Mijn laatste column: een pleidooi voor de ándere anekdotes

Mijn laatste column: een pleidooi voor de ándere anekdotes

Deze column is het laatste stuk dat ik voor PinkBullets schrijf. Na acht en een half jaar en 495 bijdragen ga ik ermee stoppen. Sinds 2011 heb ik veel geschreven over het ouderschap. Over de grillen van mijn peuter. En over mijn eigen grillen die ermee samenhingen. De reactie die ik het vaakst kreeg was: “heel herkenbaar!”.

delaatste

En misschien was dat wel omdat ik eerlijk vertelde over viezigheid, boosheid en koppigheid. En omdat ik erbij vertelde dat ik niet altijd de beste oplossingen koos.

Maar ik vertelde nog lang niet alles.
Zo schreef ik over innerlijke rust in het ouderschap maar vertelde er niet bij dat ik wel eens volstrekt mijn zen verloor en gedreigd heb een boek van Bob de Bouwer uit het raam te gooien als mijn peuter niet zou ophouden met vragen of ik Bob de Bouwer wilde voorlezen.

Ook beschreef ik een uiterst verstandig beleid rondom kleine kinderen en televisie maar ik vertelde er niet bij dat mijn peuter wel eens een halve ochtend televisie kijkt en dat ik ondertussen niet veel meer doe dan whatsappen en de was vouwen.

Ik betoogde heel politiek correct tegen onzinnige stereotypen maar heb nog niet eerder toegegeven dat mijn jongenspeuter tegenwoordig ook zwaardgevechten speelt (met de wc-rolhouder), helikoptergeluiden maakt en zich vaker verkleedt als Brandweerman Sam dan als Maja de Bij.

Ik beschreef hoe mijn dreumes van veertien maanden miepte over gestampt eten maar sta niet te springen om te vertellen dat hij als driejarige nog steeds weigert stamppot te eten. Dat hij liever aardappelgezichtjes uit de oven eet dan gebakken aardappeltjes. En dat hij avocado en courgette eet omdat hij van allebei denkt dat het komkommer is.

Ik schreef heel wijs en verstandig over pick your battles maar vertelde er niet bij dat het soms onmogelijk is om de juiste battles te selecteren. Dat soms geheel onbedoeld toch een strijd ontstaat. En dat ik in andere situaties te laat heb besloten om er juist wél een strijd van te maken (leidend tot bijvoorbeeld het Bob de Bouwer-incident). Al doende leer je.

Ik vertelde ook niet dat ik soms juist heel trots ben op mijn peuter.
Als hij iets slims zegt.
Als hij iets grappigs zegt.
Als hij onverwacht goed opgevoed blijkt (of lijkt).
Als hij zich zorgzaam toont over zijn babybroertje.

Maar daar hebben we Facebook al voor; om te laten merken hoe trots we zijn op onze kinderen. Laat deze column een pleidooi zijn voor de ándere verhalen. De klunzige anekdotes. De viezigheid, de boosheid en de koppigheid. Omdat dat allemaal heel herkenbaar is.

***
Suzan is 34 en wetenschapper. Om de andere dinsdag schreef ze over wat haar bezighoudt. Meestal waren dat alledaagse beslommeringen, ergernissen en overpeinzingen. En soms waagde ze zich aan ongevraagde adviezen. Suzan heeft twee kinderen: een peuter en een piepjonge baby.