11-04-2013 | ... en alles
Ruim 70 jaar geleden brak de Tweede Wereldoorlog uit. Een bijzonder goed gedocumenteerde oorlog, want er verschijnen nog altijd jaarlijks boeken over deze zwarte bladzijde in onze geschiedenis. Je zou kunnen denken dat inmiddels alle verhalen wel verteld zijn, maar niets is minder waar. Mom Wellenstein zat gevangen in Kamp Amersfoort en heeft eindelijk zijn ervaringen gepubliceerd. In maart 1942 kwam Mom op 22-jarige leeftijd terecht in Kamp Amersfoort, omdat hij betrokken was bij het Delfts studentenverzet. Als hij naar het politiebureau moet komen, verwacht hij eigenlijk weinig problemen. De politie lijkt overtuigd te zijn van zijn onschuld, maar de Sicherheitsdienst wil het verhoor herhalen. Mom wordt opgesloten in de gevangenis in Scheveningen en wordt na twee maanden overgeplaatst naar Kamp Amersfoort, het eerste officieuze concentratiekamp in Nederland. Het is maart 1942, en het gros van de Nederlanders heeft nog helemaal geen weet van de wreedheden die nazi’s ook op Nederlands grondgebied begaan. Het verblijf in de gevangenis in Scheveningen was in vergelijking pure luxe, in Kamp Amersfoort draait het om overleven. Alle ‘gevangenen’ moeten loeizwaar werk verrichten en krijgen stelselmatig te weinig voedsel. Direct na zijn vrijlating schrijft Wellenstein al zijn ervaringen op, om zo correct mogelijk vast te kunnen leggen hoe het was om in zo’n kamp te moeten leven. Natuurlijk is het schokkend om over de wreedheden te lezen, maar het meest intrigerend vond ik de uitleg van Wellenstein over ‘organiseren’. Omdat er in het kamp een chronisch tekort was aan alles, was iedereen continu druk bezig met organiseren. Niet alleen voedsel, tabak, kleding en een minder slechte plek om te slapen, maar ook betere werkomstandigheden...read more
08-04-2013 | ... en alles
Sylvia Witteman is grappig. Ze schrijft altijd over herkenbare zaken en weet dit zo te brengen dat je doodnormale dingen opeens heel raar gaat vinden. Of bijzonder. Of grappig. Voor het theater schreef ze het stuk ‘De Huisvrouwmonologen’ en het script is ook in boekvorm te krijgen.Gijsje is 27 jaar, gewenst kinderloos, heeft smetvrees en is accountmanager bij een reclamebureau, waar ze een campagne voor een ‘revolutionair’ schoonmaakmiddel moet bedenken. Haar moeder Elise is 63, pensionado en komt tot de schokkende constatering dat ze blut is. Met als gevolg dat ze gaat gokken en veel te dure kleren koopt. Hun nichtje Saskia is 41, en is ontslagen bij een krant, dus besluit thuis als freelancer aan de slag te gaan. Dit freelancen bestaat voornamelijk uit de zorg voor haar drie kinderen, klagen over het huishouden, rotzooien met haar minnaar en veel drinken. De drie dames komen geregeld samen om over hun levens te praten en zijn het vaak chronisch oneens. Vooral de spanning tussen moeder Elise en dochter Gijsje is vermakelijk. Elise vindt zichzelf een goede moeder, omdat ze Gijsje zo lekker vrij en zonder conventies heeft opgevoed – compleet anders dan haar eigen opvoeding, waar een goedgevulde linnenkast voor je uitzet het hoogste doel was. Gijsje had echter liever een thuisblijfmoeder, die samen met haar thee zou drinken om over het leven te kletsen, in plaats van een moeder die in Afrika verschillende mannen oppikt en voornamelijk bezig is met haar eigen ontwikkeling. Ondertussen slooft Saskia zich uit voor haar kinderen, door voor iedereen een aparte maaltijd te koken en lieve briefjes in hun lunchtrommels te doen. Maar...read more
01-04-2013 | ... en alles
Voor Amerikanen is ‘Els’ maar een moeilijke naam. Dus als de barista bij de Starbucks vraagt hoe ze heet, liegt ze dat ze Amy heet. De echte Amy is min of meer een vriendin van haar, dat is een dakloze vrouw die ze vaak tegenkomt als ze een stukje gaat joggen in haar woonplaats, New York. New York is een stad die tot de verbeelding spreekt. Els komt er al van jongs af aan omdat haar vader er woont, maar als ze besluit er zelf te gaan wonen, leert ze de metropool op een heel andere manier kennen. In ‘Bij Starbucks heet ik Amy’ beschrijft ze hoe het is om in de stad te wonen en dat doet ze behoorlijk leuk. Het boek is niet zozeer een beschrijving van de stad, maar meer van haar leven in de stad. Els Quaegebeur werkt als columniste en journaliste en heeft dus de luxe om dagen door de stad te zwerven, met iedereen te praten en opvallende plaatsen op te zoeken. Niet alleen beschrijft ze dit, maar ze durft het ook aan om de lezer een kijkje te geven in haar privéleven. Ze emigreert naar NY om samen te gaan wonen met haar nieuwe grote liefde Len, maar ze is bang dat het mis gaat. AL haar eerdere relaties zijn immers ook allemaal stuk gelopen. Len heeft dezelfde ervaringen en deelt haar angst en allicht daarom, werkt het. Min of meer, althans. Na een paar maanden samenwonen besluit Els dat ze beter een poosje apart kunnen wonen, om ervoor te zorgen dat ze samenblijven. En zo verhuist ze van Tribeca naar Brooklyn....read more
