15-04-2014 | ... en alles
Vorig jaar stond mijn wall vol met felicitaties van mensen waarvan ik niet meer wist dat ik ze als facebookvriend had. Ze schreven dingen als: “Gefeliciteerd! Maak er een mooie dag van!” Terwijl ik, voor zo ver zij wisten, net zo goed twee maanden geleden door een tram overreden had kunnen zijn. Ik voelde me het afgelopen jaar dan ook vaak verplicht om hen ook te feliciteren, wanneer ik op Facebook zag dat zij jarig waren. Zij hadden mij ten slotte ook gefeliciteerd en het is nu eenmaal vrij onsympathiek om iemands verjaardag te negeren, zelfs al weten de jarigen niet dat jij hen negeert. Het experiment Hoe dan ook hadden we elkaar nooit gefeliciteerd als ons oog niet toevallig op die Facebookmelding gevallen was. In het tijdperk van de verjaardagskaarten hadden wij niet op elkaars verjaardagskalender gestaan (die de meeste mensen graag ophangen op het toilet, zodat je weet dat je kaart is verstuurd nadat een toiletbezoek tante Sjaan eraan herinnerde dat je jarig was). Ik vond de felicitaties daarom niet oprecht en besloot mijn geboortedatum onzichtbaar te maken om overal vanaf te zijn. En toen was ik, vanzelfsprekend precies een jaar later, weer jarig. Het was een doodnormale maandag, met verder niets geks in de zin. Ik kreeg van drie vrienden een appje waarin ze mij een vrolijke dag toewensten. Eén vriendin belde mij op. En verder bleef het stil… De reacties Tot 14:23 uur, toen een goede vriendin een berichtje op mijn wall plaatste: “Wat sneaky van jou, een beetje je je verjaardag veranderen hè… van harte gefeliciteerd!” En gelijk daarna een sms’je: “Uh sorry dat...read more
26-03-2014 | ... en alles
Eigenlijk heeft de dood geen plek in onze moderne Westerse maatschappij. We hebben het veel te druk met anti-aging en ten volle te leven, om stil te staan bij de dood. Ergens ook logisch, want er is niets leuks aan sterven. Maar als je er nou wél eens over gaat praten, kunnen je een hoop vervelende verrassingen bespaard blijven. 1. Door het bespreekbaar te maken wordt de dood minder eng Juist doordat we niet over de dood praten, blijft het een abstract en ‘eng’ iets. Onbekend maakt onbemind, dus door vaker over de dood te praten, raak je er meer vertrouwd mee. Deze gesprekken hoeven niet eens heel dramatisch te zijn, (als ik nadenk over de dood van mijn geliefde, word ik al snel een zielig hoopje mens) je kunt ook op een open en nieuwsgierige manier praten over de dood en alles wat erbij komt kijken. Is er een sterfgeval in je omgeving die jou niet persoonlijk raakt? Sta open voor de mensen die wel rouwen en luister naar hun verhalen. Iedereen rouwt op zijn/haar eigen manier, maar zo ontdek je wel alvast een beetje wat je te wachten staat. Want vergis je niet, afscheid nemen is niet alleen loodzwaar en pijnlijk, maar kan ook heel mooi zijn. Zo heb ik ondanks mijn continue gesnotter en dikke rode ogen genoten van het afscheid van mijn oom. We zaten het hele weekend met de familie in zijn huis, tussen zijn spullen. Niet alleen werden er praktische zaken geregeld en herinneringen opgehaald, er werd ook hysterisch gehuild, gelachen en hardop gevloekt. Was ik zaterdagochtend nog compleet overstuur, boos en bang, zondagavond was...read more
18-03-2014 | ... en alles
Brood is dood en superfoods zijn de nieuwe way of life! En superfoods zouden geen ware superfoods zijn als ze geen voedsel zijn waarvan je oma nog nooit gehoord had. Denk aan goji bessen en chiazaad. Van de eerste word je 120 en van chiazaad gaan je hersenen beter werken. De voedingsstoffen zijn zeer geconcentreerd: je eet weinig, maar krijgt meer. Maar wat is nou de zin en onzin van superfoods? Het enthousiasme Goed, die goji bessen smaken nog het meest naar stofzuigerzakken, of naar zoals je denkt dat stofzuigerzakken zouden smaken, mocht je er een hap van nemen. Chiazaad ziet er uit als iets wat je je kanarie nog niet te eten zou geven en het kost nog klauwen met geld ook. Maar: dan heb je ook wat. Een superfood! Het woord super verblindt je en voorkomt dat je je zorgen maakt om je portemonnee of jezelf kritische, doch logische vragen stelt (Zoals: is het wenselijk om 120 te worden? Wat is er mis met de huidige werking van mijn hersenen en hoe ga ik me gedragen als ze nog ‘beter’ gaan werken? Hoe kon mijn oma eigenlijk zo gezond oud worden op vooral brood met kaas?). De verwarring Totdat het Voedingscentrum opeens stelt dat het allemaal onzin is. Als je maar gevarieerd eet, dan word je heus ook wel 120. Sowieso brengen de beweringen van dit centrum mij vaak in opperste verwarring. Heb ik net geleerd dat brood dood is, kom ik erachter dat het door hen wordt aanbevolen als ware het een superfood. Weet ik net iedereen die mij melk probeert op te dringen uit te leggen dat dat helemaal...read more
16-03-2014 | ... en alles
