Alsof het de normaalste zaak van de wereld is en ze niet anders gewend zijn, staat een stel artsen te knutselen aan de geslachtsdelen. Hup, een sneetje van onderen, even de ballen eruit drukken, de penis leegzuigen en van het vel dat overblijft wordt een stel schaamlippen gefabriceerd.
Terwijl ik zorgeloos zit te zappen, verschijnt er opeens een heftige seksscene in beeld, waarbij je als kijker in uiterste close-up kan volgen hoe geslachtsgemeenschap er van de binnenkant precies uitziet. Is het Medisch Centrum West? Nee. Is het een slechte pornofilm? Nee. Het is ‘A girl’s guide to 21st century Sex’.
Gefascineerd blijf ik hangen op de desbetreffende zender. Dat educatieve programma’s over seks al lang geen taboe meer zijn kan niemand ontgaan zijn, tenzij je in een grot hebt geleefd de afgelopen jaren. Maar dat bepaalde zaken zó gedetailleerd in beeld worden gebracht is nieuw voor mij. Door het plaatsen van minuscule camera’s in en op geslachtsdelen, krijg je te zien hoe de penetratie en een zaadlozing er vanuit de vagina uitzien. Een interessante gewaarwording.
Maar ‘A girl’s guide to 21st century Sex’ gaat verder. In deze Engelse reportageserie onthult seksuologe Catherine Hood op een niets verhullende manier de mythen en mysteriën rondom seks. Van soa’s tot bondage, van seks tussen gehandicapten of obesitaspatiënten tot swingen en van opblaaspoppen tot homoseks in openbare toiletten… Alles komt uitgebreid en zeer gedetailleerd aan bod.
In deze aflevering wordt het item ‘geslachtsveranderingen’ behandeld. Twee mensen in de hoofdrol: een man die een vrouw wil worden en een vrouw die een man wil worden. Nu heb ik deze ‘stoornis’ altijd al gek gevonden, maar als je ziet wat er allemaal bij komt kijken val je helemaal van je stoel. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is en ze niet anders gewend zijn, staat een stel artsen te knutselen aan de geslachtsdelen. Hup, een sneetje van onderen, even de ballen eruit drukken, de penis leegzuigen en van het vel dat overblijft wordt een stel schaamlippen gefabriceerd. De hele boel wordt snel dicht genaaid, de patiënt krijgt het advies mee het een maand rustig aan te doen en klaar is kees. Net echt.
Maar waarom? Omdat iemand niet happy is met zijn piemel of haar vagina? Kom toch op zeg! Als ik het voor het kiezen had, was ik ook liever een man geweest. De voordelen zijn eindeloos: staand plassen waar je maar wilt, geen menstruatie, geen risico om zwanger te worden, een minimale en plezierige inspanning om een kind te krijgen… Dat lijkt me wel wat! Maar om daar nou tig operaties voor te ondergaan, allerlei soorten hormonen te slikken en weet ik veel wat nog meer, dat gaat me persoonlijk iets te ver.
Waarom kunnen mensen niet gewoon blij zijn met zichzelf? Dit is dus weer zo’n typische welvaartsziekte. Heb je ooit gehoord van een jongetje uit een Braziliaanse favela dat hij liever een meisje zou zijn? Of een Afrikaans hongerkindje dat depressief is omdat ze geen piemel heeft? Nee. Zij hebben namelijk geen keuze, dus ze hoeven er ook niet over na te denken. En dat is precies waar het misgaat in de westerse, welvarende wereld. Bijna alles wordt mogelijk gemaakt tegenwoordig, dus mensen krijgen steeds meer keuzemogelijkheden voor hun kiezen. En keuzes maken is lastig, daar worden we onzeker en ongelukkig van.
Daarom moeten we eens ophouden voor God of Allah te spelen. We toveren muizen toch ook niet om tot cavia’s? En we veranderen nijlpaarden niet in olifanten. Waarom zouden we dat dan wel met mensen doen? De reinste onzin vind ik het! Laat artsen liever bezig zijn met waar ze voor zijn opgeleid: mensen genezen. En als ze zo nodig de kunstenaar moeten uithangen, dan leven ze zich maar uit met een doosje vingerverf of een homp klei. Nu snap ik eindelijk waar al die spreekwoorden vandaan komen: Schoenmaker, blijf bij je leest! Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Dat is te gek om los te lopen. Volgens mij heb ik mijn punt wel gemaakt.
