Frederik wordt geboren als eendagsmens. In een dag zal hij meemaken wat andere mensen in een jaar of tachtig meemaken; hij zal leren, groeien, puberen, volwassen worden en na vierentwintig uur sterven. Maar wat kun je allemaal ervaren en leren in slechts vierentwintig uur tijd?
De ouders van Frederik zijn goed voorbereid op zijn korte leven. Zijn moeder heeft een koffer vol met zakken met kleding. Een paar zakken voor ’s ochtends, als hij nog een kind is, een paar zakken voor het begin van de middag als Frederik in een sneltreinvaart zal puberen en volwassen worden.
Waar ze zich echter niet op voorbereid hadden, is de eigengereidheid van Frederik. Hij vindt zijn ouders heus wel aardig, maar zij zijn niet geboren als eendagsmens en kunnen hem niet bijbenen. Voor Frederik is het normaal dat hij een eendagsmens is en hij wil maar één ding; naar zee.
Dus vertrekt hij. Onderweg komt hij verschillende mensen tegen, die hem van alles leren. Helaas voor de lezer zijn niet al deze lessen mooi, het leven bestaat nu eenmaal ook uit wreedheden. En uit zingeving. Want als Frederik eindelijk bij de zee aankomt, weet hij eigenlijk niet wat hij daar zoekt, terwijl hij nog maar een paar uur te leven heeft.
Bart Debbaut begint erg sterk in dit verhaal. De geboorte van Frederik, de manier waarop hij direct zijn ouders en vroedvrouw toespreekt, het is sterk en humoristisch. Maar als Frederik zijn ouderlijk huis verlaat, neemt het boek een bizarre wending. Een wending waar ik nogal wat moeite mee had. Als je een heel mensenleven in vierentwintig uur moet proppen, weet je dat er erg veel kan gebeuren, alleen maakt Frederik keuzes die maar heel weinig mensen maken.
De interessante vraag is dan ook of dit ligt aan het feit dat Frederik fysiek wel volwassen is, maar mentaal nog maar een paar uur oud. Of heeft auteur Debbaut gewoon een vreemde keuze gemaakt? ‘Als ik wakker word, ga ik dood’ stemt tot nadenken. Het eerste gedeelte van het verhaal is fijn leesvoer, het tweede gedeelte is onaangenaam. Maar of het onaangenaam is omdat de auteur rare dingen opschrijft, of omdat het leven nu eenmaal geen feestje is, moet iedere lezer zelf bepalen.
Deze novelle heb je zo uit, maar het verhaal blijft nog lang in je hoofd hangen. Daarom krijgt ‘Als ik wakker word, ga ik dood’ van Bart Debbaut vier van de vijf roze kogels.
