9.00:
“Hoi! Ik ben Sanne! Jij bent…? Ah ja, welkom. Wanneer ben je hier begonnen?”
12.00:
“Uhm…jij? Ga je ook mee lunchen?” Shit, shit, shit! Wat zei ze nou? Lucy? Linda?
Dit gebeurde mij vaak. Heel vaak. Ben ik dan echt zo egoïstisch? Ongeïnteresseerd, met mijn gedachten bij de eerst uitgesproken letter alweer bij het avondeten? Even twijfelde ik aan mijn eigen sociale ik. Tot ik er achter kwam dat alle anderen aan dezelfde kwaal lijden, maar het slechts beter verbloemen:
1. De andere-bekende-methode:
“Hoe heet jij? Sandra toch? Oh, Sanne. Ah, ja, nee, dat komt omdat mijn buurmeisje Sandra heet, dus dat zit dan meer in mijn systeem he, haha, njoah…”
2. De ik-begin-gewoon-een-complimenteus-gesprek-methode:
“Heeeeee, jij, met je leuke jasje! Ja duh, natuurlijk bedoel ik jou! Jij hebt altijd van die leuke dingen aan, daar herken ik je aan! Ik zei net nog tegen Ger, kijk daar heb je d’r weer, met zo’n topoutfit! Hoe is het met je?”
3. De ik-herhaal-je-naam-tien-keer-methode:
“Sa….? Susanne? Sanne. Sannnneeee…Sanne, Sanne, Sanne. Goh, mooie naam. Sanne, Sanne. Nog steeds in de top tien van populairste baby namen he? Jaja, leuk hoor. Die onthoud ik wel.”
Ik heb ze onthouden, deze methoden, ik heb ze geanalyseerd en pas ze toe. Alle drie. En het werkt, ik ben de Social Queen op elke Zure Borrel.
Althans, dat lijkt zo. Want ik ben inderdaad niet geïnteresseerd in de achternicht van ome Jan op de verjaardag van tante Connie. Of in de collega van twaalf hoog waarmee ik op de lift wacht en die ik verder nooit meer zal zien omdat ik er nog 1300 anderen van heb. Is dat erg?
Nee, heb ik besloten. Het is selectief. Zolang ik maar de meesteres blijf in het verbloemen.
Want zo sociaal ben ik dan ook wel weer.
