Anno 2014 kan álles op televisie. Ik vraag me af of het niet wat minder kan. Iets minder ‘kijk wat wij allemaal wel niet durven op televisie’. Preutsheid is soms namelijk echt zo gek nog niet. Waarom willen veel Nederlandse televisiemakers dan per se zo grensoverschrijdend zijn. Less is toch more?
Seks scoort
In Nederland bestaan programma’s waar de gemiddelde wereldburger een rolberoerte van zou krijgen. Zo gaan, zonder gêne, alle soorten seksuele handelingen in praatprogramma’s over de tafel. En in “educatieve” programma’s leren maagden, maar ook gevorderden, voor de camera hoe ze elkaar moeten bevredigen. Uitgebluste stellen krijgen voor de kijkcijfers een tantra boek voor de kiezen. En bejaarden vertellen de kijker dat ze “het” nog vaak doen. En hoe. En daar mogen wij in de avonduren allemaal naar kijken. Hoera.
Maar niet alleen later op de avond hoor. Wat dacht je van de avond reallife soaps waar de camera’s op de heen en weer bewegende lakens, waar gekreun onder vandaan komt, inzoomt. Ik ken kinderen van tien en twaalf jaar die daar naar kijken, want het concept van de show is onschuldig. Maar dát wil een kind toch niet per ongeluk zien?
Dom is leuk
Dan de aangedikte domheid. Massaal kijkt men naar mensen als Andy en Melisa. Wie zijn dat? Ik weet helaas, door een promo filmpje, dat Andy een enorm grote penis heeft. Hou op Nederlandse televisieregisseurs! Who gives a fuck! Waarom krijgt platvloerse domheid aandacht? Waarom kijken we nog steeds naar Barbie die zichzelf sneuer en sneuer maakt, terwijl niemand zich zorgen schijnt te maken om het, inmiddels behoorlijk ernstige, wel en wee van dit half mens/half gerecycled plastic object.
En nu vindt iedereen Roy Donders nog een innemende knuffel-pyjama-pak (verkrijgbaar voor Valentijnsdag 2015 bij uw supermarkt)Brabo. Maar wacht maar tot het virus zich uitbreidt. En zijn zus een eigen programma over niks krijgt. En de volgenden zich aandienen. En die daarna. Over een paar jaar zijn alle zenders besmet.
Maar gelukkig zijn er natuurlijk echt wel altijd nog een paar leuke programma’s. En het journaal. Want het journaal blijft altijd ouderwets. Wat dus ook niet waar is! Er zijn nu journaal uitzendingen op verschillende kanalen, waarin presentatoren dommige ‘onder onsjes’ hebben waar de kijker geen zak van begrijpt en niks mee te maken heeft. Of elkaar schalks aankijken na een superstom dubbelzinnig woordgrapje en dan stiekem gaan lachen tussen ontvoeringen en oorlogen door. Zucht.
Kinderen
Kinderprogramma’s zijn gelukkig nog rustig, maar gaan wel met de tijd mee. Daarom ben ik er zo dol op. Lekker luchtig, maar wel hip and happening met dingen en normen en waarden. En series over puberproblemen, van deze tijd. Gedoseerd en vriendelijk. Maar ook dáár komt verandering in.
Want laatst zag ik een programma waarin meisjes en jongens van tien en elf gevraagd werd hoe je ècht moet tongzoenen. Ook in kinder-tv-land slaat de ellende dus al toe. De kinderen legden het uit. Met tongbewegingen in de lucht en spuug erbij.
Ik zag in een Spaans programma een meisje van twaalf dat haar konijn mocht laten zien aan de showhost van een zaterdagavond show. Zij weet niks van tongzoenen. Wel van konijnen.
Preuts
Maar waarom wil Nederland toch zo graag enorm ruimdenkend en taboeloos zijn? Waarom wil men kunnen zeggen ‘dat op Nederlandse televisie alles kan’? Want is het ècht iets om trots op te zijn? Is grensverleggend of overschrijdend wel zo leuk? Is een klein beetje mysterie, wat onwetendheid en naïviteit, ook niet leuk en charmant? Want al denken de meeste mensen er waarschijnlijk anders over, een klein beetje taboe en preutsheid op televisie lijkt mij ècht zo gek nog niet.
En dan heb ik het nog niet eens over een andere héél erg idiote categorie gehad. Want waarschijnlijk heb ik pech en zie ik vanavond per ongeluk gewoon weer ‘wij durven ècht álles tegen iedereen te zeggen’ presentatoren op locatie ongegeneerd asociaal mensen in hun bek schijten.
