18-06-2014 | ... en alles
Eerder dit jaar overleed bestsellerauteur Sue Townsend, die ik dankzij de Adrian Mole reeks heb leren kennen en in mijn hart heb gesloten. In 2012 schreef ze The woman who went to bed for a year, een hilarische roman die nu eindelijk in het Nederlands is verschenen. Maar zijn de typisch Britse grappen van Sue in het Nederlands net zo sterk? Lees het in deze recensie! Uitgemoederd Op de dag dat de briljante tweeling Brian en Brianne uit huis gaan om te gaan studeren, beseft Eva niet alleen dat ze compleet uitgemoederd is, maar ook even helemaal klaar met leven. Het is niet zo zeer dat ze dood wil, ze is er “gewoon” klaar mee om voor iedereen te zorgen en altijd maar dingen te moeten. Dus gaat ze in bed liggen. Met haar kleren nog aan. En daar blijft ze uiteindelijk een heel jaar. Neuroten all over the place Nu lijkt dat een saai gegeven, om een boek te lezen over een vrouw die maar wat in bed ligt te liggen. Maar net als in Adrian Mole voert Townsend ook in De vrouw die een jaar in bed ging liggen(DVDEJIBGL) verschillende opvallende karakters op, elk met hun eigen neurotische trekjes. Meest opvallend zijn Brian en Brianne, hoogbegaafd, sterren in wis- en natuurkunde, maar op sociaal gebied compleet gehandicapt. Omdat ze slim zijn, zijn ze zich van hun tekortkomingen bewust en proberen ze op hun eigen manier om contacten te leggen op de universiteit. Helaas voor Brianne is het eerste contact met kamergenootje Poppy niet echt positief, Poppy is namelijk nogal dramatisch aangelegd en heeft continu aandacht nodig, iets waar Brian en Brianne maar moeilijk...read more
30-05-2014 | ... en alles
Anno 2014 kan álles op televisie. Ik vraag me af of het niet wat minder kan. Iets minder ‘kijk wat wij allemaal wel niet durven op televisie’. Preutsheid is soms namelijk echt zo gek nog niet. Waarom willen veel Nederlandse televisiemakers dan per se zo grensoverschrijdend zijn. Less is toch more? Seks scoort In Nederland bestaan programma’s waar de gemiddelde wereldburger een rolberoerte van zou krijgen. Zo gaan, zonder gêne, alle soorten seksuele handelingen in praatprogramma’s over de tafel. En in “educatieve” programma’s leren maagden, maar ook gevorderden, voor de camera hoe ze elkaar moeten bevredigen. Uitgebluste stellen krijgen voor de kijkcijfers een tantra boek voor de kiezen. En bejaarden vertellen de kijker dat ze “het” nog vaak doen. En hoe. En daar mogen wij in de avonduren allemaal naar kijken. Hoera. Maar niet alleen later op de avond hoor. Wat dacht je van de avond reallife soaps waar de camera’s op de heen en weer bewegende lakens, waar gekreun onder vandaan komt, inzoomt. Ik ken kinderen van tien en twaalf jaar die daar naar kijken, want het concept van de show is onschuldig. Maar dát wil een kind toch niet per ongeluk zien? Dom is leuk Dan de aangedikte domheid. Massaal kijkt men naar mensen als Andy en Melisa. Wie zijn dat? Ik weet helaas, door een promo filmpje, dat Andy een enorm grote penis heeft. Hou op Nederlandse televisieregisseurs! Who gives a fuck! Waarom krijgt platvloerse domheid aandacht? Waarom kijken we nog steeds naar Barbie die zichzelf sneuer en sneuer maakt, terwijl niemand zich zorgen schijnt te maken om het, inmiddels behoorlijk ernstige, wel en wee van...read more
29-05-2014 | ... en alles
Daniel H. Wilson is naast auteur ook professor in kunstmatige intelligentie en robotics. Ergo; de ideale kandidaat om een loeispannende thriller te schrijven waarin robots de mensheid vernietigen. Want daar gaat Robopocalyps over, onze brave huisrobotten keren zich opeens tegen ons, met alle gevolgen van dien… Een robot met een bewustzijn In het boek hebben we het als mensheid fijn. We hebben haast allemaal een huisrobot, die niet alleen schoonmaakt, maar ook de boodschappen doet. In Afghanistan sneuvelen er nog amper Amerikaanse soldaten, daar robots op verkenning gaan en de contacten leggen met de plaatselijke bevolking. Want niet alleen zijn deze robots praktisch onverwoestbaar, ze kunnen geprogrammeerd worden om verschillende talen te spreken. Niet alleen zijn de robots nuttig, maar ook aangenaam. Zo heeft de jonge Mathilda Perez veel robotspeelgoed, en heeft professor Takeo Namura een innige band met zijn androïde Mikiko. Alle verschillende soorten robots functioneren naar behoren, maar in het diepste geheim probeert dr. Nicholas Wasserman een zelflerende robot met een bewustzijn te creëren; Archos. Helaas voor Wasserman slaagt hij hier zo goed in, dat Archos besluit dat de mensheid het slechtste is wat de aarde ooit is overkomen, en stappen onderneemt om de mensheid te vernietigen. Van losse incidenten tot de robopocalyps Archos is in staat om contact te leggen met alle soorten robots, en hen zijn wil op te leggen. Allereerst gebeurt dit kleinschalig; een huisrobot slaat een ijssalon aan gort en vermoord een van de medewerkers, een vredelievende oorlogsrobot vermoordt burgers, en professor Namura wordt aangevallen door zijn geliefde Mikiko. Veel mensen vertikken het om een verband te zien tussen deze losse incidenten, en juist daardoor...read more
