06-02-2013 | ... en alles
Ik heb een hekel aan sport. En niet een klein beetje. Ik heb een godsgruwelijke hekel aan sport, in de ruimste zin van het begrip. Niet alleen om het zelf te doen, nee, het kan nog erger: die misselijkmakende sporthysterie in de media. Als je de TV, radio of what so ever aan zet, is het sport. Sportnieuws op Ned.1, Voetbal International, Eurosport, Holland Sport op 2 en maar niet te beginnen over de speciale sportkanalen die je er bij UPC bij kunt nemen. Zelfs in het buitenland, of waar dan ook, staan alle TV’s afgestemd op sport. Mensen staken hun werkzaamheden en krijgen zelfs vrij om het te kunnen zien. En waarom? Ik heb werkelijk geen idee. God is a topsporter Een van de redenen dat ik het zo verafschuw is in eerste instantie de verafgoding en verheerlijking van topsporters. En echt hoor, er zullen ongetwijfeld ook topsporters bestaan die niet arrogant en legendarisch dom zijn, maar ik moet ze nog leren kennen. Je hoeft naast het nemen van doping en het vroegtijdig stoppen met studeren echt niets te kunnen om topsporter te worden. Ja, overdadig veel trainen. Maar met het salaris dat daar tegenover staat zou ik er ook wel over nadenken om van mijn bank te komen… Lullen over lullen Ten tweede vind ik de hoeveelheid tijd die gespendeerd wordt aan het lullen over sport zwaar buiten proportie. Serieus. Er is een Televizier-Ring gegaan naar een programma dat, buiten het ouwehoeren over sport door incontinente bejaarden, nergens over gaat. Niet dat de Voice of Holland me nou warm laat lopen, maar Wie is de Mol was...read more
04-02-2013 | ... en alles
Voor me zit een oude vrouw. Ze heeft lange slanke vingers waar weinig kracht meer in zit. Onder de dunne huid van haar handen kan je de dofblauwe aderen zien liggen. Op haar gegroefde gezicht staat prachtige glimlach die mij niet alleen via haar mond maar vooral ook via haar ogen bereikt. Het is mijn oma en ze is blij om me te zien. Op weg naar haar kamer in het verzorgingstehuis liep ik langs de huiskamer. Een plek waar vergeten gewoon is en waar de wereld bestaat uit kinderliedjes en omroep Max. Zo ver is ze gelukkig nog niet en ik betwijfel of ze er ooit terecht komt, want hoewel de zenuwen in haar lijf het langzaam opgeven lijkt haar brein dat geenszins van plan. Een bezoek aan haar gaat gepaard met gesprekken over politiek, actualiteiten en onvermijdelijk over het gebrek aan gesprekspartners van niveau tijdens de gezamenlijke lunch en diner. Liever zit ze dan ook op haar eigen kamer alwaar ze kranten, boeken en nieuwsprogramma’s verslindt. Tijd genoeg. Haar kamer doet aan als een samenvatting van haar laatste huis, het grote appartement waar ze weduwe werd en bijna 30 jaar woonde. In dat huis stonden rijen boeken en planken vol herinneringen aan reizen en mensen. De essentie van dat huis staat nu uitgestald in een wandbedekkende ikeakast, haar leven in een Pax. Ze kijkt naar haar leven vanuit de stoel waar ze kranten leest of mailtjes stuurt met haar iPad, een nieuwigheid die ze met argwaan en onhandigheid toch steeds meer onder de knie krijgt. Vanuit de stoel kijkt ze ook veel naar buiten en waar ik...read more
04-02-2013 | ... en alles
Oorlogscorrespondent Remco de Heer, ook wel bekend als JR Deo, komt na een incident terecht in het instituut voor Forensische Observatie. Hij wordt daar geobserveerd en er worden uitgebreide gesprekken met hem gevoerd, om te bepalen of hij toerekeningsvatbaar was toen hij zijn misdaad pleegde. Deo is anders dan zijn mede-observanten. Razend intelligent, geen domme crimineel en hij heeft een heftige carrière achter de rug. Juist op plaatsen waar niemand heen wilde, scharrelde hij rond, om verhalen op te tekenen. Een heldhaftige baan, maar Deo vindt zichzelf alles behalve een held. De eerste dagen blijft hij op zijn kamer, onder andere omdat een van de andere observanten ervan overtuigd is dat Deo God is. Uiteindelijk besluit hij zijn kamer te verlaten en hij werkt als een magneet op de andere mannen. Ze willen graag met hem praten, hij luistert en zo hoort hij over de meest gruwelijke dingen. Als hij niet bij de anderen is, zit hij in zijn kamer en schrijft. Verhalen over wat hij heeft meegemaakt in oorlogsgebieden, maar ook zijn eigen observatierapporten. Zijn contact met de psycholoog en psychiater is goed en voor hen is de zaak Deo vrij simpel. In de oorlogsgebieden heeft hij een trauma opgelopen en hij is eenmalig ontploft. Maar net als jij als lezer denkt hoe alles zit, neemt ‘Zendingsdrang’ een bizarre wending. Uiteindelijk blijkt niets te zijn wat het lijkt. Richard de Nooy heeft met ‘Zendingsdrang’ geen standaard roman geschreven. Daar waar de meeste Nederlandstalige romans min of meer allemaal dezelfde structuur hebben, komt De Nooy met een compleet verfrissende vorm. De hoofdpersoon observeert zichzelf en schrijft verhalen over wat...read more
28-01-2013 | ... en alles
