05-01-2013 | ... en alles
Haast universeel lijkt het. Het zijn de vier woorden ‘ik hou van jou’. Maar zijn dit wel de vier mooiste woorden?, vraagt hij zich af. Dekt het de lading? Mensen zeggen dagelijks ‘ik hou van jou’ tegen elkaar, maar slaan elkaar niet veel later tijdens een ruzie haast de hersenen in met de koekenpan. Zaterdagavond 29 december keek ik naar de vierde show van Ronald Goedemondt, ‘Binnen de Lijntjes’, die werd uitgezonden op Nederland 3. Ik kende deze cabaretier nog niet en had geen flauw idee of ik zijn show goed of grappig zou gaan vinden. Goedemondt bewees zich buitengewoon hilarisch én raakte me met een sketch over wat hij noemde ‘de vier mooiste woorden’. Goedemondt begon te vertellen over het moment waarop hij werd aangereden en even niet goed wist wat er gebeurde en of hij het zou redden of niet. Wat wil je dat iemand op zo’n moment tegen je zegt? Hij merkte op dat de meeste mensen vrij duidelijk weten wat ze de vier mooiste woorden vinden. Haast universeel lijkt het. Het zijn de vier woorden ‘ik hou van jou’. Maar zijn dit wel de vier mooiste woorden?, vraagt hij zich af. Dekt het de lading? Mensen zeggen dagelijks ‘ik hou van jou’ tegen elkaar, maar slaan elkaar niet veel later tijdens een ruzie haast de hersenen in met de koekenpan. Zijn de woorden ‘ik hou van jou’ niet hol? Leeg? Goedemondt kwam met een alternatief. Met vier andere woorden. Vier woorden die hij zelf de vier mooiste vindt. De vier woorden die hij het liefst hoort als hij bang is, verdrietig, ziek. Deze vier woorden...read more
01-01-2013 | ... en alles
Het leek me vreselijk onhandig om een werkende moeder te zijn: om vijf uur weg moeten rennen uit een vergadering om op tijd bij het kinderdagverblijf te zijn, plotseling naar huis moeten omdat je kind ziek is en opgehaald moet worden, de lastige collega zijn die nooit kan vergaderen op haar mamadag. Ik ben nu een jaar lang werkende moeder. Alles waar ik tegenop zag bleek wel mee te vallen. Eén keer zat ik op hete kolen bij een lezing die uitliep. Toen ik om twintig over vijf mijn spullen pakte, vond ik het vervelend dat ik niet aan het gangpad zat – een leermoment. Ook stond ik een keer op mijn voeten te wiebelen tijdens een speech voor een collega die met pensioen ging. Dan kun je echt niet weglopen. Maar toen ik meteen na afloop vertrok, was ik nog net op tijd bij het kinderdagverblijf. Een andere keer had ik een vergadering aan het einde van de middag waarin ik aankondigde dat ik om kwart over vijf weg moest. Daarop reageerde een andere aanwezige met: “O, maar ik moet om vijf uur weg”, en nog een ander: “en ik om kwart voor vijf. Laten we dus maar snel beginnen.” Ik was toen zo vroeg thuis dat ik mijn actiepunten nog kon doen voordat ik J. ging ophalen. Het hele jaar is het niet voorgekomen dat J. ziek opgehaald moest worden, of dat hij ziek was waardoor ik thuis moest blijven. Oké, hij was aan de lopende band verkouden en ik daardoor ook maar die ene keer dat hij oorontsteking had was in het Pinksterweekend. Kinderen zijn wat...read more
31-12-2012 | ... en alles
Een vondelinge, een afvallige non, een schilder, een beul en een pianobouwer spelen de hoofdrol in deze bijzondere roman van Joke van Leeuwen. ‘Feest van het begin’ speelt zich af rond een revolutie, waarin mensen verwachten gelukkig(er) te worden in een nieuwe tijd. Maar hoe voel je je vrij en gelukkig als je hele leven lang alles al voor jou bepaald is? Catho wordt als jonge baby gevonden bij een rivieroever en wordt afgeleverd bij een hospice voor wezen en vondelingen. Ze heeft daar een dak boven haar hoofd en eten, maar daar houdt het wel bij op. Ze moet bijbelteksten uit haar hoofd leren, maar meer onderwijs krijgt ze niet. Ze moet schoonmaken en wordt stiekem geknepen door het meisje wat haar verzorgt. Ongewild komt Catho vaak in de problemen. Dan opeens is er een nieuwe zuster in het hospice. Zuster Berthe neemt Catho onder haar hoede en leert haar lezen. Ze praten over boeken, het ‘echte’ leven en over Catho. Voor het eerst lijkt Catho gelukkig te zijn. Tegelijkertijd bouwt de buitenlander Tobias een paar kilometer verderop in de stad, zijn leven op. Hij maakt en verkoopt pianofortes en klavecimbels. Hij wordt verliefd en doet er alles aan om het hart van de mooie Gisèle te veroveren. De nieuwe vrijheid brengt hen geluk, een bijzondere vriendschap, maar ook spanning en een enorm drama. In deze roman vlecht Van Leeuwen op kunstige wijze verschillende levens met elkaar. Deze mensen wonen allemaal in dezelfde stad, in dezelfde periode, en ervaren de nieuwe vrijheid compleet anders. Voor de een is het zoeken naar een nieuwe rol, voor de ander gaat...read more
24-12-2012 | ... en alles
