06-05-2013 | ... en alles
Marcel Rözer heeft een lieve vader. Kurt Rözer is sterk en groot, maar ook zachtaardig. Soms heeft hij wat moeite om zijn genegenheid voor zijn zoon te uiten, maar dat hebben alle mannen van zijn generatie. De verbazing van Marcel is dan ook groot als hij ontdekt dat zijn vader zich vrijwillig aan heeft gemeld voor de Waffen-ss, en dat zijn opa Theo een NSB’er was. Zo vader vraagt om een recensie! De inhoud van Zo vader Thuis, in Ulft, in de Achterhoek, werd eigenlijk nooit meer gesproken over de oorlog. Af en toe werden er wel wat losse opmerkingen gemaakt, die de kleine Marcel niet begreep. Bijvoorbeeld over dat zijn vader in Rusland was geweest. Wat moest zijn lieve vader nou in Rusland? Pas later beseft hij dat zijn vader daar heeft gevochten, aan de zijde van de Duitsers. En dat zijn lieve opa, een fervent aanhanger van de NSB was. Als kind werd hij niet gepest, maar toch knaagt het aan hem. Hij heeft last van depressies en besluit op zoek te gaan naar de geschiedenis van zijn familie. Het resultaat is het boek ‘Zo vader’ geworden. Een boek dat eigenlijk uit twee thema’s bestaat; zijn familiegeschiedenis en de zoektocht van Rözer naar zijn familiegeschiedenis, en de schaamte en schuld die daarmee verbonden zijn. Zonder de daden van zijn familie goed te willen praten, zet Rözer een evenwichtig beeld neer van wat er allemaal is gebeurd in die periode. En ook in dit boek blijkt dat de scheidslijn tussen goed en fout in de oorlog niet altijd even duidelijk was. Zo heeft opa Theo, die echt voor...read more
29-04-2013 | ... en alles
Verdwijnen is best moeilijk. Je kunt wel weggaan, maar je bestaat nog steeds. Na het verschijnen van zijn debuutroman ‘Lipari’ besluit Robbert Welagen te verdwijnen. Hij verkoopt zijn spullen, haalt al zijn geld van zijn rekening af en stapt op de trein naar Duitsland. Eenmaal in Duitsland aangekomen, in het slaperige dorpje Rohen, valt al een deel van Robbert zijn plan in duigen. Om echt goed te kunnen verdwijnen, wil hij een andere naam aannemen, maar dit gaat niet zo makkelijk als hij had gedacht. Sowieso valt dat hele verdwijnen tegen. Aanvankelijk is alles magisch, want een ei bakken deed hij thuis ook al, maar nu bakt hij een ei terwijl hij verdwenen is. Helaas verdwijnt de magie snel als zijn geld opraakt en hij aan het werk moet. Daar zijn Duits niet zo goed is, kan Robbert alleen maar simpel werk doen. Dus gaat hij braaf elke ochtend naar de fabriek in Rohen, vouwt dozen en stapelt deksels. Buiten het werk doet hij niet zoveel. Hij leest wat, eet en wandelt. En hij denkt terug. Aan zijn broer, zijn ouders en aan Chloe. Chloe is zijn beste vriendin, al jaren. Maar liever had hij gewoon een relatie met haar gehad. In plaats van dat Chloe overstag ging voor zijn argumenten, trouwde ze met iemand anders. Zijn broer zou vader worden. En ook zijn ouders namen genoegen met het middelmatige leven dat men na de jeugd gedwongen is te leiden. Robbert niet. Al als kind had hij maar een wens; onzichtbaar zijn. Maar onzichtbaar zijn en verdwijnen is een hele opgave als je bestaat. Dit boek gaat dan ook...read more
23-04-2013 | ... en alles
In mei 2010 schreef ik een jubelende recensie over het eerste deel van de memoires van schrijver en hedonist Theo Kars. Na veel te lang wachten is eindelijk deel twee verschenen, waarin hij schrijft over zijn leven tussen 1965 en 1991 – haast nog boeiender dan het eerste deel. Het vorige deel eindigde met een cliffhanger; Kars had samen met zijn vrienden fraude gepleegd en met de opbrengsten van het geld waren ze een literair tijdschrift gestart. Een tijdschrift uitgeven en ontspannen kunnen leven kost nogal veel geld, dus besluit Kars samen met Van Houten een nieuw plan te bedenken om op eenvoudige wijze veel geld te ‘verdienen’. Hun ideeën lopen op niets uit en uiteindelijk besluiten ze weer te frauderen met spaarbankboekjes. Helaas paardrijlaars lopen ze tegen de lamp en worden ze gearresteerd. Vervolgens breekt een belachelijke episode aan in het leven van Kars, (en zeer boeiende hoofdstukken voor de lezer!) hij komt in de gevangenis. Zowel de politie als de officier van justitie weten zich geen raad met deze intelligente jongens van goede komaf. Kars & kornuiten lijken in niets op het geboefte waar zij dagelijks mee werken en dat zorgt voor behoorlijk wat frustratie. Vooral omdat Kars geen spijt heeft van zijn daad. Er is niemand persoonlijk benadeeld en hij had het geld nodig om goed te kunnen leven. Dit roept bij de officier van justitie zoveel weerstand op, dat het Kars niet eens is toegestaan om zijn vriendin Mux op visite te laten komen. Na wat aanvankelijke paniek, ontdekt Kars dat het eigenlijk prima vertoeven is in de gevangenis. Hij heeft tijd om na te...read more
