03-01-2014 | ... en alles
Als fervent hoge hakkendraagster, kan ik als geen ander vertellen waarom ik vind dat iedere vrouw minstens zes paar hakken in de kast moet hebben. Je kunt in je bejaarde jaren altijd nog plat lopen. Maar, ook als geen ander, kan ik vertellen dat deze beauties blijvende schade kunnen aanrichten. Toch deel ik meer dan graag vijf redenen om wèl hoge hakken te dragen. 1. Houding Hakken, het liefst zo hoog mogelijk, maken je houding mooier. Die jurk staat stukken beter om je lijf met een paar high heels, dan met een paar platvoeten. Kuiten worden langer en slanker, de rug staat ineens recht en bij vrouwen met hangende borsten, lijkt het ineens of ook die wat hoger staan. De hele houding knapt er van op. Ga maar eens op je tenen staan, dan voel je het gelijk. 2. Lopen Naast de houding is ook de manier van lopen mooier op hakken. Mits je het kunt. Want er zijn onkundige vrouwen die zich tóch ongeoefend op hoge hakken wagen en door de stad of op een feestje wankelen, met hier en daar een enkelknak. Niet doen, lieve vrouwen! En nee, niet dat je nu je platte gympies weer aan mag trekken, maar oefen. Iedere dag. 3. Elegant Vrouwen voelen zich eleganter als ze hakken dragen. De passen zijn lichter, de heupen bewegen meer, het is voorzichtiger, verleidelijker. Als een vrouw hakken draagt, zal ze zich automatisch elegant voelen. Zelfs de mannelijkste vrouw op aarde. 4. Aantrekkelijk Mannen vinden vrouwen op hakken vaak ook aantrekkelijk. En dan niet gelijk met feministische kreten komen, het is gewoon een feit. Een galant...read more
23-12-2013 | ... en alles
Na Stille wateren, Hogere kringen en Onschuldig verleden is deze maand de vierde literaire thriller van de Zweedse Viveca Sten naar het Nederlands vertaald. En dit is het beste boek in de Sandhamn-serie tot nu toe. De formule is inmiddels bekend; inspecteur Thomas Andreasson moet een moord oplossen en wordt geholpen door zijn oude vriendin Nora Linde. Voor de verandering opent het boek niet met een moord op het idyllische eiland Sandhamn, maar met een tragische zelfmoord in een studentenflat in Nacka. Psychologiestudent Marcus Nielsen heeft zichzelf opgehangen. Het is een duidelijk geval van zelfmoord; Marcus heeft zelfs een afscheidsbriefje achtergelaten. Er zijn echter twee opvallende dingen; Marcus had geen printer en zijn afscheidsbriefje is niet met de hand geschreven maar getypt en geprint, en van zijn laptop ontbreekt ieder spoor. Op het verzoek van de moeder van Marcus, besluit Thomas deze zelfmoord toch nader te onderzoeken en trekt hij de laatste dagen van Marcus na. Net als zijn moeder begint Thomas te vermoeden dat Marcus geen zelfmoord heeft gepleegd, maar er zijn ook geen bewijzen dat er iemand in zijn studentenkamer was. Marcus was voor zijn studie bezig met een onderzoek naar hoe groepen in militair verband onder zware druk functioneren, en had daarom vlak voor zijn dood contact gehad met een paar mannen die in de jaren ’70 bij de kustjagers zaten; de Zweedse elite van de marine. Als daags na de dood van Marcus een van deze mannen wordt vermoord, weten Thomas en zijn team zeker dat er meer achter de dood van Marcus zit. Maar waarom zou iemand een psychologiestudent en wat oude militairen dood willen hebben? Met behulp van...read more
08-12-2013 | ... en alles
Ik heb een vooroordeel. Ik doe hardnekkig alsof het niet zo is, brave linkse rakker dat ik ben. Maar ik voel me ongemakkelijk bij deze jongen. Hij loert naar me. Al de hele treinrit. Zijn bijzonder voorkomen is niet pluis. Een veel te grote pet, scheef. Hij knarst wat met zijn gouden tand. Zit diep weggedoken in zijn capuchontrui. Met een blauw traantje onder zijn oog. Ik vraag me af waar hij heen gaat en hoe ‘ie de dag gaat doorbrengen. Ergens rondhangen en meisjes na pssst-psssten? Blikje Red Bull jatten bij de To Go? Vanavond in de stad een relletje schoppen met mede-schorriemorrie? En natuurlijk diep van binnen heel ongelukkig… mijmer ik. Ik tuur naar mijn krantje. Hij haalt zijn neus op en stuurt zijn blik nog wat strakker richting de mijne. Zijn kin kruipt uit de trui. Met een diepe ademhaling buigt hij langzaam naar voren. Schraapt zachtjes zijn keel. Ongelukkig of niet, mijn paniek behaalt zijn hoogtepunt. Ik trek de Spits nog iets verder voor mijn gezicht. Vanachter het papier gluur ik naar de medereizigers naast me – HELLUP! ZIEN JULLIE DIT DRAMA WEL?!! Dan klinkt er een zachte stem: ‘Mevrouw…?’ Sterk en kalm laat ik mijn Spits iets zakken. Ik laat me niet gek maken, ha! – en zet mijn koelste blik op. ‘Mevrouw,’ zegt hij nogmaals, ‘er staat een Sudoku op de achterkant van uw krant. Mag ik hem misschien hebben als u hem uit heeft?’ Ik knipper met mijn ogen….en laat stiekem ook een klein...read more
25-11-2013 | ... en alles
