03-02-2014 | ... en alles
Het is crisis. Al jaren. Iedere Nederlander moet de broekriem aantrekken, en na het zuur komt het zoet. Als je de media moet geloven, zijn het ellendige tijden. Maar niets is minder waar. Nederland is nog altijd een welvarend land, en wij horen bij de gelukkigste mensen op aarde. In dit alleraardigste boekje schrijft Vloemans over geld, groei en geluk in tijden van crisis. Alles went, ook geluk Want ook al zijn wij Nederlanders pessimistisch ingesteld, we hebben het toch behoorlijk goed, ondanks alles. In zijn boek legt Pepijn Vloemans heel duidelijk uit waarom dit zo is; om een fractie gelukkiger te worden, moet ons inkomen verdubbelen. En dat geluk is helaas zelden langdurig, want alles went. De dromen en beloftes van bezit Vloemans legt dit uit met een aantal heel simpele voorbeelden en daardoor begrijp je direct wat consumentisme drijft. Niet het bezitten van spullen maakt ons gelukkig, maar het dromen over het bezit en de belofte die aan het bezit kleeft. Zo spaarde hij als klein jongetje een jaar lang al zijn geld om zijn liefste wens te kunnen kopen: een duur horloge met een hoogtemeter. Toen hij eindelijk zijn felbegeerde horloge kon kopen, was hij dolgelukkig. Maar dat geluk slijt, al snel was het horloge niet bijzonder meer en niet heel veel later was het eigenlijk maar een groot en kinderachtig ding. Ontsnappen uit het alledaagse Deze stadia van geluk in relatie tot bezit, maken we allemaal mee. We dromen over die ene auto, dat mooie jurkje of een nieuwe keuken. Niet zozeer vanwege het bezit, maar vanwege de belofte. Het horloge met hoogtemeter van de...read more
28-01-2014 | ... en alles
Facebook bepaalt welke berichten van je vrienden je ziet en welke niet. Je ziet lang niet alles, en dat is waarschijnlijk maar goed ook. Want het internet is bezaaid met Like-buttons en als je alles wat je vrienden geliket hebben zou tegenkomen in je tijdlijn zie je zo veel dat je niet interesseert dat je gillend weg zou rennen. Facebook filtert de informatie die onze vrienden posten zodanig dat gemiddeld slechts 16% van onze vrienden een bericht zien. Dus: als wij vrienden zijn en ik like iets dan verschijnt dat niet per definitie in jouw tijdlijn. In deze gevallen is de kans groter dat jij mijn bericht ziet: – Als jij niet veel vrienden hebt – Als meer van je vrienden mijn bericht geliket hebben – Of als überhaupt heel veel mensen het geliket hebben – Of als jij heel vaak mijn berichten liket Facebook weet: hoe meer van jouw contactpersonen iets leuk vinden, hoe groter de kans dat jij het ook leuk vindt. Dit verklaart waarom je timeline soms bezaaid is met babyfoto’s: die zijn nu eenmaal erg populair. Er zijn mensen die dit kwalijk vinden: niet jijzelf maar Facebook bepaalt wat je te zien krijgt. Gek eigenlijk dat we dit vervelend vinden, want dit is precies wat Google al meer dan tien jaar voor ons doet via hun PageRank-algoritme: hoe populairder iets is, hoe groter de kans dat jij het te zien krijgt in je resultatenlijst. Het grote verschil met Facebook is echter dat we naar Google gaan om relevante informatie te vinden – niet om álle informatie te zien. Als jij wilt weten wat PageRank is dan google je de term...read more
27-01-2014 | ... en alles
Op de kaft van mijn exemplaar van Silo staat heel groot dat The Sunday Times dit boek “de opvolger van The Hunger Games” vindt. Nu heb ik de drie boeken uit de Hunger Games reeks van Suzanne Collins verslonden, dus waren mijn verwachtingen voor deze postapocalyptische thriller erg hoog… Het verhaal De lucht op aarde is zo giftig, dat een grote groep mensen in een enorme ondergrondse silo woont en nooit buiten komt. Het is een vrij vredige gemeenschap, en iedereen houdt zich aan de strenge wetten die er gelden. Alle meisjes krijgen een implantaat dat ze onvruchtbaar maakt, en pas als je een goedgekeurde relatie hebt én de loterij wint, mag je voor nageslacht zorgen. De ruimte in de silo is immers beperkt, dus het is belangrijk dat iedereen zich aan deze regels houdt. En over het algemeen doet iedereen dit ook. Haast iedereen heeft werk, en iedereen draagt zijn steentje bij aan het succesvolle voortbestaan van de silo. En om de toekomst van de maatschappij en de silo te beschermen, zijn sommige dingen ten strengste verboden. Praten over de wereld buiten de silo bijvoorbeeld. Of praten over de grote opstand die een paar generaties geleden is geweest. Als je een van deze regels breekt, is de straf dodelijk; je wordt ‘op schoonmaak’ gestuurd. Aan de buitenkant van de silo hangen camera’s, waarmee de omgeving in de gaten gehouden kan worden. Maar die camera’s worden vies en moeten dus schoongemaakt worden. Helaas is de atmosfeer buiten zo giftig, dat je na het schoonmaken haast direct dood neervalt. De schok is dan ook groot als de succesvolle en geliefde sheriff Holston...read more