11-03-2013 | ... en alles
Officieel ben ik rooms-katholiek, maar eigenlijk allang niet meer. Ver voor de misbruikschandalen uitgebreid in de media kwamen, ging ik niet meer naar de kerk. Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je je realiseert dat God niet kán bestaan en dat doden niet zulke dingen doen als uit hun graf weer opstaan. En dan voelt het een beetje gek om liedjes te zingen die een soort oppermens in de hemel aanbidden, terwijl iedereen weet dat de maan en planeten in de hemel zijn en niet iemand met een lange baard. Nu zie ik op het nieuws de heisa rond het kiezen van de nieuwe paus. Bouwen ze een schoorsteentje op een kapel, komen daar allemaal mannen in lange jurken met paarse hoedjes op met elkaar praten, in naam van de groep mensen waar ik officieel nog altijd bij hoor. Het is een beetje een gek gedoe.De nieuwe paus zal waarschijnlijk net als zijn voorgangers prediken dat je geen condooms mag gebruiken en dat homoseksualiteit een zonde is. De wereld waarin hij en die andere mannen (want vrouwen mogen niet) leven staat zo ver van mij af dat het wel een ander universum lijkt. Ik kan me voorstellen dat mensen het sektarisch vinden, boos worden op die mannen of denken dat ze gek zijn. Die mannen maken het in ieder geval erg gemakkelijk het hele geloof lekker af te zeiken. Maar het zou zonde zijn alle facetten die het geloof behelst weg te kieperen en te doen alsof ze achterhaald zijn. Neem nou de Bijbel. De Bijbel lezen is de moeite waard, vind ik. Niet alleen...read more
04-03-2013 | ... en alles
Ik weet niet wat er in het water zit in Scandinavië, maar de Noorderlingen lijken alleen maar meer spannende thrillers van een hoog niveau op te leveren. Corpus Deliciti is het debuut van de Zweed Elias Palm, in het dagelijks leven werkzaam als forensisch patholoog. In zijn eerste boek staat Ella Andersson centraal, die toevallig ook als forensisch patholoog werkt en in Corpus Delicti een bijzondere zaak voor haar kiezen krijgt. Het zijn lastige tijden voor Ella. Ze moet onder ogen zien dat haar relatie voorbij is en omdat ze amper contact heeft met haar familie, staat ze er alleen voor. Ze houdt van haar werk, maar het is wel zwaar, omdat haar afdeling chronisch onderbemand is.Als ze een zelfmoordgeval op haar tafel krijgt, ziet ze aanvankelijk dan ook over het hoofd dat er iets niet klopt aan het lichaam. Was het wel zelfmoord? Of is deze jongen door iemand opgehangen? Ook haar collega Simon heeft een interessant geval, bij een huisje is een skelet in de grond gevonden. Er zijn boomwortels doorheen gegroeid, dus het gaat niet om een recent geval. Al snel blijkt dat het skelet van een man is, en hij is met geweld om het leven gebracht. Simon pakt de zaak goed op, maar Ella bemoeit zich er stiekem achter de schermen mee. Ze komt er namelijk per toeval achter dat de dode man iets met haar familie te maken heeft… Haar vader is bij een brand omgekomen, maar er wordt nooit over hem gepraat. Pas nu ze bijna 40 is, gaat Ella eindelijk vragen stellen en ontrafelt ze een duister familiegeheim. Alleen zijn er...read more
18-02-2013 | ... en alles
Na het succes van de 50 tinten grijs, verschijnen er maandelijks nieuwe ‘erotische thrillers’. Zo ook ‘Als ik jou was’ van Lisa Renee Jones. Dit is het eerste deel in een trilogie, waarin een jonge vrouw kennis maakt met BDSM. Het lijkt een slap aftreksel van 50 tinten, maar Jones kan – in tegenstelling tot E.L. James – wél schrijven. De buurvrouw van Sara, Ella, is een groot fan van het televisieprogramma Storage Wars, waarin mensen via een veiling opslagruimtes kopen waarvan de huur al een poos niet is betaald, en de eigenaar niet bereikt kan worden. In een van de opslagruimtes heeft Ella een stapel dagboeken gevonden van ene Rebecca. Deze Rebecca schrijft voornamelijk over de opwindende seks die ze heeft met haar minnaar. Maar al snel loopt het uit de hand en wordt Rebecca bang. Haar minnaar speelt smerige machtsspelletjes met haar, maar Rebecca kan er niet mee stoppen. Als Ella onverwacht weg moet, geeft ze de dagboeken en de sleutel van de opbergruimte aan Sara. Sara raakt helemaal in de ban van de boeken en besluit Rebecca op te sporen, omdat ze bang is dat haar iets is overkomen. Ze komt erachter waar Rebecca werkt, en gaat daar langs. Rebecca vindt ze niet, zij is met onbetaald verlof en niemand weet waarheen, maar de eigenaar van de galerie waar Rebecca werkte, biedt Sara wel een baan aan. Deze knappe man heeft behoorlijk autoritaire trekjes, en al snel heeft Sara het idee dat hij de man is uit het dagboek. In de galerie leert ze de mysterieuze en wereldberoemde kunstenaar Chris kennen. Ze valt direct als een...read more