Met de komst van internet verandert ons beeld van privacy. Zonder enige terughoudendheid, gooien mensen hun complete leven online. In de waanzinnige roman De Cirkel van Dave Eggers, gaan mensen nog een stapje verder en ontstaat langzaam het idee dat privacy diefstal is (je onthoud mensen van kennis), delen meeleven is en geheimen leugens zijn. Na haar afstuderen komt Mae bij een nutsbedrijf in haar geboorteplaats te werken. Ze haat het. Haar studievriendin Annie werkt bij De Cirkel, het belangrijkste technologiebedrijf ooit. Het is een soort kruising tussen Facebook, Google en Twitter, en biedt steeds meer diensten aan. Met je TruYou account zijn al je andere accounts overbodig; iedereen heeft één account, één identiteit, één wachtwoord en één betalingssysteem. Het gevolg? Anonieme trollen behoren tot het verleden en internet is gebruiksvriendelijk dan ooit. De Cirkel draait om innovatie en nieuwe toepassingen van techniek; van nuttige projecten om kidnapping terug te dringen, tot een megalomaan project om alle zandkorrels in de Sahara te tellen. Het kantorencomplex wordt ‘de campus’ genoemd, en alle werknemers van De Cirkel doen daar meer dan werken; elke dag wordt er wel iets boeiends georganiseerd en het is niet meer dan normaal dat je op de campus blijft slapen. Haast iedereen in de wereld heeft een TruYou account en haast iedereen wil bij De Cirkel werken. Dus als Annie van haar connecties gebruikt maakt om Mae een functie te geven op de klantenservice van De Cirkel, is Mae dolgelukkig. Haar eerste week gaat in een roes voorbij. Bij De Cirkel werken alleen maar aardige en fascinerende mensen, ze leert elke dag iets nieuws en haar werk is boeiend....read more
18-11-2013 | ... en alles
Een nog redelijk onbekend genre in de Nederlandse literatuur is de science fiction streekroman. Gelukkig heeft Marten Mantel besloten dit genre op de kaart te zetten en schreef hij het hilarische boek Invasie op het eiland waar Texel bezocht wordt door buitenaardse wezens. Het is een doodnormale ochtend in juni op Texel. Vincent wordt naast zijn vervelende vrouw Marieke wakker – uitgehongerd, want hij moet van haar op dieet zodat hij er goed uitziet op de huwelijksdag van zijn zus, Angelique. Een eindje verderop maakt Angelique zich klaar voor de mooiste dag van haar leven, en ze verheugt zich erop om haar aanstaande man, Marcel, in de kerk te zien. Wat Vincent, Marieke en Angelique echter niet door hebben, is dat nog een eindje verderop generaal Betty Boonzaaijer in een weiland staat. Er knaagt en schaap aan haar broekspijp en ze vervloekt de grijs-roze kubus die voor haar in het weiland is geland. Eigenlijk was vandaag haar vrije dag, maar uitgerekend vandaag leek het een stel buitenaardse wezens leuk om een invasie op Texel te organiseren. Als de deur van de kubus opengaat, komt er een reusachtig wormachtig wezen naar buiten, en Betty doet wat iedere verstandige generaal doet; ze schiet het vreemde wezen dood. Prompt landen er nog meer kubussen, en is heel Texel bezaaid met aliens die als doel hebben om het hele eiland te slopen. Gebouwen worden verwoest en in de brand gestoken, en her en der worden mensen met een hap door de wezens opgeslokt. De inwoners van Den Burg doen wat iedereen doet tijdens een invasie; ze rennen als kippen zonder koppen heen en weer. Iedereen...read more
05-11-2013 | ... en alles
Iedereen die wel eens op National Geographic heeft gezien hoe een groep orka’s een zeehond aan stukken scheurt, weet twee dingen; orka’s kunnen geweldig goed samenwerken en het zijn geen beesten om mee te spotten. Toch zijn er verspreid over de wereld verschillende parken waar orka’s in gevangenschap worden gehouden en kunstjes voor het publiek doen. Bij deze shows zijn meerdere keren doden en gewonden gevallen, maar de grootste slachtoffers zijn de orka’s zelf. Documentairemaakster Gabriela Cowperthwaite heeft voor de documentaire Blackfish uitgebreid onderzoek gedaan en laat het schokkende verhaal van de moordende orka Tilikum door verschillende mensen vertellen. Door ex-medewerkers van SeaWorld en Sealand, maar ook door een van de mannen die bij de eerste orkavangsten aanwezig was, waarbij jonge orka’s op hartverscheurende wijze van hun moeders werden gescheiden. Een van deze orka’s was een jong mannetje, en bijzonder groot voor zijn leeftijd. Hij werd Tilikum genoemd en kwam terecht in Sealand, een klein park aan de westkust van Canada. Samen met twee kleinere vrouwtjes werd hij hier in een bassin gehouden dat veel te klein voor deze dieren was. In 1991 valt orkatrainer Keltie Byrne in het water en de drie orka’s vallen haar aan. Keltie overleeft de aanval niet en Sealand moet haar deuren sluiten. Dit leek een mooi moment om Tilikum zijn vrijheid weer terug te geven, maar SeaWorld heeft grof geld over voor deze enorme orka. Dus verhuist Tilikum naar Florida. Zijn behuizing in SeaWorld is iets groter, maar alsnog veel te klein voor de orka die inmiddels bijna zeven meter lang is. En net als in Sealand, wordt hij geregeld aangevallen door de vrouwtjes in...read more
