus doet Henning hetzelfde als hij altijd deed; hij gaat zelf op onderzoek. Zijn arts had hem geadviseerd om het rustig aan te doen, maar nog voor Henning het zelf goed en wel doorheeft, is hij niet alleen druk bezig met het oplossen van dit moordraadsel, maar ook wordt hij getuige van een tweede moord. Met gevaar voor eigen leven bijt Henning zich vast in deze bizarre zaak, maar kan hij het al aan om zich zo op zijn werk te storten? En hoe gevaarlijk is zijn speurwerk precies? Het kostte me wat moeite om in het verhaal te komen, maar toen ik er eenmaal in zat, legde ik het boek pas weg toen ik het uit had. Het begin van ‘Schijndood’ doet ietwat geforceerd aan, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de boeiende verhaallijnen. Als lezer heb je niet direct...read more