‘Mooie Antonio’ verscheen al in 1949 en groeide uit tot een klassieker. Dit jaar bracht uitgeverij Athenaeum een nieuwe Nederlandse versie op de markt van deze Italiaanse roman en ik heb werkelijk gesmuld. Passie, liefde, drama, roddels en intriges… En als kers op de taart hysterische Italiaanse mannen die maar aan een ding kunnen denken. In heel Catania, een plaats op het eiland Sicilië, is niemand zo mooi als Antonio. Zelfs als kind was hij al zo mooi, dat het dienstmeisje liever zichzelf openkrabte, dan toegeven aan haar wellustige gevoelens. Als hij naar de kerk gaat, luistert geen van de aanwezige meisjes en vrouwen naar de preek, ze kijken allemaal naar Antonio. Zijn moeder weet zich geen raad met al deze aandacht voor haar zoon en vraagt huilend aan Pater Giovanni wat ze met deze toestanden moet. Haar zoon vraagt hier immers niet om, hij is lief en innemend en heeft geen flauw idee hoe het komt dat elke vrouw zo heftig op hem reageert. De enige oplossing die Pater Giovanni kan bedenken, is dat moederlief maar moet bidden dat God Antonio snel tot zich neemt, zodat hij niet langer vrouwen kan verleiden te zondigen. Dit gebeurt gelukkig niet. Wel groeit Antonio in volledige gezondheid op en vertrekt naar Rome om te studeren. Ook in Rome vallen alle vrouwen in katzwijm als ze Antonio voorbij zien komen. Het is in zijn huis dan ook een komen en gaan van vrouwen, van jong tot oud, van plattelandsmeisjes tot vrouwen van adel. Zijn vader besluit hem terug te halen naar Catania om hem met de mooie en hooggeboren Barbara Puglisi. Aanvankelijk...read more
10-12-2012 | ... en alles
Een naam en een stuiversromannetje. Meer aanknopingspunten heeft Vincent van Zandt niet als hij in San Francisco op zoek gaat naar zijn jeugdliefde, Lee Jones. Al is dat niet echt de reden waarom hij in San Francisco is. Officieel is hij met pensioen, maar officieus schakelt architectenbureau Royal Haskoning hem nog altijd in als adviseur. In San Francisco is een groot architectenseminar en Royal Haskoning wil een van de sprekers inlijven. Vincent is al vaker voor de firma naar de meest verre landen gevlogen, maar niet eerder naar de Verenigde Staten. De reden waarom is eenvoudig. Hij was er al eerder, in 1957 en werd het land uitgezet. Als tiener deed hij mee aan een uitwisselingsprogramma en kwam in San Francisco terecht. Niet alles loopt volgens planning, maar stiekem vindt Vincent dat wel prima. Zijn gastgezin is net bezig met het opzetten van Synanon, een beweging waar verslaafden op een bijzondere manier kunnen afkicken. Het is ook bij Synanon dat hij Lee voor het eerst ziet. En het is ook dankzij Lee dat hij aan het werk kan als manusje van alles bij de opnames van de film Vertigo van Alfred Hitchcock. Het is nog steeds zomervakantie, dus Vincent hoeft niet naar school en geniet met volle teugen. Hij besluit dan ook helemaal niet naar die stomme school te gaan, hij wil zich nog dieper in de bijzondere wereld van Hichcock storten. Als zijn gastouders naar Santa Monica vertrekken om daar een nieuwe divisie voor Synanon op te zetten, blijft Vincent alleen achter in het huis. De zus van zijn gastvader, Joanna, komt op hem passen, maar alles gaat...read more
04-12-2012 | ... en alles
Na 1q84 moest ik echt even afkicken van mijn Murakamiverslaving. Wekenlang had ik me ondergedompeld in de wereld van Aomame en Tengo (waar twee manen aan de hemel stonden!) en me overgeleverd aan de bijzondere creatieve geest van Murakami. Pas nu, ruim een jaar later heb ik weer twee nieuwe boeken van zijn hand gelezen; Slaap en De broodjesroofverhalen. Het was wederom bijzonder. Echt nieuw zijn deze boeken niet. Het korte verhaal ‘slaap’ verscheen in 1990 en de twee verhalen uit ‘de broodjesroofverhalen’ in 1981 en 1985. Het verhaal de tweede broodjesroof stond al in de verhalenbundel ‘De olifant verdwijnt.’ Wel nieuw zijn de illustraties van de Duitse kunstenaar Kat Menschik. Zij heeft de verhalen geïllustreerd met paginagrote tekeningen, die echt perfect aansluiten bij de toon en stijl van beide verhalen. ‘Slaap’ was in 2011 hun eerste gezamenlijke experiment en omdat Murakami enorm enthousiast was over het eindresultaat, zijn nu beide broodjesroofverhalen in een bundel verschenen, opgesierd door de tekeningen van Menschik. Slaap was indrukwekkend. Voor mij een nieuw verhaal, dus ik kon me ouderwets laten verrassen. En dat gebeurde ook. Het verhaal gaat over een vrouw die niet meer slaapt. Overdag doet ze wat ze moet doen op de automatische piloot. Ze voert haar taken als echtgenote en moeder perfect en zonder te morren uit. ’s Avonds gaat ze samen met haar man naar bed en zodra hij in slaap is gevallen, staat ze weer op. De eerste nachten leest ze alleen maar. Ze drinkt cognac, eet chocolade en leest Anna Karenina. Drie keer. Daarna gaat ze ’s nachts de straat op. Onverstandig, want het is gevaarlijk buiten…...read more
