Mijn laatste column: een pleidooi voor de ándere anekdotes

Deze column is het laatste stuk dat ik voor PinkBullets schrijf. Na acht en een half jaar en 495 bijdragen ga ik ermee stoppen. Sinds 2011 heb ik veel geschreven over het ouderschap. Over de grillen van mijn peuter. En over mijn eigen grillen die ermee samenhingen. De reactie die ik het vaakst kreeg was: “heel herkenbaar!”.

read more

Zo overleef je je zwangerschapsverlof

Zwangerschapsverlof is een magisch concept voor kinderloze collega’s die nog niet de leeftijd bereikt hebben waarop hun omgeving massaal kinderen krijgt. Vier maanden niet naar je werk gaan. Vier maanden! Het is moeilijk je dat voor te stellen als je er geen ervaring mee hebt. Maar ik kan je verzekeren: zwangerschapsverlof is hemels. Zeker als je deze vijf tips opvolgt. 1. Trek je huispak aan Begin de eerste dag van je verlof met het aantrekken van een joggingbroek en capuchontrui. Gewoon omdat het kan. Omdat je toch pas aan het einde van de middag de deur uit gaat om boodschappen te doen. En omdat elastische kleren nu eenmaal erg lekker zitten over een dikke buik. 2. Bouw je werk rustig af Je hebt je uiterste best gedaan om in de laatste week voor je verlof al je openstaande deadlines en actiepunten afgerond te hebben. Maar dat is niet gelukt. Geen paniek! Gebruik de eerste weken van je verlof om rustig af te bouwen. Het is zoals een cooling down na een training: plotseling stoppen is niet verstandig. Kruip dus gerust in je huispak achter je laptop voor wat klussen in laag tempo. Zorg wel dat iedereen weet dat je met verlof bent zodat er niets van je verwacht wordt. 3. Blijf in beweging En dan bedoel ik niet alleen de beweging van je bed naar de bank naar de keukentafel, maar lichaamsbeweging buiten de deur. Verplaats je dikke buik dus naar het zwembad en de fiets; vooral je rug zal er blij mee zijn. 4. Nestel Oké, heel eerlijk gezegd is nesteldrang niet zo aan mij besteed. Tijdens mijn vorige zwangerschap wachtte...read more

Recensie: Niets bijzonders – Paul Mennes

Gelukkig is Niets bijzonders van Paul Mennes wel degelijk iets bijzonders. In slechts 138 pagina’s zet Mennes een origineel verhaal neer, dat uitermate geschikt is voor boekenclubleden en andere types die graag discussiëren over de bedoelingen van de auteur. Want Mennes heeft óf een enorm diepgaand absurdistisch boek geschreven, óf oppervlakkige herkauwde pulp. Andy Warhol leeft De hoofdpersoon in Niets bijzonders is Andy Warhol, maar het verhaal speelt zich in 2011 af. Toch is Warhol (net als in het echt) in 1987 gestorven. En nu leeft hij weer. Als een soort zombie. Hij wordt opeens midden in Pittsburgh wakker en vindt het geweldig om te zien hoe modern de wereld is. Iedereen krijgt (precies zoals Warhol had voorspeld) zijn/haar fifteen minutes of fame en Andy is compleet idolaat van Lady Gaga. En waar Andy Warhol is, zijn de Superstars, die in de Facebookgroep The Talking Dead ook na hun dood nog altijd contact houden. Edie Sedgwick, Nico, Ondine, Freddy Herko, ze waren dankzij Warhol allemaal 15 minuten beroemd, en ze zijn allemaal jong gestorven. Geen verkapte biografie Nu zou je kunnen vermoeden dat Niets bijzonders een verkapte biografie is over Warhol en zijn superstars, maar dat is niet waar. Mennes gebruikt een paar feiten, en verder laat hij zijn fantasie de vrije loop. Hij schetst droevige portretten, en in hun Facebookchats geeft hij ieder zijn eigen persoonlijkheid. Een Vlaming en een joker Maar Niets bijzonders wordt niet alleen bevolkt door Warhol en zijn Superstars. Terwijl Warhol door Pittsburgh dwaalt, doet Kasper Lazarus dat ook. In het kader van een uitwisselingsprogramma is hij een poosje te gast in Pittsburgh, en het is de bedoeling dat hij aan een roman werkt. Maar het werk...read more

Wat is er mis met beleefdheid en fatsoen?