24-01-2014 | ... en alles
Onlangs was in het nieuws dat 39% van de Nederlanders aan binge-watching doet. Binge-watchers kijken series. En dan niet als er toevallig eentje op televisie is. Een binge-watcher heeft complete series in huis en kijkt gemiddeld drie uur achter elkaar. Zelf doe ik er ook enorm aan en weet hoe verslavend het is. Maar, zo hou je het nog enigszins onder controle. Gevaar Het gevaar van binge-watching is uiteraard de verslavende werking. Je begint met de pilot aflevering van een nieuwe serie. Die is er om de personages, en hun relaties tot elkaar, te leren kennen. Bij de eerste aflevering kom je al snel in het verhaal. En bij de tweede aflevering is het hek eigenlijk al van de dam. Dan begint de fijne ellende en zit je voor je het weet vier uur verwikkeld in spanning, onopgeloste zaken, intriges, of waar de serie dan ook maar over gaat. En vergeet je dus mooi andere dingen te doen. Zoals sporten bijvoorbeeld. Of koken. Afspraken Maak daarom afspraken met jezelf omtrent jouw kijkgedrag. Stel een tijdslimiet in. Of hou je aan een aantal afleveringen per dag. Maar natuurlijk wel rekening houdend met de duur van een aflevering. Want vijf afleveringen van een half uur, is echt een andere afspraak dan vijf afleveringen van vijftig minuten. Als een serie vijf seizoenen heeft met zes afleveringen van drie kwartier per seizoen, lijkt dit voor een leek op seriegebied heel veel. Het is ook best veel. Maar geloof mij, bij een beetje echte binge-watcher is het eerste seizoen binnen een dag of twee al op. En de complete dvd-box is vaak binnen een...read more
22-01-2014 | ... en alles
Nederlands is een knap lastige taal, en ik ken maar weinig mensen die nooit een taalfout maken. Het is helemaal niet erg om soms iets verkeerd te spellen of onjuist te vervoegen, maar als je een beetje intelligent over wilt komen, is het verstandig om de volgende taalbloopers te allen tijde te vermijden. 1. Is of eens? Kom is hier. Werk is door. Hij is gek. De eerste twee zinnen kunnen taalliefhebbers fysiek pijn doen. In spreektaal klinkt het woord ‘eens’ een beetje als ‘is’, en wordt dus ook steeds vaker zo geschreven. Deze fout is begrijpelijk, maar wel een die je zo min mogelijk moet maken. Als je het verschil tussen ‘is’ en ‘eens’ niet begrijpt, maak je niet echt een goede indruk, het komt slordig en onverzorgd over. Voel je alsjeblieft niet aangevallen, ik ga nu kort uitleggen hoe je deze twee uit elkaar kunt houden! Is komt van het werkwoord zijn. Wij zijn leuk, hij is leuk. Eens betekent ‘een keer’ of ‘ooit’. Daarom schrijf je dus ‘kom eens hier’ en ‘ik heb eens met een vrouw gezoend’. Vind je ‘eens’ te lang om te tikken? Gebruik dan een van de volgende alternatieven; es, ‘ns of als je heel lui bent; ns, maar nooit ‘is’. 2. Na of naar? Gaan jullie nog na de stad? Hij ging na haar toe Jullie zijn naar mij aan de beurt Twee woorden die erg op elkaar lijken, maar niet inwisselbaar zijn. ‘Naar’ gebruik je als je ergens heen gaat; naar de stad, naar huis, naar de maan. (Let op, naar heeft nog een tweede betekenis, onaangenaam, vervelend of rot. ‘Wat een naar artikel!’)...read more
20-01-2014 | ... en alles
De Kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren is het ‘normaalste’ boek van Haruki Murakami tot nu toe. Geen verdwijnende olifanten, geen eenhoornschedels, geen vrouwen die in een seconde grijs haar kregen en in de wereld van Tsukuru staan er geen twee manen aan de hemel. Toch is dit ‘gewone’ verhaal over een man die op zoek is naar liefde een magisch verhaal. Direct met de openingszin wordt de toon voor het hele verhaal gezet; “Vanaf juli van zijn tweede jaar aan de universiteit tot januari van het jaar daarop was er geen moment van zijn leven dat Tsukuru Tazaki niet aan de dood dacht.” Het lijkt een dramatische opening, maar als je verder leest, begrijp je Tsukuru. Niets aan zijn leven is echt bijzonder. Hij heeft geen speciale talenten, geen knap of opvallend uiterlijk en hij doet alles zoals het hoort. Het enige wat hem bijzonder maakte, waren zijn vrienden. En in juli van het tweede jaar aan de universiteit, wilden ze plots niets meer met hem te maken hebben. Op vrij beleefde toon kreeg hij te horen dat alle vier zijn vrienden geen contact meer met hem wensten te hebben. Zomaar. Uit het niets. Zonder reden. En omdat Tsukuru een keurige jongen is, zegt hij ‘okay’ en laat hij ze met rust. Als zo’n bijzondere vriendschap zo bruut tot een einde komt, doet dat pijn. Tsukuru piekert zich suf, maar hij kan er maar niet achter komen waarom ze opeens allemaal niets met hem te maken willen hebben. Het zal wel komen doordat hij de minst bijzondere is van de groep. De kleurloze. Zowel de twee jongens, Kei Akamatsu...read more
