Ik ben dol op hakken en het dragen van de hoogste exemplaren. Het is voor mij nu dan ook heel erg dat ik, in verband met zenuwafgeknelde perikelen, de komende tijd plat moet lopen. Zonder hak dus. En het liefst een schoen met een zo breed mogelijke neus. ‘Je kunt bijvoorbeeld sportschoenen dragen’ zei de dokter. Ik keek op dat moment in gedachten naar mijn beeldige jurkjescollectie.
Morton’s neuroom. Dat heb ik waarschijnlijk. Een goedaardig gezwel rondom de zenuw van mijn middenvoetbeentjes tussen mijn derde en vierde teen. Het kan komen door het dragen van hakken en smalle schoenen, maar het kan ook zomaar plots ontstaan. Zo kreeg ik ineens twee gevoelloze tenen tijdens hardlopen. De volgende dag waren ze nog steeds dood, maar kregen na een paar dagen weer gevoel. Ze waren tot leven gewekt. Hoera.
Ik trok mijn nieuwe paar hooggehakte L.K. Bennett’s gelijk aan, om er een rondje op te dansen. Lopen eigenlijk gewoon. Maar dat ging mooi niet, dat Morton ding had me daar even goed te pakken. Al weken loop ik nu op blote voeten. Thuis. En buiten de deur op slippers en andere platte, maar nog te smalle, en dus pijnlijke, schoenen. Ik heb maar nieuwe gekocht. Een heel gedoe nog, platte, redelijk charmante schoenen vinden. Maar na het passen van duizend paar, heb ik verstandig en leuk toch weten te combineren. Loafers, dus fijn breed aan de voorkant. Mijn tenen en mijn neuroom zwemmen vrolijk vrij rond in die open boel. Het is echt feest in mijn schoen.
Dat feest beperkt zich dan ook echt tot vóór in mijn schoen. Nu hoor ik je denken, ‘platte schoenen dragen, zo’n ramp is dat toch niet?’. Met een ‘stel je niet zo aan’ erachteraan geplakt. Nou, het komt toch in de buurt van een ramp. Ik heb namelijk weinig tot niks met platte schoenen. Ik loop er voor mijn gevoel lelijk op, bijna lomp. Mijn benen doen ook echt niet wat ik wil op plat gedoe. Jurkjes staan ineens heel anders, want een houding wordt gewoon vele malen mooier door het staan op hakken. Veel platte schoenen staan niet eens bij een charmante jurk. En mijn lijf is het gewend. Ik sta nu zelfs, platte schoenen dragend, af en toe ineens op mijn tenen. Uit gewoonte. Maar dát staat gek! Ik hoop niet dat ik dat ook per ongeluk in gezelschap ga doen. Tenzij ik een man ga zoenen die een stuk groter is, dan wel. Maar dat is natuurlijk weer een heel ander verhaal. Terug naar hakken. Die ik voorlopig niet mag dragen.
Kun je vrouwelijk zijn zonder hakken? Vast wel. Ik ken namelijk veel vrouwen die zich heel vrouwelijk voelen. Zij dragen bijna altijd platte schoenen. Het kan. Vrouwelijkheid hangt niet af van een paar hakken. Maar die dingen helpen naar mijn mening toch een behoorlijk eind mee. Een vrouw die binnenkomt in een fantastisch jurk met een paar hakken eronder, vind ik vele malen eleganter dan een zelfde exemplaar op platte schoenen. Het is een verschil van houding. En kuiten. Kuiten die een stuk de lucht in geduwd worden, zijn mooi. Glooiend. Een kuit in een platte schoen is gewoon een kuit. Ik mis het dus echt. Voor mij maken hakken dus wel degelijk de vrouw. Daarom ga ik nu heel braaf zijn de komende maanden, met hier en daar een uurtje hak, indien echt niet anders mogelijk, zodat ik misschien dat gezwel om mijn zenuw kan verslaan. En in de toekomst weer hoog de lucht in kan.
Tot die tijd maak ik de rest van mijn outfit maar weer beeldig vrouwelijk en ga ik op een platvoet verder.