23-04-2013 | ... en alles
Ik geef het maar een keer openlijk toe, ik ben een Windows-gebruiker. Geen verstokte hoor; mij zul je geen onvertogen woord horen zeggen over Mac OS of Ubuntu, maar over door anderen verguisde versies Windows heb ik ook vaak schouderophalend gezegd: ach, ik kan er uiteindelijk altijd mee uit de voeten. Nadat ik mijn laptop had verdronken in een kop thee, moest ik een nieuwe kopen. Ik wilde weer een 11,6-inch-scherm dus de keuze was beperkt en na een avondje rondklikken van webshop naar recensie naar webshop had ik een keuze gemaakt. Ik kon mijn nieuwe computer de volgende dag al gaan ophalen in de winkel. Hij glom mooi en ik kon niet wachten om ermee aan de slag gegaan, ondanks mijn gevoelens van rouw voor mijn oude laptop. Wat ik even over het hoofd had gezien was dat mijn nieuwe PC geleverd werd met Windows 8. Maar ik wilde het een kans geven. Ik heb in mijn leven al met zo veel besturingssystemen gewerkt: Dos, Windows 3.1, Windows XP, Mac OS, allerlei Ubuntu-versies, Windows Vista, Windows 7 en Android. En met alles kon ik uiteindelijk uit de voeten, dus ook Windows 8 zou ik klein krijgen. Je hebt er vast al plaatjes van gezien: het startscherm van Windows 8 bestaat uit een verzameling blokken om toepassingen mee te starten. Er is een mail-app, een kalender-app, een contacten-app (“personen”), een foto-app en ga zo maar door. Zoals ik al zei: ik wilde het een kans geven. Dus ik begon mijn mail, kalender en contacten in te richten. Maar dat lukte niet helemaal; Google Calendar bleek niet compatibel met Windows...read more
22-04-2013 | ... en alles
Vorig jaar verscheen de thriller Week 36, het debuut van Sofie Sarenbrant. In haar nieuwste thriller ‘In jouw plaats’, volgen we dezelfde mensen en zijn er inmiddels 16 jaar verstreken sinds de gebeurtenissen uit ‘week 36’. Het voordeel hiervan is dat je weet hoe het Agnes en Johanna verder is vergaan, het nadeel is dat deze recensie een dikke spoiler bevat over de afloop van ‘week 36’. Sla deze recensie dan ook over als je die thriller nog wilt lezen! Zestien jaar na de ontvoering van Agnes en de verdwijning van haar zoontje Adam, is er veel veranderd. Agnes is nog samen met Tobbe, maar hun huwelijk is allang al niet meer goed. Hun leven draait om de zorg voor hun dochter Nicole, die alleen maar weet dat haar broertje is verdwenen, maar geen flauw idee heeft van het hoe en wat. Tobbe zit vast in een uitzichtloze baan en Agnes is nog altijd op zoek naar Adam. Tegelijkertijd heeft ook de beste vriendin van Agnes, Johanna, het zwaar. Haar man heeft haar verlaten en zij en haar dochter begrijpen niet waarom. Johanna vindt gelukkig al snel troost in de armen van een andere man, helaas is de man in kwestie Tobbe – de man van haar beste vriendin. Agnes heeft er geen idee van dat ze door haar man en beste vriendin bedrogen wordt, en richt zich alleen maar op Nicole en Adam. Tot ze er genoeg van heeft. Ze besluit te accepteren dat Adam is verdwenen en niet meer terug komt. Nicole begrijpt dit besluit van haar moeder niet en besluit zelf op onderzoek te gaan. Midden...read more
19-04-2013 | ... en alles
Of ik zin heb is een heel andere vraag, maar ik kan wel. Mensen zeggen tegenwoordig massaal geen tijd te hebben. Ik vind het krankzinnig. Zonde ook. Als ik leuk met iemand af wil spreken, moeten er, en dat neemt pas tijd in beslag, data over en weer gegooid worden. Maar ik weet nu toch helemaal niet of ik over drie weken zin heb om af te spreken. Als ik dit uit, wordt dit veelal niet op prijs gesteld. Drukke banen, sport, verplichtingen, kinderen en de combinatie daarvan worden er vaak direct in ge-excuseerd. Omdat die dingen ook tijdrovend zijn. Dat begrijp ik. Maar hoe zit het dan met de mensen die ook in bezit zijn van één of meer van bovenstaande ingrediënten en wel tijd hebben. Zijn zij saai? Of behoorlijk handig in het verdelen van tijd en dol op het niet sociale soms even lekker niks doen? Ook wordt geen tijd hebben en drukte regelmatig als excuus gebruikt. ‘Ik heb geen tijd’, is voor veel mensen makkelijker uit te spreken dan ‘ik heb geen zin’. Want vaak hoor ik mensen zeggen dat ze zeiden dat ze geen tijd, maar eigenlijk gewoon geen zin hadden. Dat vind ik enorm achterlijk. Geen zin hebben is niet erg en eerlijker dan dat we denken dat iedereen druk is. Zo raakt de wereld in de war. Ik in ieder geval. Geen tijd hebben is ook een maatschappelijke status. Interessant voornamelijk. Een hoge status zelfs, in sommige ogen. Als iemand geen tijd heeft, is hij of zij vast enorm druk en gewild. En ook de interessanten in kwestie varen wel bij deze...read more
