16-03-2014 | ... en alles
9.00: “Hoi! Ik ben Sanne! Jij bent…? Ah ja, welkom. Wanneer ben je hier begonnen?” 12.00: “Uhm…jij? Ga je ook mee lunchen?” Shit, shit, shit! Wat zei ze nou? Lucy? Linda? Dit gebeurde mij vaak. Heel vaak. Ben ik dan echt zo egoïstisch? Ongeïnteresseerd, met mijn gedachten bij de eerst uitgesproken letter alweer bij het avondeten? Even twijfelde ik aan mijn eigen sociale ik. Tot ik er achter kwam dat alle anderen aan dezelfde kwaal lijden, maar het slechts beter verbloemen: 1. De andere-bekende-methode: “Hoe heet jij? Sandra toch? Oh, Sanne. Ah, ja, nee, dat komt omdat mijn buurmeisje Sandra heet, dus dat zit dan meer in mijn systeem he, haha, njoah…” 2. De ik-begin-gewoon-een-complimenteus-gesprek-methode: “Heeeeee, jij, met je leuke jasje! Ja duh, natuurlijk bedoel ik jou! Jij hebt altijd van die leuke dingen aan, daar herken ik je aan! Ik zei net nog tegen Ger, kijk daar heb je d’r weer, met zo’n topoutfit! Hoe is het met je?” 3. De ik-herhaal-je-naam-tien-keer-methode: “Sa….? Susanne? Sanne. Sannnneeee…Sanne, Sanne, Sanne. Goh, mooie naam. Sanne, Sanne. Nog steeds in de top tien van populairste baby namen he? Jaja, leuk hoor. Die onthoud ik wel.” Ik heb ze onthouden, deze methoden, ik heb ze geanalyseerd en pas ze toe. Alle drie. En het werkt, ik ben de Social Queen op elke Zure Borrel. Althans, dat lijkt zo. Want ik ben inderdaad niet geïnteresseerd in de achternicht van ome Jan op de verjaardag van tante Connie. Of in de collega van twaalf hoog waarmee ik op de lift wacht en die ik verder nooit meer zal zien omdat ik er nog 1300 anderen van...read more
08-12-2013 | ... en alles
Ik heb een vooroordeel. Ik doe hardnekkig alsof het niet zo is, brave linkse rakker dat ik ben. Maar ik voel me ongemakkelijk bij deze jongen. Hij loert naar me. Al de hele treinrit. Zijn bijzonder voorkomen is niet pluis. Een veel te grote pet, scheef. Hij knarst wat met zijn gouden tand. Zit diep weggedoken in zijn capuchontrui. Met een blauw traantje onder zijn oog. Ik vraag me af waar hij heen gaat en hoe ‘ie de dag gaat doorbrengen. Ergens rondhangen en meisjes na pssst-psssten? Blikje Red Bull jatten bij de To Go? Vanavond in de stad een relletje schoppen met mede-schorriemorrie? En natuurlijk diep van binnen heel ongelukkig… mijmer ik. Ik tuur naar mijn krantje. Hij haalt zijn neus op en stuurt zijn blik nog wat strakker richting de mijne. Zijn kin kruipt uit de trui. Met een diepe ademhaling buigt hij langzaam naar voren. Schraapt zachtjes zijn keel. Ongelukkig of niet, mijn paniek behaalt zijn hoogtepunt. Ik trek de Spits nog iets verder voor mijn gezicht. Vanachter het papier gluur ik naar de medereizigers naast me – HELLUP! ZIEN JULLIE DIT DRAMA WEL?!! Dan klinkt er een zachte stem: ‘Mevrouw…?’ Sterk en kalm laat ik mijn Spits iets zakken. Ik laat me niet gek maken, ha! – en zet mijn koelste blik op. ‘Mevrouw,’ zegt hij nogmaals, ‘er staat een Sudoku op de achterkant van uw krant. Mag ik hem misschien hebben als u hem uit heeft?’ Ik knipper met mijn ogen….en laat stiekem ook een klein...read more
