04-11-2013 | ... en alles
Steffie is net afgestudeerd in het Griekse en Romeinse krijgswezen, als ze besluit om als pianostemmer te gaan werken. Niet alleen vanwege haar voorliefde voor piano’s, maar meer omdat ze weet dat ze in haar expertise voorlopig geen werk krijgt. Al blijkt al snel dat het niet haar toekomst is waar Steffie zich druk om moet maken, maar haar verleden. De ondertitel van Wolfskwint is De geschiedenis van een gestoord gezin. Een geschiedenis waar Steffie liever niet bij stil staat. Als Steffie drie jaar oud is, gooit haar moeder een suikerpot in het gezicht van haar vader, en wordt ze door de politie afgevoerd naar het gesticht. Dit is de oudste herinnering die Steffie aan haar moeder heeft. Haar moeder blijft in het gesticht, en de spaarzame keren dat ze naar huis komt, hopen Steffie, haar broertje, zusje en vader dat ze zo snel mogelijk weer weggaat. Tegen de tijd dat Steffie als pianostemmer aan het werk gaat, heeft ze haar moeder min of meer uit haar leven weten te verbannen. Ze denkt nooit meer aan haar en ze negeert de wanhopige schreeuwen om aandacht van haar moeder. Tot ze bij iemand thuis een piano aan het stemmen is, en er plots een gestoorde man op haar af komt rennen. Steffie pakt haar spullen en gaat naar huis. Dit kleine incident blijkt het eerste te zijn in een reeks gebeurtenissen, die haar dwingen om met andere ogen naar het verleden te kijken. Was haar moeder wel echt zo gek? Waarom bleef ze in het gesticht wonen en kwam ze nooit naar huis? En wat was precies de rol van haar vader in...read more
04-11-2013 | ... en alles
Vriendlief stelde me laatst voor de enorme uitdaging om een maand lang geen Facebook te gebruiken. Hoe ik het zo ver had laten komen? Het gebeurt nogal eens dat hij tegen me praat, en dat zijn verhaal volledig langs me heen gaat, omdat ik te druk ben met Facebooken… Best erg inderdaad, dus de hoogste tijd om daar wat aan te veranderen! Volledig afkicken gaat me wat ver, maar het kan zeker geen kwaad om hier en daar wat te socialminderen. Hoe ik dat doe? Simpel. 1. Las twee momenten op de dag in waarop je social media checkt. Ik merkte de laatste tijd dat ik op elk moment dat ik me ook maar even verveelde – tijdens tv-reclames, het wachten op de bus en ja, ook op de wc – meteen mijn mobiel erbij pakte. En maar vernieuwen die pagina. Want stel je voor dat ik iets mis. Inmiddels heb ik die momenten beperkt tot twee keer per dag: aan het begin en aan het eind van de dag: als ik met de trein naar stage reis en op de weg terug. Makkelijker kan niet. Want in dat kwartier dat de reis duurt kun je toch niet veel. Tegen de tijd dat je zo in je boek opgaat dat je eigenlijk niet wilt stoppen met lezen, moet je er alweer uit. Dan maar Facebooken! 2. Zet Facebook-chat offline. Het scheelt al een hele hoop als je de chat op Facebook op standje ‘offline’ zet. Zo zien mensen je namelijk niet staan bij hun online contacten en komen ze ook niet op het idee om je aan te spreken. En...read more
14-10-2013 | ... en alles
Het debuut van Paul Harding, Kwikzilver is overladen met prestigieuze prijzen, waaronder de Pulitzer Prize. Hooggespannen verwachtingen dus voor Enon, waarin een vader de dood van zijn dochter niet kan verwerken. Charlie Crosby (achterkleinzoon van Howard Crosby uit Kwikzilver) is getrouwd met Sue en de trotse vader van Kate. Ze wonen met zijn drieën in een oud huisje in Enon, een klein dorpje waar zijn familie al generaties lang woont. Ook al is Charlie is schilder, klusjesman en hovenier niet echt een maatschappelijk succes, hij is gelukkig. Tot Kate op dertienjarige leeftijd een auto-ongeluk krijgt en ter plekke overlijdt. Charlie ziet zijn hele leven instorten, helemaal als nog geen twee weken later zijn huwelijk ook over is. Niet omdat Sue een harteloos secreet is, maar omdat Kate hun bindende factor was en Charlie Sue wegjaagt. Van het een op het andere moment is Charlie alleen. Vlak voordat Sue vertrekt, slaat hij zijn hand kapot tegen de muur. Zijn hand is gebroken en hij krijgt pijnstillers. Al snel komt Charlie erachter dat het heel erg lekker is om pijnstillers met alcohol te mixen en zo komt hij enigszins zijn dagen door. Overdag slaapt hij zijn roes uit, ’s nachts zwerft hij door Enon. Hij zit vaak op het kerkhof, niet alleen bij het graf van Kate, maar ook bij dat van zijn ouders en grootouders. Hij zwerft door de bossen, langs het meer, ziet plekken waar hij als kind heeft gelopen en waar hij met Kate is geweest. De dokter weigert hem nog langer pijnstillers voor te schrijven, omdat ze bang is dat hij verslaafd raakt. Maar ze is te laat, Charlie is al...read more
09-10-2013 | ... en alles
