Brood is dood en superfoods zijn de nieuwe way of life! En superfoods zouden geen ware superfoods zijn als ze geen voedsel zijn waarvan je oma nog nooit gehoord had. Denk aan goji bessen en chiazaad. Van de eerste word je 120 en van chiazaad gaan je hersenen beter werken. De voedingsstoffen zijn zeer geconcentreerd: je eet weinig, maar krijgt meer. Maar wat is nou de zin en onzin van superfoods?
Het enthousiasme
Goed, die goji bessen smaken nog het meest naar stofzuigerzakken, of naar zoals je denkt dat stofzuigerzakken zouden smaken, mocht je er een hap van nemen. Chiazaad ziet er uit als iets wat je je kanarie nog niet te eten zou geven en het kost nog klauwen met geld ook.
Maar: dan heb je ook wat. Een superfood! Het woord super verblindt je en voorkomt dat je je zorgen maakt om je portemonnee of jezelf kritische, doch logische vragen stelt (Zoals: is het wenselijk om 120 te worden? Wat is er mis met de huidige werking van mijn hersenen en hoe ga ik me gedragen als ze nog ‘beter’ gaan werken? Hoe kon mijn oma eigenlijk zo gezond oud worden op vooral brood met kaas?).
De verwarring
Totdat het Voedingscentrum opeens stelt dat het allemaal onzin is. Als je maar gevarieerd eet, dan word je heus ook wel 120.
Sowieso brengen de beweringen van dit centrum mij vaak in opperste verwarring. Heb ik net geleerd dat brood dood is, kom ik erachter dat het door hen wordt aanbevolen als ware het een superfood. Weet ik net iedereen die mij melk probeert op te dringen uit te leggen dat dat helemaal niet zo goed voor je is, blijkt het Voedingscentrum een dagelijkse portie aan te bevelen.
En probeer ik te checken wat ik ooit over fruit eten gehoord heb, dat je het niet in combinatiemet andere waren moet eten omdat je dan de vitaminen niet goed opneemt, beweert het Voedingscentrum het tegenovergestelde.
Het Voedingscentrum is niet de enige die me verwarring bezorgt. Sinds ik me erin ben gaan verdiepen wat ik eigenlijk het beste kan eten en wanneer, duizelt het me van de tegengestelde beweringen. (Maar het ergste is nog dat ik sindsdien alleen maar dikker ben geworden.)
Na die uitspraak van het Voedingscentrum, zag ik helemaal door de bomen het bos niet meer. Moest ik nou wel of geen chiazaad door de yoghurt (of is kwark beter?) heen scheppen, moest ik nou meer boterhammen gaan eten of juist minder? En wanneer moet je fruit eten en hoe weet je of er niet teveel gif in zit?
De oplossing
Uiteindelijk heb ik besloten die beweringen over eten maar te laten voor wat ze zijn en weer op mijn gezond verstand te gaan vertrouwen. Niet te veel suiker, niet teveel vet en lekker veel groente en fruit. En een vezelshotje op z’n tijd, om toiletbezoek wat te vergemakkelijken. Goji bessen koop ik niet meer. Niet omdat het voedingscentrum mij overtuigd heeft, maar omdat ik ze niet te eten vind. Ik leef nu eenmaal liever wat korter dan dat ik 120 jaar goji bessen zou moeten eten.
