Voor Amerikanen is ‘Els’ maar een moeilijke naam. Dus als de barista bij de Starbucks vraagt hoe ze heet, liegt ze dat ze Amy heet. De echte Amy is min of meer een vriendin van haar, dat is een dakloze vrouw die ze vaak tegenkomt als ze een stukje gaat joggen in haar woonplaats, New York.
New York is een stad die tot de verbeelding spreekt. Els komt er al van jongs af aan omdat haar vader er woont, maar als ze besluit er zelf te gaan wonen, leert ze de metropool op een heel andere manier kennen. In ‘Bij Starbucks heet ik Amy’ beschrijft ze hoe het is om in de stad te wonen en dat doet ze behoorlijk leuk.
Het boek is niet zozeer een beschrijving van de stad, maar meer van haar leven in de stad. Els Quaegebeur werkt als columniste en journaliste en heeft dus de luxe om dagen door de stad te zwerven, met iedereen te praten en opvallende plaatsen op te zoeken.
Niet alleen beschrijft ze dit, maar ze durft het ook aan om de lezer een kijkje te geven in haar privéleven. Ze emigreert naar NY om samen te gaan wonen met haar nieuwe grote liefde Len, maar ze is bang dat het mis gaat. AL haar eerdere relaties zijn immers ook allemaal stuk gelopen. Len heeft dezelfde ervaringen en deelt haar angst en allicht daarom, werkt het.
Min of meer, althans. Na een paar maanden samenwonen besluit Els dat ze beter een poosje apart kunnen wonen, om ervoor te zorgen dat ze samenblijven. En zo verhuist ze van Tribeca naar Brooklyn. Els maakt er geen drama van en gaat gewoon verder met haar leven in New York. Ze gaat naar een psychiater, want haast iedereen in New York heeft een psych. Waar we in Nederland zelden praten over geestelijke bijstand, is het in NY net zo normaal als een afspraak bij de tandarts.
En als Els fysieke klachten krijgt, gaat ze niet naar de huisarts, maar naar een Chinese kruidendokter die boven een kickboksschool zijn praktijk heeft. En zo zit NY vol met vreemde snuiters, die je geestelijke of fysieke bijstand willen verlenen, zonder ooit een fatsoenlijke opleiding te hebben gedaan. De stad zit ook vol met waarzeggers, kaartenlezers en mediums, maar dat is voor Els een stap te ver.
‘Bij Starbucks heet ik Amy’ is geen roman, maar een verslag van leven in New York City. Geen spannende plotwendingen of karakterstudies, maar wel een zeer eerlijk en vermakelijk beeld van een van de meest bijzondere steden in de wereld. Leuk leesvoer voor mensen die van New York houden, maar ook voor mensen die de stad nog moeten leren kennen.
‘Bij Starbucks heet ik Amy’ krijgt vier van de maximaal vijf roze kogels.