Afgelopen weekend werd ik vijfentwintig. Een noemenswaardige leeftijd, vind ik zelf. Wanneer je klein bent, wil je graag ouder zijn. Toen ik twaalf was, kon ik niet wachten tot ik dertien werd. Want dertien klonk véél volwassener. Zodra je iets ouder wordt, wil je echter ineens alleen nog maar terug naar je jongere jaren. Tweeëntwintig, dat vond ik een prima leeftijd, waarom kon dat niet gewoon iets langer duren? Nu ik vijfentwintig ben geworden heb ik dat een beetje losgelaten. Want vijfentwintig is een mooie leeftijd en ouder worden is niet erg. Ouder worden. Mensen hebben er ontzettend veel moeite mee. Weer een jaar erbij, weer een stapje verder richting de dertig. De veertig. De vijftig of de zestig. Maar wat is er nu eigenlijk zo erg aan ouder worden? Met ieder jaar dat je erbij krijgt, krijg je er (als het goed is) ook een flinke dosis wijsheid bij. Of ervaring in ieder geval. Je hebt geleerd van de dingen die je in je vorige levensjaar hebt meegemaakt. Dingen die je vormen. Je persoonlijkheid blijft, in ieder geval voor een lange tijd, in beweging. Ik merk dat aan mezelf net zo goed als aan de mensen om me heen. Door de jaren heen verander je. Een bepaalde basis aan karakteristieke eigenschappen heeft iedereen, maar met de jaren ben je je persoonlijkheid eigenlijk aan het ‘finetunen’. De minder goede eigenschappen worden onder handen genomen, gematigd en gestuurd. Zo merk ik dat ik in de afgelopen jaren minder verlegen ben geworden, meer voor mezelf opkom en probeer mijn angsten te overwinnen. Of in ieder geval terug te dringen tot normale...read more
11-09-2013 | ... en alles
Nu in handige meeneemverpakking is geen boek dat je in een ruk van kaft tot kaft uitleest. Met dit boek kun je niet rustig achterover zitten, Ted van Lieshout heeft namelijk voor een bijzondere vorm gekozen, waarbij de lezer zelf het werk moet doen. Om verwarring te voorkomen, opent Ted van Lieshout met een uitgebreid voorwoord. Hierin legt hij uit dat een boodschappenlijstje ook een verhaal kan zijn (als iemand beschuit en muisjes koopt, is het immers vrij makkelijk om te concluderen dat er een kindje is geboren), maar alle overbodige woorden zijn geschrapt. Of om Van Lieshout zelf te citeren; “In dit boek heb ik de uiterlijkheden waaraan je een tekst herkent geschrapt om te komen tot de essentie van de woorden die er staan. De lezer kan zich niet vasthouden aan de kenmerken van een boodschappenlijstje of een brief met Besteerboven, maar moet lézen om erachter te komen wat voor tekst het eigenlijk is.” Klinkt verwarrend, is het niet. De rest van het boek bestaat uit het op het oog onherkenbare teksten. Van een hele pagina, een paar regels, of een foto. Maar als je leest, zie je heel duidelijk wat de tekst precies is. Veel brieven; mooie brieven, grappige brieven of indrukwekkende brieven. Mijn favoriete brief is die van een moeder aan haar kinderen, waarin ze uitlegt dat papa nu met ‘tante Karin’ gaat samenwonen, en dat de kinderen haar prima mama mogen noemen. Ook legt ze uit dat de kinderen tante Karin best ‘mama’ mogen noemen, als ze dat willen. Je gunt haast elk kind zo’n scheiding toe. Niet van alle teksten krijg je een warm gevoel....read more
19-08-2013 | ... en alles
Kwaad daglicht was een behoorlijk intense leeservaring. Ik heb me haast drie uur lang amper bewogen, het enige wat ik deed was pagina’s omslaan. Het verhaal greep me zo erg, dat ik me niet los kon rukken van de pagina’s om even op te staan en iets anders te doen. Kwaad daglicht is een van de beste Nederlandse romans die ik dit jaar gelezen heb. Net als veel andere tieners, heeft Lena het niet makkelijk. Haar ouders – die ze Marijke en Ivo noemt, niet papa en mama – zijn gescheiden, ze wordt door een groep jongens lastig gevallen en ze is als enige meisje in haar klas nog niet ongesteld. Maar Lena heeft iets wat bijna niemand anders heeft; ze kan engelen zien. De engelen die haar steunen, zijn door god gezonden om haar te helpen en ze ziet ze op de meest vreemde momenten. Maar ze maakt zich geen zorgen, want Marijke werkt als paranormaal genezer en zodoende weet Lena dat er meer is tussen hemel en aarde. Haar engelen beschermen haar en geven haar kracht. Toch praat ze er niet met iedereen over. Haar beste vriendinnen weten niet eens precies wat voor werk Marijke doet, en Ivo heeft het te druk met zijn werk en zijn nieuwe vriendinnen. Dus heeft Lena eigenlijk niemand die haar echt steunt, behalve haar engelen. Een tijdje gaat het goed. Tot Marijke opeens verdwijnt en Lena op zoek gaat naar haar moeder. Vanaf dat moment neemt het boek een wel heel spannende wending en na het lezen van de laatste pagina, blijf je vol verbijstering achter. Eigenlijk is Kwaad daglicht een...read more