9.00: “Hoi! Ik ben Sanne! Jij bent…? Ah ja, welkom. Wanneer ben je hier begonnen?” 12.00: “Uhm…jij? Ga je ook mee lunchen?” Shit, shit, shit! Wat zei ze nou? Lucy? Linda? Dit gebeurde mij vaak. Heel vaak. Ben ik dan echt zo egoïstisch? Ongeïnteresseerd, met mijn gedachten bij de eerst uitgesproken letter alweer bij het avondeten? Even twijfelde ik aan mijn eigen sociale ik. Tot ik er achter kwam dat alle anderen aan dezelfde kwaal lijden, maar het slechts beter verbloemen: 1. De andere-bekende-methode: “Hoe heet jij? Sandra toch? Oh, Sanne. Ah, ja, nee, dat komt omdat mijn buurmeisje Sandra heet, dus dat zit dan meer in mijn systeem he, haha, njoah…” 2. De ik-begin-gewoon-een-complimenteus-gesprek-methode: “Heeeeee, jij, met je leuke jasje! Ja duh, natuurlijk bedoel ik jou! Jij hebt altijd van die leuke dingen aan, daar herken ik je aan! Ik zei net nog tegen Ger, kijk daar heb je d’r weer, met zo’n topoutfit! Hoe is het met je?” 3. De ik-herhaal-je-naam-tien-keer-methode: “Sa….? Susanne? Sanne. Sannnneeee…Sanne, Sanne, Sanne. Goh, mooie naam. Sanne, Sanne. Nog steeds in de top tien van populairste baby namen he? Jaja, leuk hoor. Die onthoud ik wel.” Ik heb ze onthouden, deze methoden, ik heb ze geanalyseerd en pas ze toe. Alle drie. En het werkt, ik ben de Social Queen op elke Zure Borrel. Althans, dat lijkt zo. Want ik ben inderdaad niet geïnteresseerd in de achternicht van ome Jan op de verjaardag van tante Connie. Of in de collega van twaalf hoog waarmee ik op de lift wacht en die ik verder nooit meer zal zien omdat ik er nog 1300 anderen van...read more
18-02-2014 | ... en alles
Eerder recenseerde ik van Wanda Bommer Engel en Panorama West. Beide boeken kregen van mij de maximale score, vijf van de vijf roze kogels. Mijn verwachtingen voor De bijvangst waren dan ook hooggespannen. Maakt Bommer de belofte waar en levert ze met De bijvangstwederom een must read af? Het verhaal Actrice Louise Bergmans heeft het getroffen. Ook al is ze de veertig gepasseerd, ze is nog altijd beeldschoon en heeft voldoende werk en aandacht. Na haar scheiding bleef ze niet lang alleen, ze heeft nu een relatie met de personal trainer Tim, die een stuk jonger is dan zij. Enige smetje op haar vlekkeloze bestaan is haar norse puberdochter Merel, van bijna vijftien. Merel vindt het echt verschrikkelijk dat ze met haar moeder en Tim mee moet op vakantie, helemaal als haar vervelende moeder voorkomt dat Merel wordt ontmaagd door de knappe Italiaanse Nicola. Mokkend verschuilt ze zich op de achterbank van de Jaguar van Tim, en weigert ook maar een woord te zeggen als ze naar hun volgende vakantiebestemming rijden, een grote villa waar ze met vrienden van Tim zullen verblijven. Onderweg naar de villa stoppen ze bij een benzinepomp, en lopen Louise en Tim naar de winkel. Tim laat de sleutels in de auto, zodat Merel muziek kan blijven luisteren. Autodief Titus ziet een dure Jaguar staan, met de sleutels nog in het contact, en besluit de auto mee te nemen, zonder door te hebben dat er onder de hoop doeken op de achterbank een pubermeisje ligt. De opbouw Wanda Bommer heeft ervoor gekozen om het verhaal afwisselend te vertellen vanuit de perspectieven van Louise, Merel en Titus. Een slimme keuze, want hierdoor...read more
03-02-2014 | ... en alles
Net als in de echte sociale wereld, zijn er op Facebook dingen die je gewoon niet doet, omdat de groep je anders uitkotst. Op Facebook heb je sociale uitsluiting alleen minder snel door dan in real life, omdat je immers geen melding krijgt wanneer iemand je blokt of van de goede-vrienden-lijst afgooit. Dus hoe weet je of je de ergernis van anderen op je hals haalt? Wanneer je je schuldig maakt aan een van onderstaande gedragingen, kun je er zeker van zijn dat er Facebookvrienden zijn die zich aan je ergeren en je op termijn bannen uit hun vriendenkring. 1. Klaagzang Je werk is stom, je baas een gemenerik, je man altijd van huis, je kleren telkens weer een maat te klein en nieuwe kleren te duur… Oké, we snappen het. Je hebt een Heel Zwaar Leven. Eet vooral veel chocola en bekijk even dit liedje van Brigitte Kaandorp. En besef vervolgens dat jouw leven vergeleken bij haar Zware Leven best wel mee valt. En al helemaal niet zo erg is dat je er anderen mee wilt lastigvallen. 2.Nietszeggende inspirerend bedoelde levensquotes “The ones who are willing to do anything for you are the ones who love you truly.” “Go for whatever makes you happy.” “Als mensen je omlaag proberen te halen, wees er trots op… het bewijst alleen dat je boven hen staat!!!” Wow. Ware eyeopenertjes hoor. En ik al die tijd maar denken dat degenen die niets voor mij willen doen het meest van mij houden, dat ik beter kan gaan voor dat wat me miserabel laat voelen en dat één (1!) uitroepteken in principe genoeg is om je...read more
