In 2009 verscheen ‘Door mijn schuld’ een sterk geschreven ‘Ididit’ van Désanne van Bredrode, waarin een man een moord bekend. In ‘Stille zaterdagen’ sterft er ook direct iemand, maar daarmee houdt elke vergelijking op.
Sara Mijland is dood. Op de zaterdag voor Pasen loopt ze onder een auto, op klaarlichte dag. Sara was een opvallende vrouw. Geboren in een streng protestants gezin, lukt het Sara om zich te ontworstelen aan de strenge familiebanden en gaat studeren. Ze komt per toeval in de politiek terecht, bij een kleine religieuze partij, en schopt het tot Burgemeester van Amsterdam. Het is dan ook in die hoedanigheid dat ze Maurice Benders leert kennen.
Op diezelfde stille zaterdag waarop Sara Mijland een fataal ongeluk krijgt, zit Maurice Benders alleen thuis, omdat zijn vrouw en zoon zonder hem op vakantie zijn. Niet alleen mist hij zijn familie, maar ook Sara. Hij is drie jaar lang bevriend met haar geweest, maar hij heeft de vriendschap verbroken en Sara verzocht nooit meer contact met hem op te nemen. Sara houdt zich helaas aan de afspraak, en hij mist hun contact enorm. Zij heeft hem ooit ingehuurd als kunstadviseur, omdat de wanden van het gemeentehuis wel weer iets spannends konden gebruiken.
Al snel groeide hun zakelijke contact uit tot een diepe band, tot liefde zelfs. Maar ze kunnen er niets mee doen, zowel voor de protestantse Sara als de katholieke Maurice is overspel geen optie. En zo delen ze drie jaar lang alles, behalve speeksel en andere lichaamssappen.
Stille zaterdag begon voor mij veelbelovend. Een vrouw loopt op klaarlichte dag onder een auto. Zomaar. Dan blijkt dat de vrouw jarenlang een soort affaire heeft gehad, met een zeer interessante man. Door middel van flashbacks wordt de affaire beschreven, en als lezer begrijp je in het begin compleet waarom Sara en Maurice zich tot elkaar aangetrokken voelen, en met welke dilemma’s ze worstelen. Ze vinden elkaar voornamelijk in hun geloof, wat ze elk een eigen vorm hebben weten te geven. Beiden zijn het geen kerkgangers, maar een band met God voelen ze wel.
Niet alleen praten ze over hun geloof, maar ook over hun werk. Als Sara er over nadenkt om af te treden als Burgemeester, is Maurice de eerste met wie ze praat. Maar langzaam komen er barsten in hun relatie, en daar raakte Désanne van Brederode mij als lezer kwijt. De relatie tussen Sara en Maurice is geen grootse en meeslepende liefdesaffaire, maar heel beschaafd en erg volwassen. Een tikkeltje saai zelfs. Zonde, want daardoor verlies je al snel interesse in het verhaal, en als dan op het einde de grote climax komt, doet het je weinig.
Toch is Stille zaterdag geen slecht boek, allicht waren mijn verwachtingen na Door mijn schuld simpelweg te hoog. Dit boek krijgt drie van de maximaal vijf roze kogels, omdat tragische liefdesverhalen niet altijd bombastisch hoeven te zijn.
