Racisme hoort er gewoon bij. Toch?
Ik liep met mijn vriendin over straat. Terwijl we babbelden over allerlei zaken, passeerden we een groepje jongens. Eentje boog voorover. “Ni hao,” zei hij. “Konnichiwaaaa!” Even dacht ik nog dat hij indruk op ons probeerde te maken door het verbaal tonen van zijn talenknobbel. Toen realiseerde ik me dat hij het zei vanwege mijn vriendin haar uiterlijk.
read more
Een gordijnverkoper met een mening over hoofddoekjes
Het is een zonnige ochtend en mijn mannelijke metgezel en ik kopen gordijnen. Dat is voor ons geen alledaagse activiteit, en we zijn enigszins overdonderd door de hoeveelheid aan keuze en het ingewikkelde maatsysteem. Gelukkig is de verkoper op de markt heel vriendelijk en legt hij prima uit waarom we het door ons gekozen gordijn beter twee en een half keer kunnen zomen dan dubbel. Wij geloven hem. Hij vertelt dat hij veel reist; laatst was hij op een beurs in België, hij is ook veel in Frankrijk. Geïnteresseerd luisteren wij naar zijn verhalen, want veel van het leven van de gemiddelde gordijnverkoper is voor ons nog onbekend terrein. “Laatst was ik nog in een stad in Frankrijk, vlakbij de kust. 70% van de bevolking daar is Noord-Afrikaans. En ik zal je vertellen, ik heb er geen één hoofddoekje gezien. Waarmee ik maar wil zeggen,” zegt hij, terwijl hij zich samenzwerend naar ons toe buigt. “Het kán dus wel.” Ik ben enigszins in verwarring gebracht. Niet alleen door de plotselinge verandering in het gespreksonderwerp, maar ook door zijn woordkeus. Wat bedoelt hij met ‘het kan dus wel’? Dat het mogelijk is om zonder hoofddoekje rond te lopen? Dat weet toch iedereen, dat dat kan? De vraag is niet of dat tot de reële mogelijkheden behoort, maar of je het wilt of niet. Alleen heeft men in Frankrijk niet altijd het recht zich die vraag te stellen. Is dat wat hij bedoelt, dat je het dus prima kan verbieden? Met andere woorden: waar wacht de Nederlandse regering nog op? Waarom denkt die man dan dat ik om een effectief verbod...read more
Hoe de ‘Mijn Geheim’ mij hielp om volwassen te worden
De leesmap, bestaat dat nog? Wij hadden hem vroeger. Het leukste uit die map vond ik het blad Mijn Geheim. Voor menigeen waren het vast andere bladen die een introductie gaven op het volwassen leven, maar voor mij was het de Mijn Geheim die de raadsels van volwassen vrouwen ontleedde. Het concept van Mijn Geheim is dat het vol staat met persoonlijke verhalen van, meestal, vrouwen. Die verhalen zijn over het algemeen in drie categorieën in te delen: 1. Vreemdgaan (meestal dat van de man, maar soms van de vrouw zelf, of allebei tegelijk zonder dat ze het van elkaar wisten); 2. Ruzies binnen de familie (lees: schoonfamilie); 3. Paranormale begaafdheid (of een andere geestesziekte). Neem nou het verhaal van Ans, die na dertig jaar huwelijk door haar man werd verlaten voor haar nichtje Zwaantje, met wie hij, zo bleek, al eens eerder het bed gedeeld had. Na een paar maanden stond Ans’ echtgenoot weer bij haar op de stoep, hij miste haar. Dus gingen ze bij elkaar in bed liggen. En werd Ans de minnares van haar eigen man, die ondertussen bij Zwaantje inwoonde. Hiervan leerde ik: 1. Mannen zijn onbetrouwbare honden; 2. Vrouwen hebben geen zelfrespect. Een ander leerzaam verhaal was dat van de vrouw die klaagde dat haar schoonfamilie ruzie met haar maakte nadat ze op de bruiloft van haar schoonzus, die vooral trouwde omdat dat belastingtechnisch voordeliger was, had uitgeroepen: “oh, het lijkt net een échte bruiloft!” Hiervan leerde ik dat sommige mensen trouwen omdat dat belastingtechnisch voordeliger is. Het leukste waren de panelverhalen. Hierin legde een vrouw haar dilemma (“Moet ik kiezen voor mijn...read more