09-10-2013 | ... en alles
Afgelopen weekend werd ik vijfentwintig. Een noemenswaardige leeftijd, vind ik zelf. Wanneer je klein bent, wil je graag ouder zijn. Toen ik twaalf was, kon ik niet wachten tot ik dertien werd. Want dertien klonk véél volwassener. Zodra je iets ouder wordt, wil je echter ineens alleen nog maar terug naar je jongere jaren. Tweeëntwintig, dat vond ik een prima leeftijd, waarom kon dat niet gewoon iets langer duren? Nu ik vijfentwintig ben geworden heb ik dat een beetje losgelaten. Want vijfentwintig is een mooie leeftijd en ouder worden is niet erg. Ouder worden. Mensen hebben er ontzettend veel moeite mee. Weer een jaar erbij, weer een stapje verder richting de dertig. De veertig. De vijftig of de zestig. Maar wat is er nu eigenlijk zo erg aan ouder worden? Met ieder jaar dat je erbij krijgt, krijg je er (als het goed is) ook een flinke dosis wijsheid bij. Of ervaring in ieder geval. Je hebt geleerd van de dingen die je in je vorige levensjaar hebt meegemaakt. Dingen die je vormen. Je persoonlijkheid blijft, in ieder geval voor een lange tijd, in beweging. Ik merk dat aan mezelf net zo goed als aan de mensen om me heen. Door de jaren heen verander je. Een bepaalde basis aan karakteristieke eigenschappen heeft iedereen, maar met de jaren ben je je persoonlijkheid eigenlijk aan het ‘finetunen’. De minder goede eigenschappen worden onder handen genomen, gematigd en gestuurd. Zo merk ik dat ik in de afgelopen jaren minder verlegen ben geworden, meer voor mezelf opkom en probeer mijn angsten te overwinnen. Of in ieder geval terug te dringen tot normale...read more
17-08-2013 | ... en alles
“Er is een dubbele zon voor nodig om de bodem van menselijke domheid te verlichten.” (Nekrassov, 1956) Jean-Paul bekoort me met zijn uitspraken. Herkenning voel ik, tegelijk met irritatie. Frustratie. Woede misschien zelfs. Inderdaad, J-P, “de hel, dat zijn de anderen”. De anderen. Wie zijn die anderen eigenlijk precies? De mensen waarmee je je regelmatig omringt? Of ook de anderen die je toevallig in de trein, op de fiets of in de collegezaal ziet? En in hoeverre worden we bepaald door anderen? Hoe groot is het aandeel dat zij hebben in onze persoonlijkheid? En hoe groot is hun invloed? Sartre stelt dat het leven “wordt gevoeld, wordt beschouwd” door middel van de anderen. Het zijn de anderen die ons bewust maken van onszelf en van de triestheid van het bestaan. We hebben de anderen zelfs nodig om te bestaan. Afgezien van het feit dat deze stelling redelijk multi-interpretabel is, denk ik dat Sartre aardig raakt aan de kern. Het is inderdaad waar dat anderen ons bewust maken van onszelf. Ik denk dat wij dit in grote mate ook zelf kunnen –en doen –, maar het zijn de anderen die ons kunnen vertellen hoe we zijn. Die wellicht patronen in ons handelen of denken herkennen die we zelf nog niet hadden ontdekt. Die ons kunnen vertellen dat we onredelijk zijn en waarom. Vaak begrijpen we pas hoe we ons gedragen, wanneer een ander ons erop wijst. Wat je hier vervolgens mee doet, is aan jezelf. Egocentrische, koppige, eigenwijze mensen, zullen het moeilijker hebben met deze bewustwording-middels-de-anderen, dan mensen die minder op zichzelf gefocust zijn. En dat brengt ons bij het...read more