16-05-2014 | ... en alles
Ik post af en toe nog iets op Facebook. Rondkijken doe ik inmiddels zeer beperkt. Hier en daar zie ik nog wel een leuke foto of een goed artikel. Ik heb een Twitteraccount waar ik niks mee doe. Om maar te zwijgen over Instagram. Ik ga momenteel een natuurlijke social media-stop of vermindering tegemoet. En ik ben niet de enige die momenteel zo door het leven wandelt. Zou het dan toch ooit ophouden? Het is nieuw, dus je hebt een account Natuurlijk stopt het nooit helemaal. Dingen gaan in fases. En er komt steeds allerlei nieuwigheid bij. Ik sta altijd vooraan met nieuwe dingen. Maar ik geef ze ook altijd al heel snel weer op. Hyves, Facebook, Instagram, Twitter, LinkedIn, Foursquare, Spotify, you name it en ik heb een account. Blijkbaar. Want onlangs kreeg ik een bericht dat iemand mij heeft toegevoegd op Foursquare. Geen idee wat je met Foursquare moet doen. Maar, het was ooit nieuw, dus ik heb een account. Waarom overal hetzelfde posten? Facebook hou ik al wel lang vol en vind ik ook echt wel leuk en handig hoor. Twitter niet. Dat gaat mij te snel. En ik vind vreemde mensen volgen toch een beetje moeilijk en ik weet ook niet wie ik dan zou moeten volgen. Ik hoef niet alles van mensen te weten. Het doel van Instagram begrijp ik al helemaal niet. Op instagram kun je foto’s plaatsen en delen, ook op al je andere social media. Waarom overal hetzelfde posten? Na een handvol foto’s staat mijn Instagram account dan ook stil. Zakelijk gebruik ervan begrijp ik wel. Denk ik. Aan Pinterest doe...read more
10-05-2014 | ... en alles
In 2010, een jaar na het overlijden van Michael Jackson kwam het album ‘Michael’ uit. Helaas was dat zowel commercieel als artistiek niet echt een succes. Dat de nabestaanden van Jackson beweerden dat de tracks niet ingezongen waren door MJ zelf, hielp ook niet echt mee. Het nadeel van postume albums, is dat de artiest de nummers vaak niet zomaar niet heeft uitgebracht. En nu, haast vijf jaar na zijn dood, is er het postume album Xscape. Een succes of een schaamteloze actie om nog meer Jackson-geld binnen te halen? De albumhoes van Xscape vind ik bijzonder lelijk. Een voorbode voor de kwaliteit van de nummers? L.A. Reid en de kluis vol nummers Platenbaas L.A. Reid had in de kluis van Epic Records nog een stapel onafgemaakte tracks van Michael Jackson liggen, allemaal gemaakt tussen 1983 en 1999, de periode waarin Jackson zijn beste nummers heeft geschreven. Voor een album schreef hij vaak een stuk of zeventig nummers, dus er is ontzettend veel materiaal overgebleven. L.A. Reid kreeg van de erven toestemming om met dit materiaal een nieuw album te maken. Hij koos een aantal producers uit, die hij vertrouwde om ‘in de geest van Michael’ de nummers af te maken, onder leiding van hitproducer Timbaland. Vieze $maak Deze actie geeft me eerlijk gezegd een vieze smaak in mijn mond. Michael Jackson was een perfectionist, die vaak jaren aan een nummer werkte, net zolang tot dat hij ze goed genoeg vond om met zijn fans te delen. Nu ga je dus ‘onaf’ werk, door iemand anders af laten maken. En de betrokken artiesten zullen ongetwijfeld de beste bedoelingen hebben,...read more
21-04-2014 | ... en alles
Sommige boeken zijn als een warm bad. Je kunt je heerlijk onderdompelen in het verhaal, en tijdens het lezen ontspan en geniet je. De veteraan van Johan Faber is niet zo’n boek. Het verhaal is ontstellend mooi geschreven, maar het is hard en koud. Voor veteraan Meindert Oosting is er namelijk weinig warm en mooi aan het leven. Een oorlogsheld uit Afghanistan Meindert Oosting is nog niet eens dertig jaar oud, maar leeft het leven van een oude man. Hij woont samen met zijn hond in een klein huisje aan de rand van het gehucht Neerlo, en leeft van zijn veteranenuitkering. Omdat Meindert niet veel nodig heeft, is dit genoeg om rond van te komen en hoeft hij niet op zoek naar werk. Niet dat hij zou kunnen werken, want hij is nogal gehavend teruggekeerd uit Afghanistan. Een bermbom maakte in een klap een einde aan zijn uitzending. Afghanistan heeft hem niet alleen fysiek gemangeld, maar ook mentaal. Want wat niemand weet, is dat Meindert Oosting een onvervalste oorlogsheld is, hij heeft zelfs een onderscheiding gekregen voor zijn werk in Afghanistan. Maar omdat hij zijn werk deed tijdens geheime missies en hij zijn heldendaad verrichte tijdens een incident dat geheim moet blijven, weet niemand ervan. In Neerloo weten de mensen niet beter dan dat Meindert een ietwat vreemde jongeman is, die veel met zijn hond door de bossen loopt. De verdwijning van Mieke En als dan plots de veertienjarige Mieke verdwijnt, en zij is gezien in het gezelschap van Meindert, weet het hele dorp wie de dader is. Dat moet die vreemde, stille Meindert wel zijn. Het klopt dat hij veel...read more