Het valt me steeds meer op dat veel mensen in het dagelijks leven communicatief heel onbeleefd zijn. Ongeïnteresseerd vooral. Waar is het misgegaan? Waarom kunnen we niet meer zo goed beleefd en fatsoenlijk zijn? Volzinnen Communicatie, in winkels bijvoorbeeld, is vaak heel raar. Veel mensen achter de kassa zeggen nog wel ‘hallo’, maar daarna volgen er meestal geen volzinnen. Wel vragen zij één woord. ‘Bonnetje?’, ‘Bonuskaart?’. Ik stel tegenwoordig een wedervraag. ‘Wil jij een bonnetje, bedoel je dat?’, ‘Ben je je bonnetje kwijt?’, ‘Of ik een bonuskaart heb?’. Dan lijkt het nog op een gesprek. Een man achter mij werd bozig op mij en zei dat caissières moeten afrekenen en niet met de klanten hoeven te praten. En nee, we hoeven ook niet massaal met elkaar te praten, maar de vragen die gesteld worden kunnen wel normaal gesteld worden. Vriendelijkheid over en weer. En gewoon prettig met elkaar communiceren. Wat dus ook met de meneer achter mij in de rij niet lukte. En caissières zijn er niet alleen om te moeten afrekenen, dat vond ik zo gemeen van die man, maar ik ben daar maar niet meer op in gegaan. Onbeleefd De volwassen vrouw in de woonwinkel zei geen gedag, keek geïrriteerd toen ik haar om hulp vroeg bij een hoge stellage, sloeg later bij de kassa een artikel verkeerd aan en toen ik haar erop wees dat het product geen twaalf, maar elf euro was, begon ze te zuchten en zei: ‘Wat maakt die ene euro nou uit’. Ik wilde haar een dreun verkopen, maar ik zei niets. De manager, die twee stappen verderop stond, vindt onbeleefdheid waarschijnlijk...read more

Het moederschap combineren met een carrière: het kan!

“Hoeveel uur werk je?” vraagt de verloskundige. “32,” antwoord ik. “O dat is wel veel ja!” zegt ze. Ik knik schaapachtig. Vier dagen veel? Of juist weinig? Het hangt er maar net van af welke pet ik op heb: die van moeder, of die van collega. 4 dagen werken? Is dat niet een beetje veel met kleine kinderen? Nee hoor. Want: – Een dag minder werken zou een stuk stressvoller zijn. Want dan moet alles wat ik moet en wil in drie dagen passen, en vier is soms al een uitdaging. – Drie dagen per week doet mijn peuter op het kinderdagverblijf mee met activiteiten die ik thuis nooit met hem zou ondernemen. Met verf spuiten op een groot vel papier, een doktersjas beschilderen, schatzoeken in de zandbak, een zelfportret tekenen, een pop onderzoeken met een stethoscoop, gymnastieken met hoepels, worstenbroodjes en wentelteefjes bakken en een zelfgemaakte kaart op de post doen naar een vriendje. “Mamaaaa!” roept hij enthousiast als ik hem kom halen. Om vervolgens niet naar huis te willen maar samen met mij verder te spelen met de duplo, puzzels, treinbaan of keuken. – Tijdens mijn eerste maanden als moeder zat ik nog regelmatig achter de laptop met mijn baby op schoot of in de wipstoel. Na een maand of vijf werd dat lastiger en daarna heb ik zelden nog gewerkt op mijn thuisdag. Het vergt wel enige oefening om ontspannen met treintjes of duplo te spelen, of huishoudelijke klusjes te doen, of kindertelevisie te kijken, of in de speeltuin te hangen, terwijl er werk ligt te wachten. Maar tegenwoordig kan ik dat. Zen. – Het klokje rond slapen heeft...read more

Grappig en ontroerend: Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt – Fredrik Backman

Elsa en haar oma zijn twee handen op één buik. Dankzij haar oma kan Elsa beter accepteren dat ze een beetje apart is, want als zevenjarige is het niet makkelijk om buiten de groep te vallen. Dat aparte heeft ze van haar oma, want oma is ook heel apart. En juist daarom zijn er veel mensen die oma op handen dragen, en veel mensen die boos zijn op oma.   Dokter Een van de dingen die ongebruikelijk zijn aan de oma van Elsa, is dat ze dokter was. Terwijl andere vrouwen thuis moesten blijven, reisde oma de hele wereld over en redde ontelbare levens. Helaas is het daardoor wel zo dat Elsa haar moeder, Ulrica, zonder moeder opgroeide. En zo heeft de oma van Else verschillende goede dingen gedaan, maar daarbij veel mensen gekwetst. Maar Elsa maakt dat niet uit. Haar oma is haar superheld en samen maken ze ontzettend veel avonturen mee. Zowel in de echte wereld, als in Bijna-Wakkerland. Dit is een sprookjeswereld met verschillende koninkrijken, waar de meest uiteenlopende bijzondere wezens wonen. En als oma over Bijna-Wakkerland vertelt, vergeet Elsa haast dat ze geen vriendjes heeft en gepest wordt op school. Dood Ook al is oma voor Elsa een superheld, in het echt is oma ook maar een mens. En sterfelijk. Dus als haar oma doodgaat, wordt Else boos. Helemaal als blijkt dat oma een stapel brieven achter heeft gelaten, die Elsa moet bezorgen bij verschillende mensen. Nogal een heftige taak voor een zevenjarige. Echter laat Elsa zich niet kennen, en doet ze wat haar oma haar heeft gevraagd. De brieven komen bijna allemaal op hetzelfde...read more