De volledige titel van dit boek is ‘Waarom ik geen strenge moeder ben (terwijl ik dat wel zou willen zijn)’ en het is geen zoveelste opvoedboek, waarin wordt uitgelegd wat eigenlijk alle ouders al weten. Nee is nee, stel grenzen enzovoort. Iris Pronk kent deze ijzeren opvoedregels natuurlijk, maar waarom is het dan zo vaak een chaos bij haar thuis? Onlangs was er een bizarre discussie in Pauw en Witteman; Nederlandse ouders moeten beter gaan opvoeden. Nederlandse kinderen (zowel autochtoon als allochtoon) zijn compleet losgeslagen, vinden zinloos geweld normaal en zijn een stel lafhartige wezentjes die overstuur raken als ze hun zin niet krijgen. De gasten waren het eensgezind met elkaar eens; we moeten beter opvoeden met zijn allen. Opeens was de hele nature versus nurture discussie vergeten en leek opvoeden de heilige graal. Gelukkig is Iris Pronk in haar boek een stuk genuanceerder. Natuurlijk is opvoeden ontzettend belangrijk, maar kinderen hebben nu eenmaal een eigen karakter. Er bestaat geen enkele opvoedmethode die elk kind gegarandeerd omtovert in een beleefde en respectvolle volwassene, die uniek is en gevoel voor humor heeft. Toen Pronk nog geen kinderen had, nam ze zichzelf voor om een strenge moeder te worden. Als kinderen kregen zij en haar broer amper grenzen opgelegd, terwijl een kind dit wel nodig heeft. Dus nam ze zich voor om het ouderschap compleet anders aan te pakken dan haar eigen ouders, een wens die haast iedere (aanstaande) vader of moeder uitspreekt. Nu Pronk twee kinderen heeft, komt er van haar voornemens weinig tot niets terecht. Ze is een toegeeflijke moeder. Een ‘nee’ verandert in huize Pronk al snel in...read more
21-01-2013 | ... en alles
Eind 2011 verscheen de thriller ‘Sneeuwwitje moet sterven’ van Nele Neuhaus. Een heerlijke kennismaking met hoofdcommissaris Oscar von Bodenstein en zijn collega Pia Kirchhoff. In ‘Diepe Wonden’ staan deze twee speurneuzen voor een enorm raadsel als er een paar bejaarden vermoord worden. Al snel blijkt het om een seriemoordenaar te gaan en Von Bodenstein en Kirchhoff moeten hard werken om nieuwe moorden te voorkomen. In ‘Diepe Wonden’ is niets wat het lijkt. Het eerste slachtoffer, David Goldberg, was een man van 92 jaar oud, die zijn hele familie in de oorlog heeft verloren en in 1945 naar Amerika is vertrokken. Zijn oude dag wilde hij in zijn thuisland Duitsland doorbrengen, maar hij werd op gruwelijke wijze vermoord. Bij de autopsie blijkt echter dat Goldberg een tattoo had, die gebruikelijk was bij de SS. Wat moet een Jood met een SS-tattoo? Of is Goldberg niet wie hij zegt dat hij is? Als er daarna nog twee bejaarden met een dubieus verleden op dezelfde wijze om het leven gebracht worden, begrijpen Bodenstein en Kirchhoff dat ze met een seriemoordenaar te maken hebben. Al snel blijkt dat alle moorden een verband hebben met de rijke en beroemde familie Kaltensee. Hoofd van deze familie is Vera Kaltensee, die bevriend was met de drie slachtoffers. Maar deze dame van stand kan zich toch nooit inlaten met Nazi’s of moordenaars? En waarom doen haar kinderen zo geheimzinnig? De politie wordt op alle fronten tegenwerkt en ze moeten in het verleden graven om erachter te komen wat er in het heden allemaal gebeurt. Dit alles leidt tot een spannende en zeer verrassende ontknoping. Nele Neuhaus zet...read more
14-01-2013 | ... en alles
Als de 35-jarige Harold Wezeman onverwacht overlijdt, laat hij zijn familie, vrienden en collega’s ontredderd achter. Ze zoeken steun bij elkaar, maar hoe kun je elkaar steunen, als de enige persoon die je verbond, er niet meer is? Emma is al jaren de beste vriendin en collega van Harold. Ze werken samen bij het festival Walhalla. Elk jaar opnieuw lukt het ze om een geweldig meerdaags festival uit de grond te stampen, onder de bezielde leiding van hun directeur Elmer. Victor is een jeugdvriend van Harold en hij kijkt vaak met een mengeling van afgunst en afkeuring naar het leven van Harold. Victor is keurig getrouwd en heeft een nette baan, en gaat haast elk weekend met een ander stel eten, samen met zijn vrouw. Harold is vrijgezel, heeft een onconventionele baan en lijkt nogal weinig verantwoordelijkheid te hebben voor een volwassen man. En dan, als Harold er niet meer is, zijn Emma en Victor plots de aangewezen personen om de vader van Harold, Jan, te helpen met het organiseren van een afscheidsdienst, mensen op de hoogte brengen van het overlijden en alle praktische zaken als zijn huur opzeggen en het huis leeghalen. Daarnaast gaat Emma op zoek naar de mysterieuze Aimée, het meisje waarvoor Harold zowaar eindelijk de bovenverdieping van zijn huis opruimde en een bed kocht. Ongemerkt vormen ze een club. Een rouwclub. Hun rouw is het enige wat ze bindt en meer niet, dus irritaties liggen als snel op de loer. Er wordt gediscussieerd over ‘wat Harold had gewild’ en haast lijkt er een wedstrijd te ontstaan over wie het nu het zwaarst heeft met het...read more
